Wstecz

Dręczy mnie to, co mam w środku, tzn. z czego się składam, krew, kości itp

ewa

Witam. Dręczy mnie to, co mam w środku, tzn. z czego się składam, krew, kości itp.. Ciągle o tym myślę, do tego dochodzą ataki paniki z tym związane... no i panicznie boję się noży, boję się, że kogoś zabiję... Co robić? Pomocy.

Dzień dobry, 

dreczace mysli i uczucia o charakterze obsesyjnym oraz ataki paniki mogą być objawami wielu zaburzeń psychicznych. Aby dowiedzieć się, co się z Pania dzieje, poznać i zrozumieć przyczynę oraz uzyskać pomoc w redukcji tych nieprzyjemnych stanów, niezbędna jest konsultacja z lekarzem psychiatra. Taka pomoc może Pani otrzymać bezpłatnie w ramach NFZ (PZP w Pani miejscowości) lub odpłatnie wyszukując lekarza w Pani okolicy. Być może zostanie zaleconą również konsultacja z psychoterapeuta. Pozdrawiam Magdalena Bilinska Zakrzewicz 

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Zobacz podobne

Jak zwiększyć asertywność i stawiać granice w relacjach?
Dzień dobry, Jestem 24 letnią osobą, właśnie kończę studia magisterskie. Coraz częściej zauważam, że mam tendencje do bycia mniej asertywnym w relacjach niż inni - wręcz uległy. Nie stawiam granic, zawsze jestem by pomóc innym, a od jakiegoś czasu przyświeca mi myśl "każdy chciałby mieć takiego mnie w życiu, ale ja nie mogę liczyć na kogoś takiego". Kogoś takiego, czyli osobę która będzie na większość zawołań, przewróci oczami nawet jeśli zdenerwuje się na ilość próśb ale i tak zawsze pomoże, zawsze weźmie więcej jedzenia / picia na wycieczkę żeby starczyło dla wszystkich, zawsze weźmie krem spf i pożyczy każdemu i inne takie. Jak to zmienić? Jakie małe kroki mogę wykonać? Staram się ostatnio komunikować z ludźmi dookoła mnie czego od nich potrzebuje, nawet jeśli bardzo się tego obawiam i zwykle kończy się to dobrze, ale mimo tego nadal bardzo się tego boję, szczególnie z moją partnerką, gdzie czasem potrafię nawet dostawać zawrotów głowy i bólu brzucha od stresu, kiedy komunikuję jej moje odczucia czy czego bym od niej chciał. (z moją przyjaciółka też tak czasem mam, może to kwestia tego, że bardzo mi na nich zależy i nie chce być "nie miły"). Pozdrawiam!
10 odpowiedzi
Odczuwanie lęku i niepokoju podczas stosowania leku antydepresyjnego - co zrobić?
Czy podczas stosowania przez ponad miesiąc leku antydepresyjnego mogą się zdarzyć sytuacje, że odczuwam lek i niepokoj z który nie można funkcjonować .co zrobić w takiej sytuacji?
3 odpowiedzi
Brak doświadczenia seksualnego w wieku 26 lat - jak pokonać wstyd i lęk przed kobietami?
Od dłuższego czasu siedzi mi w głowie fakt że nie mam żadnego doświadczenia seksualnego i czuje się przez to gorszy. Mam z 26 lat i starałem sobie mówić że to nie ma takiego znaczenia ale niestety ciągle ten wstyd wraca i nie wiem co mam robić już żadne pozytywne myślenie itp nie pomaga bo i tak czuję się gorszy od innych że lata lecą a ja nawet nie trzymałem nigdy ręki kobiety. Czuje że z upływającym czasem ten brak doświadczenia coraz bardziej robi ze mnie nieudacznika. Nie wiem czy cokolwiek mi pomoże bo też boję się kobiet.
13 odpowiedzi
Przymus kupowania ubrań, lęk i presja ze strony matki - jak sobie z tym radzić?
