Dlaczego świat jest tak okrutny? Cierpienie młodych dorosłych, niesprawiedliwość i utrata człowieczeństwa

Anonimie,

opisujesz coś co jest  efektem dużego przeciążenia i rozczarowania. Swiat zaczyna wyglądać tylko „na czarno”. Ludzie pod wpływem stresu często tracą empatię, ale to nie oznacza, że wszyscy już tacy są.

Najważniejsze jest to, że „Ty już tego nie wytrzymujesz”, dotyczy to też Twojego stanu, nie tylko świata. Nie zostawaj z tym sam. Porozmawiaj z kimś zaufanym albo sięgnij po wsparcie. 

Pozdrawiam

Kinga Osmulska

Dzień dobry, 

To, co piszesz, brzmi jak ogromne przeciążenie i rozczarowanie światem i zdaje mi się, że jest też w tym dużo bólu, bezradności i pytania dlaczego tak jest?. To bardzo ludzkie reakcje, kiedy widzimy niesprawiedliwość, trudności młodych dorosłych, podziały czy konflikty. Wrażliwość na to, co dzieje się wokół, bywa jednocześnie zasobem i obciążeniem.

Kilka informacji, które mogą pomóc to poukładać:

1. Mózg widzi bardziej zagrożenia niż dobro
To nie znaczy, że świat jest wyłącznie zły, raczej że negatywne informacje silniej przyciągają uwagę. Media i sieci dodatkowo to wzmacniają. W efekcie łatwo odnieść wrażenie, że „wszędzie jest źle”, choć równolegle istnieje dużo współpracy, pomocy i rozwoju, które są mniej widoczne.

2. Ludzie często działają pod wpływem lęku, interesu i presji
To nie usprawiedliwia krzywdzenia, ale pomaga rozumieć mechanizmy: gdy rośnie niepewność (ekonomiczna, społeczna), częściej pojawiają się podziały, rywalizacja i zamykanie się na innych. W relacjach rodzinnych też bywa tak, że niewyrażony stres czy własne trudności przerzucane są na bliskich.

3. Systemowe trudności młodych dorosłych
Rynek pracy, koszty mieszkań czy start w dorosłość potrafią być dziś obiektywnie trudniejsze niż kiedyś. To może budzić poczucie niesprawiedliwości i bezsilności i to też jest zrozumiałe.

4. Czarno-białe myślenie nasila ból
Gdy wszystko zaczyna wyglądać jak dobrzy vs źli, świat zmierza tylko w złą stronę, rośnie napięcie i poczucie braku wpływu. Warto szukać szarości: jednocześnie istnieją krzywda i pomoc, egoizm i solidarność.

5. Gdzie jest Twój wpływ tu i teraz
Na poziomie globalnym mamy ograniczoną kontrolę, ale mamy wpływ lokalny:

- wybór ludzi i środowisk, które są bardziej wspierające,

- małe działania (pomoc komuś, wolontariat, inicjatywy lokalne),

- dbanie o granice i o to, co wpuszczam do głowy (np. higiena mediów).

6. Zadbanie o siebie
Przy takiej intensywności przeżyć ważne jest regulowanie napięcia: sen, ruch, kontakt z kimś życzliwym, ograniczenie trudnych treści. To nie rozwiązuje wszystkiego, ale pomaga nie spalić się emocjonalnie.

Napisałaś/napisałeś „po prostu już tego wszystkiego nie wytrzymam” i mam takie poczucie, że to sygnał, że jest Ci naprawdę ciężko, zatem nie zostawaj z tym samotnie.

Jednocześnie Twoja wrażliwość na niesprawiedliwość to ważna cecha i warto  ją chronić.  

Jeśli możesz, porozmawiaj z kimś zaufanym albo ze specjalistą. Konsultacja z psychologiem może dać bezpieczną przestrzeń, żeby to wszystko poukładać i znaleźć sposób, jak żyć w tym świecie, nie tracąc siebie.

Jeśli poczujesz, że napięcie jest nie do wytrzymania lub pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy to PILNIE skontaktuj się z pomocą (112 / najbliższa pomoc medyczna).

Marta Lenarczyk
 

Dzień dobry,

Dziękujemy za wiadomość. Widzę w tym ogrom zmęczenia światem i takim poczuciem, że wszystko się rozjeżdża moralnie i społecznie. Moim zdaniem nie warto iść w stronę „świat jest zły albo ludzie są źli”, bo to zwykle jest efekt przeciążenia, kiedy bólu i niesprawiedliwości jest dużo, mózg zaczyna widzieć to jako całość a nie jako fragmenty rzeczywistości.Sądzę, że bardziej trafne jest coś trudniejszego do zniesienia: świat nie jest ani sprawiedliwy, ani spójny, są w nim jednocześnie ludzie krzywdzący i ludzie, którzy realnie ratują innych tylko te drugie rzeczy są mniej głośne i mniej widoczne i kiedy pojawia się myśl „już tego nie wytrzymam”, to zwykle nie chodzi o świat jako taki, tylko o to, że własne zasoby emocjonalne są już bardzo na granicy.Nie trzeba wtedy odpowiadać sobie na wszystkie „dlaczego”. Czasem ważniejsze jest pytanie: co teraz minimalnie odciąży mnie na tyle, żebym mógł/mogła dalej w tym świecie funkcjonować bez rozpadu od środka.

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry,

czytam to bardziej jak głos ogromnego zmęczenia światem niż jedno konkretne pytanie. Jakby było w tym bardzo dużo bólu, rozczarowania i poczucia, że człowiek coraz częściej zostaje sam – ze swoim cierpieniem, lękiem, próbą przetrwania.

I myślę, że wiele osób dziś naprawdę tak się czuje. Szczególnie kiedy patrzy na relacje, pracę, podziały społeczne czy to, jak łatwo ludzie potrafią się wzajemnie oceniać, wykorzystywać albo odwracać wzrok od czyjegoś doświadczenia.

Mam też wrażenie, że jest w tym dużo tęsknoty za czymś bardziej ludzkim. Za światem, w którym można czuć się bezpiecznie, mieć swoje miejsce, być traktowanym z szacunkiem, a nie jak „problem”, narzędzie albo przeszkoda.

W psychologii procesu powiedzielibyśmy może, że kiedy w świecie jest dużo napięcia, lęku i niepewności, ludzie coraz bardziej się polaryzują. Zaczynają widzieć siebie nawzajem bardziej przez role, poglądy, interesy niż przez człowieka. I wtedy bardzo łatwo zgubić kontakt z empatią.

To nie znaczy, że dobro czy wrażliwość zniknęły. Bardziej, że czasem są przykryte przez strach, przeciążenie albo walkę o przetrwanie.

I chyba właśnie dlatego tak ważne jest to, co Pan napisał na końcu – że łatwo jest ocenić człowieka, nie znając jego historii. Bo bardzo często pod tym, co widzimy na zewnątrz, jest czyjeś cierpienie, samotność albo bezsilność, której po prostu nie widać.

Mam też poczucie, że obok tych wszystkich pytań o świat jest tu też pytanie bardziej osobiste: jak żyć i nie zgubić siebie w rzeczywistości, która tak często rozczarowuje. I myślę, że to jest bardzo ważne pytanie.

pozdrawiam,

Martyna Kaleta