Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak poradzić sobie z natrętnymi myślami o brutalnych zbrodniach na kobietach?
Treść wrażliwaWitam. Jestem młodym mężczyzną 20+ bez partnerki, ale szukam. Jakiś około rok temu miało miejsce brutalne zabójstwo 24-letniej kobiety w Toruniu przez 19-letniego imigranta z Wenezueli. Albo też jakieś 3 lata temu zabójstwo polki w grecji, też przez imigranta. I chociaż w ogóle nie znałem tych kobiet to co jakiś czas wracają do mnie mysli o tych zbrodniach. Jeżeli jest jakieś morderstwo nawet dziecka, albo nawet najbardziej brutalne morderstwo mężczyzny to aż tak nie reaguję, bardziej na zasadzie "yes, very sad, anyway ..." (oczywiście życzyłbym sprawcy, żeby trafił do Cecot w Salwatorze), ale jak wydarzenie dotyczy pięknej, młodej kobiety to potrafię myśleć o tym przez kilka dni i zastanawiać się co mógł czuć jej chłopak, nawet nie rodzina (w sensie rodzice, rodzeństwo), tylko chłopak. Albo myśle o tym jak zemściłbym się na oprawcy, że nie dotarłby w pełni sprawny do sądu i co ja bym ze sobą zrobił w tej sytuacji, że nie wiem, może zabiłbym się na jej grobie, ale co bym najpierw zrobił oprawcy... Ta pierwsza zbrodnia porusza mnie trochę bardziej i pamiętam, że próbowałem nawet ograniczać facebooka, żeby nie widzieć nowych newsów i żałuję, że w ogóle kiedykolwiek się o tej zbrodni dowiedziałem. Przestałem nawet oglądać filmy akcji po tym jak zobaczyłem jakiś klip z filmu na facebooku, gdzie jakiś mafioza włamał się do mieszkania i zabił czyjąś dziewczynę, która spała z mężczyzną, a facet dopiero dowiedział się o tym rano. Doznałem jakiegoś dziwnego stresu i wyraźnego przyspieszenia tętna jak to zobaczyłem, chociaż jest to wydarzenie fikcyjne. Po tym jak widzę jakikolwiek klip z filmu, który wskazuje na śmierć ładnej dziewczyny jednego z bohaterów to od razu wstrzymuje posty od autora. Jednak te dwie zbrodnie były prawdziwe, jakoś ostatnio minęła rocznica i coś tam było o procesie tego sprawcy no i przez to sobie przypomniałem o tym i od wczoraj o tym myślę, raz mi się nawet śniła ta dziewczyna. Miałem np. nadzieję, że ta kobieta nie miała chłopaka, ale coś mnie podkusiło i dogrzebałem się do jakiegoś posta, usuniętego przez autora, ale odpowiedzi wskazują na to, że to jej chłopak. Próbowałem szukać jakiś wskazówek czy np. ma nową kobietę, ale nie dotarłem do jego tożsamości. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić co ten facet mógł czuć i do tego mam straszne poczucie niesprawiedliwości. Czy jest jakiś sposób, żeby przestać o tym myśleć ?
Anonimowo
Agnieszka Włoszycka
Proszę Pana,
W tym, co Pan opisuje, widzę/czuję przede wszystkim silne pobudzenie lękowe, natrętne obrazy i myśli oraz dużą wrażliwość emocjonalną na przemoc wobec młodych kobiet. Do tego dochodzi poczucie niesprawiedliwości, napięcie w ciele, a nawet impulsywne myśli o zemście, które są raczej wyrazem przeciążenia emocji niż realnych zamiarów.
Wygląda to jak mechanizm, w którym mózg „przykleja się” do konkretnych treści i nie potrafi ich odpuścić, mimo że są bardzo obciążające. Kilka pytań do refleksji:
Co dokładnie w tych historiach najbardziej Pana „łapie”: obraz krzywdy, bezsilność czy myśl o bliskiej relacji tej osoby? Czy zauważa Pan, że unikanie treści (blokowanie, wstrzymywanie filmów) przynosi ulgę tylko na chwilę, a potem myśli wracają? Co dzieje się w Pana ciele, kiedy pojawiają się te obrazy : czy to bardziej napięcie, lęk czy złość?
