Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak pomóc bratu z zespołem Cotarda i schizofrenią?
Zaczynam się naprawdę martwić o mojego brata, który od lat zmaga się ze schizofrenią, ale teraz pojawiły się nowe, bardzo niepokojące objawy. Często mówi, że jest martwy, jakby jego ciało nie działało, albo jakby stracił duszę. Dla niego to wydaje się być prawdą, ale dla nas – rodziny – to jest przerażające i trudne do zrozumienia. Boję się, że te urojenia jeszcze bardziej go odizolują od reszty i pogorszą jego stan psychiczny.
Zastanawiam się, czy zespół Cotarda rzeczywiście może być związany z jego stanem i jak możemy mu realnie pomóc.
Wiem, że nie jest to typowa depresja, tylko coś bardziej złożonego, ale co my, jako rodzina, możemy zrobić?
A może jakieś leki mogą pomóc złagodzić objawy?
Dziękuję z góry za wszelkie wskazówki!
Tomasz
1 rok temu
Agnieszka Zając
Dzień dobry,
w tej sytuacji konieczna jest stała opieka lekarska, psychiatryczna, która zapewni zarówno Państwu, jak i bratu odpowiednie wsparcie, m.in. w postaci farmakoterapii.
Zalecana jest również psychoterapia/ konsultacje rodziny, w zależności od stanu psychicznego brata. Tutaj najlepiej zaleci lekarz psychiatra, co będzie miało zastosowanie i w jakiej formie. Dodatkowo warto zadbać o wsparcie psychologiczne dla samego siebie.
Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka Zając
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Kaźmierowska
Dzień dobry,
w Pana opisie nie znajduję informacji o tym, czy brat jest pod stałą opieką lekarza psychiatry, który zdiagnozował u niego zespół Cotarda? Jeśli tak, to przede wszystkim tylko lekarz psychiatra może zaproponować odpowiednią farmakoterapię.
Schizofrenia jest jedną z chorób, która wpływa nie tylko na chorego, ale też na cały system rodzinny, tym bardziej, jeśli choroba nie jest w remisji. Objawy i doświadczenia chorego mogą być trudne do zrozumienia przez rodzinę, budzić niepokój i bezradność. Warto, aby w tym przypadku, zaopiekować się nie tylko osobą chorą, ale również zatroszczyć się o siebie, być może wsparciem może się okazać grupa wsparcia czy też indywidualne sesje z psychoterapeutą.
Serdeczności,
Aleksandra Kaźmierowska
1 rok temu
Karolina Kądziołka
Panie Tomaszu,
W tej sprawie warto byłoby jak najszybciej udać się do lekarza psychiatry, aby być pod stałym nadzorem lekarskim.
Może być konieczne wdrożenie leczenia farmakologicznego, które jest kluczowe w leczeniu zespołu Cotarda.
Dodatkowo zalecam konsultacje z psychoterapeutą, który pomoże podejść całościowo do procesu leczenia. Pomoże również w zrozumieniu Wam, jako rodzinie, co przeżywa brat oraz jak skutecznie go wspierać. Ważne, aby stale obserwować stan psychiczny i fizyczny brata, a razie nagłego pogorszenia, nie wahać się wezwać pomocy medycznej.
Życzę powodzenia i pozdrawiam ciepło,
Karolina Kądziołka, psycholog
1 rok temu
Martyna Jarosz
Dzień dobry,
jeśli brat zmaga się ze schizofrenią i nowymi, niepokojącymi objawami, jak przekonanie o własnej śmierci, warto jak najszybciej skonsultować się z lekarzem psychiatrą.
Specjalista może dostosować leczenie farmakologiczne i terapeutyczne, aby złagodzić objawy. Wsparcie terapeutyczne w postaci terapii indywidualnej, grupowej czy rodzinnej również może być pomocne. Dodatkowo, regularne ćwiczenia fizyczne mogą poprawić ogólną kondycję psychiczną. Pana bratu mogą pomóc jasne harmonogramy i utrzymywanie porządku w codziennych czynnościach, co może dostarczyć mu stabilności. Ważne jest również wsparcie emocjonalne – cierpliwość i empatia są kluczowe. Warto również poszukać wsparcia w grupach wsparcia dla rodzin osób chorych psychicznie.
Mam nadzieję, że te wskazówki okażą się pomocne.
