
- Strona główna
- Forum
- zaburzenia lękowe
- Brak tolerancji na...
Brak tolerancji na leki SSRI - czy to mija?
Monika
Karol Bieńkowski
Dzień dobry!
Poprawa stanu wymaga czasu. Same leki SSRI potrzebują średnio od 2-4 tygodni, by zacząć działać (żeby stężenie leku w organizmie osiągnęło odpowiednią wartość), a psychoterapia i jej postępy zależą od ilości i rodzaju problemów, z jakimi się Pani zmaga. 2 miesiące to za mało, żeby ocenić skuteczność terapii. Zdarza się tak, że efekty przychodzą dopiero po jakimś czasie, jako, że psychoterapia to złożony proces.
Co do objawów, które Pani opisała, to pasują one do GAD, czyli zespołu lęku uogólnionego (zaznaczam, że ostateczną diagnozę powinien postawić specjalista, z którym Pani współpracuje), natomiast takie objawy, jak drżenie rąk, duszności i uścisk w klatce piersiowej często występują jako objawy somatyczne zaburzeń psychicznych - to kwestia stresu i napięcia. Wraz z poprawą stanu psychicznego, te somatyczne objawy też powinny zacząć ustępować.
Życzę Pani dużo zdrowia i wytrwałości!
Pozdrawiam,
Karol Bieńkowski
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Karolina Białajczuk
Rozumiem, że przez ostatnie 2 miesiące doświadczasz trudnych objawów, mimo stosowania leków SSRI i uczestnictwa w psychoterapii. To niezwykle frustrujące, ale istnieje kilka możliwych przyczyn, dlaczego nadal odczuwasz te symptomy:
Czas: Leki SSRI często wymagają więcej czasu, aby osiągnąć pełną skuteczność. Dwa miesiące to stosunkowo krótki okres, i może być konieczne poczekanie kilku dodatkowych tygodni, zanim poczujesz pełny efekt działania leków.
Indywidualna reakcja: Każdy organizm jest inny, i reakcja na leki może być zróżnicowana. Może być potrzebna dostosowanie dawki lub zmiana rodzaju leku, aby uzyskać optymalne efekty.
Czynniki wywołujące lęk: Lęk i objawy związane z nim mogą być wywoływane przez różne czynniki, takie jak stresory życiowe czy sytuacje trudne emocjonalnie. Psychoterapia może pomóc w zrozumieniu tych czynników i radzeniu sobie z nimi, ale może to wymagać czasu.
Warto kontynuować współpracę z psychiatrą i terapeutą, by śledzić postępy i dostosowywać terapię. Upewnij się również, że regularnie informujesz swoich specjalistów o swoich objawach, aby mogli dostosować plan leczenia do Twoich indywidualnych potrzeb.
Pozdrawiam
Karolina Białajczuk, psycholog

Zobacz podobne
Mam trudności z regularnym snem. A dokładniej z kładzeniem się spać o "normalnej" godzinie, bo nie chcę, żeby dzień się kończył i tylko to przeciągam.
Jestem osobą młodą, ale bez dzieci. Pracuję standardowo 7-15. Wracam z pracy i idę z psami na spacer. Po południu nie mam na nic siły ani chęci. Czasami zdarzy mi się popołudniowa drzemka, ale staram się ich unikać, żeby nie zaburzać snu. Natomiast jak nie śpię to i tak nie robię nic konkretnego - zazwyczaj jest to scrollowanie social mediów, bo na nic innego nie mam siły. Książka wymaga skupienia, a siłowni czy innych takich zajęć nie lubię i nie mam sił. Jedynie spacery. Minie kilka godzin aż trochę "odsapnę" i wtedy mam większe chęci i siły. Ogólnie zaczynam prowadzić jakieś życie dopiero po 19. Często zanim skończę (np sprzątać albo coś obejrzeć lub poczytać) to jest godzina 21/22. Wtedy sobie jeszcze muszę odsapnąć. Potem spacer z psami. Zanim zrobie sobie jedzenie do pracy oraz się wykąpię to zazwyczaj jest 23/24. Mimo że wiem, że jest późno i prawdopodobnie się nie wyśpię do pracy to jeszcze scrolluję social media. I ogólnie jest mi szkoda tego czasu tuż po pracy, który nie jest wykorzystany - tak naprawdę ani na odpoczynek, ani na hobby, ani na nic produktywnego w domu. A wieczorem maksymalnie opóźniam to kiedy się położę, bo nie chcę, żeby ten dzień się kończył. I nie chcę znów zaczynać nowego i odhaczać wszystkich obowiązków. Nie wiem jak zapanować nad planem dnia.

