Czy przy OCD mogą występować ataki paniki?

Mam 37 lat. Dopiero teraz zdiagnozowano u mnie traumę i CPTSD. Wcześniej żyłam w ciągłej gotowości i stresie myśląc że to normalne do czasu aż zaczęłam reagować na stressory ogromnym lekiem jak dręczenie rąk zimne poty zimne kończyny itp. Poszłam po pomoc do psychiatry i od kwietnia jestem na antydepresantach. Dopiero teraz miałam wizytę u psychologa na NFZ a wcześniej mogłam sobie pozwolić na 4 wizyty u psychologa i trochę otworzyło mi to umysł i uświadomiłam sobie parę rzeczy. Mam wrażenie że dopiero teraz odblokowała mi się możliwość przeżywania trudnych emocji i myśli o trudnym dzieciństwie wróciły, jakby odmroziły się z bryły lodu jakim było życie w ciągłym napięciu. Oczywiście psychoterapia na już, wiadomo. Ale moje pytanie brzmi czy to co mi się przytrafiło z tym powrotem wspomnieniami do dzieciństwa i aktywowanie Cptsd ma sens? Czy ja sobie to wymyśliłam ?

Chciałbym uzyskać opinię specjalisty na temat trudności psychicznych, z którymi zmagam się od dłuższego czasu. Nie potrafię jednoznacznie określić, co mi dolega, i zastanawiam się, czy jest to OCD o dużym nasileniu, czy może współwystępuje u mnie kilka różnych zaburzeń. Mam natrętne, niechciane myśli, których często nie potrafię od siebie odsunąć. Zdarza mi się godzinami analizować różne sytuacje, wracać do tych samych tematów, szukać pewności, odpowiedzi i logicznego wytłumaczenia. Czasami mam świadomość, że moje myślenie jest irracjonalne, ale mimo to nie potrafię przestać. Towarzyszy temu silne napięcie psychiczne i poczucie przymusu wykonania określonych czynności lub zachowań, nawet jeśli wiem, że nie mają one większego sensu. Zmagam się również z mimowolnymi ruchami, tikami, napięciami mięśniowymi i odruchami, nad którymi nie zawsze potrafię zapanować. Czasami odczuwam wewnętrzny przymus wykonania konkretnego ruchu lub powtórzenia danej czynności, jakby dopiero jej wykonanie pozwalało mi odzyskać chwilowy spokój. Trudno mi rozróżnić, które zachowania są kompulsjami związanymi z OCD, które tikami, a które mogą mieć inne podłoże. Istotną częścią mojej historii są uzależnienia od alkoholu, marihuany i substancji stymulujących, w szczególności mefedronu. Jestem w procesie zdrowienia i utrzymuję abstynencję. Zauważam również u siebie problem kompulsywnych zachowań seksualnych i masturbacji, szczególnie w kontekście wcześniejszego używania stymulantów. Całość jest dla mnie bardzo męcząca i wpływa na moje codzienne funkcjonowanie. Momentami mam poczucie, że nie rozumiem własnego umysłu i nie potrafię kontrolować swoich reakcji. Chciałbym dowiedzieć się, czy opisane objawy mogą wskazywać na nasilone OCD, zaburzenia tikowe lub inne współwystępujące problemy. Od jakiej diagnostyki powinienem zacząć i jakiego rodzaju specjalisty oraz terapii szukać?

Chodzę na psychoterapię. Mam nerwicę lękową i do tego zaburzenia obsesyjne. Czy faktycznie uda się to przezwyciężyć?

Dzień dobry, mam 19 lat i od pewnego czasu zastanawiam się nad tym, dlaczego tak bardzo fascynuje mnie myśl, że mogę się komuś podobać. Od dłuższego czasu obserwuję u siebie pewien schemat, którego nie potrafię do końca zrozumieć. Mam niską samoocenę, przez dużą część życia czułam się osobą pozostającą w cieniu innych. Jestem introwertyczna, mam niewielkie grono znajomych, a moje doświadczenia w kontaktach z chłopakami są bardzo ograniczone. Zauważyłam, że wystarczy naprawdę drobna sytuacja – zwykłe „cześć”, spojrzenie czy krótka rozmowa, żebym zaczęła zastanawiać się, czy podobam się danemu chłopakowi. Nie mam na to konkretnych dowodów, ale sama możliwość wywołuje we mnie ogromne emocje. Co ciekawe, nie zawsze jestem zainteresowana samym chłopakiem. Często bardziej fascynuje mnie myśl, że on może być zainteresowany mną. W jego obecności zaczynam kontrolować swoje zachowanie: sposób mówienia, gesty, mimikę i uśmiech. Staram się być szczególnie grzeczna, kulturalna i opanowana, jednocześnie udając niedostępną. Nie inicjuję kontaktu, ale zwracam uwagę na to, gdzie przebywa i z kim rozmawia. Po powrocie do domu wielokrotnie analizuję nasze spotkania i zastanawiam się, jak wypadłam. Czasami myślę o kimś intensywnie kilka dni, potem to słabnie, następnie znowu eskaluje. Zdarza się, że zainteresowanie samo mija. Potrafię również tworzyć rozbudowane fantazje na temat osób, których właściwie nie znam. Zdarza się, że myślę o kilku chłopakach, choć niekoniecznie chciałabym z którymkolwiek z nich być. Jest w tym pewien paradoks: kiedy wyobrażam sobie czyjeś zainteresowanie, czuję ekscytację, ale perspektywa rzeczywistej relacji wywołuje we mnie presję i obawę, czy będę wystarczająco atrakcyjna i interesująca. Przyznaję też, że te fantazje urozmaicają mi codzienność. Dzięki nim szkoła staje się ciekawsza i mam na co czekać. Jednocześnie obawiam się, że w ten sposób próbuję rekompensować sobie samotność i niską samoocenę. Niegdyś nie zwracałam na to większej uwagi, lubiłam ten stan, ale coraz częściej mam wrażenie, że coś jest ze mną nie tak. Moi rówieśnicy tworzą już relacje, a ja czuję, że coś we mnie żebrze o uwagę innych, nie o miłość. I chyba najbardziej boję się właśnie tego, że nie będę potrafiła zauważyć jej, jeśli się pojawi. Skąd może wynikać takie zachowanie? Czy powinnam się martwić?

Witam, od ok. roku mam problem z zasypianiem - nie mogę zasnąć przez ok. 2-3 godziny, ponieważ czuję, jak serce bardzo szybko mi bije (w ciągu dnia coś takiego nie występuje). jeśli już zasnę to przesypiam całą noc, natomiast już samo myślenie "czy dziś uda mi się od razu zasnąć" trochę mnie stresuje. Czy z takim problemem powinnam udać się do psychologa, czy od razu do psychiatry po jakieś leki nasenne? Dodatkowo choruję na astmę oskrzelową, więc dodatkowych leków wolałabym uniknąć.

Dzień dobry, mam nerwicę, czy może się ona objawiać dużym bólem głowy? Nawet jak się uspokoję ból głowy jest dalej, dzisiaj wziąłem tabletkę przeciwbólową a ból głowy i napięcie pozostało. Byłem u neurologa, miałem robiony rezonans, fizycznie niby jestem zdrowy. Boję się, że mi coś pęknie w tej głowie.