Odpowiedz jako specjalista
WsteczLęk przed oceną i krytyką w pracy – dlaczego w miejscu pracy nie potrafię być sobą?
Mam problem z nawiązaniem rozmowy z ludźmi boję się krytyki oceniania ale dzieję się to tylko w pracy po za nią jestem otwarta wygadana ludzie w pracy myślą że nie mam nic do powiedzenia uważają że jestem dziwna odsuwają się o demnie czuję się bardzo samotnie jak ktoś na mnie krzyczy zamykam się w sobie uciekam od konfliktu nie jestem asertywna po za pracą potrafię wyrażać siebie i to co czuje a w pracy coś mnie blokuje w każdej pracy czuję się jak w więzieniu nie jestem sobą i nie potrafię tego zmienić
Diablica
1 dzień temu
Jakub Butkiewicz
Szanowna Pani,
wygląda na to, że w pracy aktywują się u Pani specyficzne schematy lękowe, które blokują Pani naturalne kompetencje społeczne. Choć poza firmą jest Pani osobą otwartą, w biurze Pani umysł interpretuje relacje jako zagrażające, co wywołuje reakcję wycofania i trudności z asertywnością.
Warto zastanowić się, jakie konkretne myśli pojawiają się w Pani głowie tuż przed rozmową ze współpracownikiem – czy nie są to przypadkiem automatyczne przewidywania porażki lub surowej oceny? Skoro potrafi Pani być sobą w innych sferach życia, te zasoby są w Pani obecne, wymagają jedynie „odblokowania” w kontekście zawodowym. Praca nad tymi blokadami podczas sesji terapeutycznych pozwoliłaby Pani odzyskać poczucie wolności, dlatego zachęcam do rozważenia konsultacji, by wspólnie ze specjalistą wypracować techniki radzenia sobie z tym specyficznym lękiem.
Pozdrawiam serdecznie,
mniej niż godzinę temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
To, co Pani opisuje, to specyficzny rodzaj blokady lękowej, która aktywuje się tylko w środowisku zawodowym, prawdopodobnie ze względu na silne poczucie hierarchii lub lęk przed oceną kompetencji. Fakt, że poza pracą jest Pani osobą otwartą i wygadaną, to świetna wiadomość – oznacza to, że posiada Pani niezbędne umiejętności społeczne, a w biurze jedynie traci Pani do nich dostęp przez stres.
Zamykanie się w sobie w obliczu krzyku i ucieczka od konfliktów to mechanizm obronny, który sprawia, że inni błędnie odbierają Panią jako osobę „dziwną” lub wycofaną. Ta blokada to sygnał, że miejsce pracy kojarzy się Pani z zagrożeniem, co wywołuje reakcję zamrożenia. Warto popracować z psychologiem nad asertywnością w relacjach zawodowych i nad „odczarowaniem” pracy jako miejsca opresji. Proszę pamiętać, że jest Pani tą samą wartościową osobą w pracy i poza nią, a ten paraliż można pokonać, ucząc się oddzielać poczucie własnej wartości od opinii współpracowników czy przełożonych.
Powodzenia
Bożena Nagórska
1 dzień temu
Beata Kosior
Praca to miejsce które kojarzy nam się z autorytetami. Możliwe że nadaje pani ogromne znaczenie temu miejscu i tym osobom. Jeśli czuje się pani tam bardzo nieważna, to powodów może być kilka, może też osoby tam pracujące są dyrektywne, autorytarne, co powoduje ,że pani zastyga w bezradności. Może w przeszłości nauczyła się pani ,że autorytetom się nie odpowiada. Za mało jest tu danych ,żeby wyjaśnić pani co się takiego dzieje,że w pracy traci pani swoją pewność siebie. Dobrze by było omówić dokładnie z czego i jakich doświadczeń się bierze takie pani odczucia. Pozdrawiam. Beata Kosior
1 dzień temu
Zobacz podobne
Wstyd po rozwodzie z powodu zdrady i lęk przed spotkaniem byłej żony z nową partnerką
Dzień dobry. Jestem 2 lata po rozwodzie (rozwód z mojej winy zdrad) poznałem nowa kobietę chce z nią żyć a nadal odczuwam uczucie wstydu żeby z nią wyjść na miasto. Boje się spotkać była żonę jak sobie poradzić z tym uczuciem i strachem ?