Czuję przymus, nacisk wewnętrzny na kupowanie - czy to stacjonarnie, czy online, również w lumpeksach. Ciężko jest mi się tej presji sprzeciwić, moja matka często wywiera na mnie presję że mam sobie coś kupić, denerwuje się jak mówię że nie chce mi się chodzić po sklepach, czuję się wymęczona strasznie. Wręcz jakby ktoś wyżarł ze mnie wszystko co najlepsze, tak źle czuję się często po zakupach. Czasami czuję się ok, jeżeli w miarę szybko znajdę coś co mi się podoba i nie muszę tam daleko jechać, ale jeżeli to jest wyprawa na długi dojazd i kulkugodzinne chodzenie po sklepach to później jestem wymęczona. Jak jej raz powiedziałam, że spędziłam cały dzień, w zasadzie zmarnowałam na obejście 2 galerii i nic nie znalazłam to nakrzyczała na mnie "będziesz goła i bosa chodziła, nie wierzę że nic nie było, wymyślasz" - dodam, że jestem dorosła i takie słowa są niedopuszczalne. Często wypytuje mnie co sobie ostatnio kupiłaś i jest bardzo pustą osobą, codziennie jeździ do lumpeksów a raz w tygodniu do galerii handlowych a i tak ma co najmniej GODZINĘ drogi tam!! To jest chore. Mówiłam jej wiele razy że to nie jest normalne. Niestety ta presja mnie dotyka bo pomimo braków w garderobie nie mogę znaleźć często tego, co mi się podoba - mam swój gust. Często ładne ubrania mają wycięty brzuch, odkryte plecy, za długie nogawki, jest to niepraktyczne. Dzisiejsza moda jest bardzo niepraktyczna i i czuję nieraz lęk, że mi 'zabraknie' chociaż ubrań trochę mam.Nie jestem w stanie nic więcej zrobić bo nie mam wpływu, nie przewidzę, czy dzisiaj w danym sklepie coś znajdę, czy nie, ale łapię się na tym że ta presja przychodzi i ciężko mi ją odepchnąć - a może tam coś dzisiaj na mnie czeka, a może w innym sklepie coś znajdę? Często też rezygnuję z kupowania czegoś, co mi się podoba, bo może znajdę coś lepszego. Albo kupuję coś, co jest niewygodne bo mi się podoba i było niedrogie. Sama nie wiem, ciężko znaleźć idealną rzecz, a jednak ubrania towarzyszą nam codziennie, nie da się od nich uciec. Jak sobie pomyślę, ile wysiłku mentalnego i fizycznego trzeba włożyć w znalezienie dobrej rzeczy, to jest to ponad siły często. Dojazd, przymierzanie, przepychanie się z ludźmi, tłok, dźwiganie, porównywanie. Właśnie mi się przypomniał jakiś głos w głowie, który mówi, że mogę mieć jeszcze lepsze ubrania, wyglądać lepiej, że to nie takie, że to zbyt obcisłe. Często to słyszę od matki, że powinnam nosić luźniejsze ubrania, a ja mam kobiecą figurę - szczupłą, ale kobiecą i to normalne że moje kształty są podkreślone. Kiedyś jak mieszkałam jeszcze z rodzicami i sprzedawali dom to matka kazała mi się przebrać bo twierdziła, że kobieta która przyszła z mężem na pewno będzie o mnie zazdrosna i będą mieć problem. Albo jak ktoś przyjechał kupić samochód, to kazała mi nie wychodzić z pokoju, bo bała się ze zrezygnują z zakupu. Także na ten temat ubrań składa się sporo problemów i wyzwań. Mojemu bratu nie zadaje takich pytań i nie nakłada na niego presji kupowania albo określonego wyglądu.
5 odpowiedzi
Natrętne myśli o śmierci i lęki: doświadczenia z przeszłości i obecne obawy
Rok temu około zimy i jesieni zaczęłam mieć dziwne obawy i lęk przed śmiercią, panicznie bałam się że umrę, a myśli w mojej głowie natrętnie kazały mi się zabić, nie mogłam patrzeć na nóż. Nie mam pomysłu skąd takie myśli mogły wziąć się w mojej głowie, bo tych myśli nie chciałam. Podobnie miałam w wieku 9 lat kiedy przeprowadziliśmy się do Warszawy, mieszkaliśmy w wielkiej kamienicy na 2 piętrze, a wtedy zaczęłam myśleć sobie "A co by było gdybym wyskoczyła z tego okna na beton, czy bym umarła?" Byłabym bardzo wdzięczna gdyby ktoś mógł rozwikłać tę zagadkę dla której takie lękowe/natrętne myśli pojawiły się w moim umyśle. Na szczęście te myśli już minęły ale nie mam pojęcia kiedy wrócą znowu.
4 odpowiedzi
Czy to OCD? Między diagnozą lęku uogólnionego a OCD.