Martyna Jarosz
1 rok temu
Zobacz podobne
Mam brata (50lat), który odkąd pamiętam mierzy się z depresją i schizofrenią. Jest pod stałą opieką psychiatryczną, ale niestety od kilku miesięcy schizofrenia się zaostrzyła
Dzień dobry. Mam brata (50lat), który odkąd pamiętam mierzy się z depresją i schizofrenią.Jest pod stałą opieką psychiatryczną,ale niestety od kilku miesięcy schizofrenia się zaostrzyła ponieważ brat zaprzestał brać leki,po których rzekomo jest mu niedobrze.Pomimo to iż jestem najbliższą mu osobą, która nieustannie go wspiera upatrzył sobie mnie, że chcę mu zrobić krzywdę, że chcę go otruć, że jestem przeciwko niemu, że robię mu na złość.podam przykłady:nie odkręca kaloryfera,bo twierdzi, że wpuszczam mu przez ten kaloryfer trujący gaz,nie kąpie się,bo twierdzi , że go podglądam, jeśli nie ma zasięgu w tel.mówi, że zhakowalam mu ten tel.i wyłączyłam mu internet, kupił sobie nowy telewizor(bo w starym twierdził, że mam podgląd co on ogląda) i ucząc się jego obsługi pokręcił coś w ustawieniach i teraz twierdzi, że znowu mu ten telewizor zhakowalam,je obiady na mieście,bo w domu pewnie jedzenie zatrute,nie używa cukru,bo tam też coś dosypane, oskarża mnie, że chodzę do jego kierownika i opowiadam jakieś niestworzone historie, zresztą to samo robię na wsi i kiedy idzie to wszyscy sąsiedzi na niego patrzą i coś o nim mówią.nie mam już siły...nie wspomnę o milionach smsów wysyłanych w nocy, że mam przestać się trzaskać i zakręcić już ten gaz,bo mu oczy łzawią i serce kołocze...zaczynam się bać o siebie i resztę rodziny...co jak pewnej nocy usłyszy głosy, że ma nas zabić??? kontaktowałam się z jego lekarką,ale ona tylko powiedziała, że mam go pilnować aby brał leki,ale jak? Mieszkamy w jednym domu lecz w osobnych mieszkaniach, pracuje i nie mam możliwości pod tym względem go kontrolować 😭 oczywiście rozmawiałam też z Nim o tym , żeby poszedł gdzieś po pomoc, bo to już wszystko za daleko zaszło,ale on nie chce...co mam zrobić?nie jest agresywny,nie grozi mi więc chyba nie mogę go na siłę zamknąć w szpitalu. Nawet karetki po niego nie ma jak za bardzo przysłać,bo niby co no człowiek chory psychicznie,ale naprawdę zaczynam się bać o siebie i dzieci...kocham Go i jest mi Go tak bardzo żal,bo widzę jak się męczy,ale nie mam pomysłu jak mu pomóc???bardzo proszę o podpowiedź,bo Jego też nie chcę stracić,a wiem co mu do głowy strzeli?
Wsparcie mamy w wychodzeniu z żałoby - jak to zrobić dobrze?
Dzień dobry, pochodzę z rodziny wielodzietnej, w sumie miałam 5 rodzeństwa. Ponad dwa lata temu zmarł mój starszy brat. Ja już po tych dwóch latach powiedzmy uporałam się z żałobą i chce zacząć normalnie żyć. Mieszkam z mamą i niepełnosprawnym bratem.
Mam nadal tkwi w początkowych etapach żałoby. Izoluje się od nas, nie interesuje się naszym życie, ale jednocześnie pragnie żebyśmy byli jej podporządkowani. Nie pozwala na życie własnym życie. Mało tego zarzuca nam że nie wspieramy jej, nie wspominamy brata. Tłumaczenia że po takim czasie my mamy prawo żyć odbiera jako atak. Czuje, że utknęliśmy w toksycznej relacji i nie wiem jak z tego wybrnąć. Może terapia rodzinna byłaby odpowiednią albo zmuszenie mamy do indywidualnej terapię. Wspomnę jeszcze, że mama jest już pod opieką psychiatry i na stałe przyjmuje leki na depresję, które jak twierdzi nic nie pomagają.
Mój brat ma poważne zaburzenia psychiczne.
Mój brat ma poważne zaburzenia psychiczne. Czy mogę umówić się najpierw z psychoterapeutą, do którego chce go skierować (jeśli się zgodzi), opowiedzieć psychoterapeucie/psychologowi, z czym brat się zmaga, żeby specjalista wiedział, jak podejść do sytuacji? Wiem, że brat będzie miał ogromny problem z przedstawieniem swoich problemów, które wypiera, których nie widzi.
Jak pomóc osobie z podejrzeniem schizofrenii?
Jak pomóc osobie z podejrzeniem schizofrenii? Jak namówić ją do pójścia do specjalisty?
Czy brat może mieć schizofrenie?
Dzień dobry
Brat 30 lat. Pożyczył pieniądze od znajomych iz miał problemy z hazardem. Od jakiegoś czasu twierdzi, że ktoś go śledzi, chce go zabić. Ze podsłuch mu założyli na telefon i laptopa. Uważa, że nasz cioteczny brat i jego koledzy naslali na niego tych zbirów. Opowiada ta historie ze szczegółami trzem osobom i ani razu się nie pomylił. Czy on może mieć schizofrenie
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.