Wysoka wrażliwość - często płaczę, zwłaszcza, gdy z czymś sobie nie radzę.
Jestem WWO i często płaczę, zwłaszcza w szkole. Co mam robić, żeby przestać, bo to bardzo mi przeszkadza, szczególnie po usłyszeniu, np. że mam dwa sprawdziany w przyszłym tygodniu, z czegoś, z czym sobie nie radzę.
Lęk przed otwartymi przestrzeniami - jak sobie pomóc?
Hej, mam pewien problem.
Od jakiegoś czasu zmagam się z takim lękiem przed przestrzeniami otwartymi, że każda próba wyjścia z domu to dla mnie ogromny stres. Gdy tylko pomyślę, że muszę wyjść na zakupy albo spotkać się z przyjaciółmi w parku, ogarnia mnie panika. Czuję, jakby mój świat się kurczył, zamykając mnie tylko w czterech ścianach. Ten strach zaczyna coraz bardziej kontrolować moje życie i utrudnia normalne funkcjonowanie. Jak najlepiej zacząć ten proces leczenia, żeby stopniowo przełamywać ten lęk? Będę naprawdę wdzięczna za każdą poradę na temat tego, jak zapanować nad lękiem i odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Chciałabym zrozumieć, jak długo może trwać ewentualna terapia i jakie są szanse na trwałe pokonanie tego problemu. Naprawdę potrzebuję wskazówek, które pozwolą mi cieszyć się życiem...
Dzień dobry, Moje pytanie dotyczy OCD w kontekście strat ciąż
Dzień dobry,
Moje pytanie dotyczy OCD w kontekście strat ciąż i niepłodności. Czy obsesyjne myśli o upływającym czasie, w którym nadal nie udało mi się zajść w ciążę, to może być objaw OCD? No obsesyjnie liczę ,ile lat miała dana losowa kobieta, kiedy udało jej się zajść w ciążę i porównuję to do siebie. Nie cieszę się z urodzin. Wiem, że to bez sensu, ale wydaje mi się, że jeśli będę to "kontrolować", mówić o tym mężowi, myśleć o tym, to coś się stanie, nie wiem nawet co, po prostu to robię, bo wydaje mi się, że tak jest lepiej niż nie robić tego. Mimo że wiem, że nie jest to lepsze dla mnie i dużo mnie to kosztuje emocjonalnie. Wiem, że lepiej jest się skupić na tym co tu i teraz i kontynuować leczenie, robić to co mogę. Lekkie objawy takiego OCD, jakie kojarzę z mediów też miewam, np. duży niepokój z powodu burdelu w zamkniętej szafce lub niepokój z powodu spadającego prześcieradła podczas stosunku.
Będę wdzięczna za odpowiedź i radę co z tym zrobić. Natężenie tego jest też zależne od momentu cyklu. Dwa tygodnie mam w miarę spokojne, kolejne dwa trudne.
Jestem od roku osobą bezrobotną, wcześniej miałam rentę socjalną.
Jestem od roku osobą bezrobotną, wcześniej miałam rentę socjalną. Teraz szukam pracy, a przyznam szczerze, to we mnie wywołuje lęk. Po pierwsze mieszkam na wsi i nie mam czym dojeżdżać do miast. Po drugie nie wiem, czy sobie poradzę, jak już znajdę pracę. Moje życie to teraz same problemy i zmartwienia. Mam dość, chciałabym zniknąć z tego świata. Nie wiem, co u mnie wywołuje te lęki?