Dzień dobry. Mam pytanie dotyczące zaburzeń lękowych i domniemanego OCD. 

Od ponad 4 lat jestem w psychoterapii oraz farmakoterapii. Leczę się na GAD i zaburzenia depresyjne. Te współprace są baardzo udane, niemalże ze wszystkimi objawami się uporaliśmy, jednak nadal mam pojawiające się codziennie myśli intruzywne. Chodzi o takie dotyczące tego, że komuś zrobię krzywdę, powiem coś nieprzyzwoitego, są tez takie które mówią mi (moim głosem), żebym wykonała jakąś czynność oraz bluźniercze słowa w momencie modlitwy. O i oczywiście te dotyczące seksualności, mojej i innych. 

Psychoterapeutycznie dosyć dobrze sobie z nimi radzę, akcpetuję je, nie denerwuje się i mam wiele ćwiczeń, które pomagają mi na nie nie reagować. W niektórych obszarach je sobie przepracowałam (np. zaczęłam przeklinać, bo wcześniej nigdy tego nie robiłam z powodu traumy - przekleństw w tych myślach jest teraz o wieele mniej). 

Jednak te myśli nie zniknęły do zera. 

Pytanie, czy takie coś można w ogóle osiągnąć? To chciałabym wiedzieć :) Moja lekarka zapewnia mnie, że w moim bardzo silnym GAD takie myśli mogą się pojawiać, że są z pogranicza OCD, jednak bardziej pozostają po stronie moich zdiagnozowanych zaburzeń. Dręczy mnie jednak to, czy na pewno nie jest to ocd? Czy nie warto byłoby brać SSRI? 

Te myśli intruzywne jakoś bardzo już mi nie przeszkadzają, co tez zauważamy ze specjalistkami - one są słabsze niż kiedyś, a nasilają się wyraźniej po sytuacjach stresowych. 

Czy jest się czym martwić? Nadmienię, że nie jestem w stanie już dokładać kolejnego leku (biorę kilka neuroleptyków, duloxetine i pregabalinę), to obecne połączenie leków i mniejsze dawki są dla mnie najodpowiedniejsze w tym momencie. Chyba lepiej byłoby ewentualnie dołożyć coś, gdy już skończę terapie tymi lekami. 

Pytam po prostu dlatego, że moje lękowe zamiłowanie do precyzyjności wciąż zastanawia się, czy jestem w pełni dobrze zdiagnozowania, poza tym martwię się. Oczywiście chciałabym też w końcu, po latach mieć od nich spokój. Byłabym wdzięczna za odpowiedź, pozdrawiam!

2 odpowiedzi

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: przestraszona osoba, nad którą pochyla się potwór lęku

Zaburzenia lękowe - przyczyny, objawy i skuteczne wsparcie

Zaburzenia lękowe, potocznie zwane nerwicą, to powszechny problem zdrowia psychicznego wpływający na jakość życia. Omawiamy objawy, przyczyny i metody leczenia. Sprawdź, jak rozpoznać sygnały ostrzegawcze i znaleźć profesjonalną pomoc.