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Ponieważ obecnie Pan poszukuje relacji, Pana umysł projektuje najczarniejszy możliwy scenariusz utraty kogoś bliskiego i próbuje tę sytuację „przetrenować” w głowie, co objawia się rozmyślaniem o zemście czy sprawdzaniem losów chłopaka ofiary. Reakcje fizjologiczne, takie jak przyspieszone tętno i niepokój na widok nawet fikcyjnych scen w filmach, pokazują, że Pana układ nerwowy jest przebodźcowany i błędnie interpretuje odległe impulsy jako realne zagrożenie. Aby wyjść z tej pętli, konieczne jest odcięcie się od dramatycznych wiadomości i zrezygnowanie z wyszukiwania jakichkolwiek szczegółów w sieci, ponieważ takie zachowanie działa jak ponowne rozdrapywanie rany. W momentach, gdy te myśli powracają, należy zastosować technikę przekierowania uwagi i stanowczo powiedzieć sobie w myślach, że to tragiczne, ale zupełnie obce wydarzenie, po czym od razu zająć się angażującą aktywnością fizyczną lub umysłową. Tego typu natręctwa mogą również maskować głębszy, nieuświadomiony lęk przed samym procesem wchodzenia w bliską relację i związanym z tym ryzykiem zranienia. Jeżeli poczucie niesprawiedliwości oraz lęk będą się utrzymywać i utrudniać codzienne funkcjonowanie, bardzo skutecznym rozwiązaniem będzie krótka konsultacja u psychoterapeuty w nurcie poznawczo-behawioralnym, który specjalizuje się w wygaszaniu takich lękowych reakcji i pomaga emocjonalnie odseparować się od odległych tragedii.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Piotr Ziomber
Szanowny Panie
Pisze Pan o poszukiwaniu partnerki, a jednocześnie przytacza Pan zbrodnie, które gdzieś zadomowiły się w Pana umyśle i nie chcą odejść. Proszę nie tyle ograniczyć, ile spróbować odciąć się od internetu na jakiś czas. Pana układ nerwowy jest przeciążony , a Pan sam nie potrafi zdystansować się do tego, co Pan czyta w sieci. Z Pana opisu podejrzewam także uzależnienie od mediów, ale zaznaczam, ze jest to tylko moja opinia, gdyż nie jest pan zdiagnozowany pod tym kątem.
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z zaburzeniami lękowymi i zazdrością w relacji
Jak pracować z zaburzeniami lękowymi. Boje się iść do nowej pracy…jestem również zazdrosna bardzo o chłopaka. Mam wiele pytań…ale ciężko trafić na dobrego specjalistę w Łodzi / Łęczycy czy Płocku.
Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się.
Witam, mam 16 lat, od 4 klasy podstawówki zmagam się z samookaleczaniem. Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się. Najmniejsze sytuacje doprowadzają mnie do płaczu i braku chęci do życia. Zdarzają się też zmiany osobowości np. z nieśmiałej i pomocnej zmieniam się we wredną i niepomocną. Czasem tracę też chęci do życia, tak po prostu, myślę sobie, że to wszystko nie ma sensu i nic mi się nie uda. Nawet niewielkie słowa prowadzą do zmiany mojej własnej samooceny, także żarty. Co to może być, czy ktoś może mi pomóc?
Jaka terapia na nerwicę lękową i lęk przed owadami?
Witam, zrobiłam mały research ale nadal nie jestem pewna. Jakiej płaszczyzny/ nurtu psychoterapeutycznego szukać w przypadku nerwicy lękowej, fobii/strachu/lęku przed owadami? Męczy mnie to z roku na rok coraz bardziej- dlatego postanowiłam zgłosić się po pomoc. Czy ktoś byłby w stanie mi doradzić?
Lęk wokół snu i objawy somatyczne. Jak sobie pomóc?
Mam pytanie odnośnie problemów ze snem. Często zdarza mi się zasypiając myśląc tylko o tym, że nie mogę odpłynąć i zasnąć, gdy już pojawia się moment, że jestem blisko zaśnięcia, moja podświadomość wybudza mnie z tego stanu mówiąc ,,nie śpij” i gwałtownie muszę ruszyć ręką, głową lub nogą, żeby tylko nie zasnąć, a bardzo chce. Potrafię mieć tak 20 razy w ciągu jednej nocy, jest to męczące. Do tego dochodzą problemy z wybudzaniem się w nocy i nagłym ogromnym lękiem, niepokojem, kołataniem serca. Zdarza się to również w połączeniu ze strasznym bólem nogi lub ręki. Jest to na tyle straszne, że potrafię obudzić partnera mocnym uszczypnięciem mówiąc, że nie wiem co się ze mną dzieje i żeby dzwonił po karetkę. Zdarzyło mi się też w pół świadomości wybiec z pokoju do sypialni mojej mamy w poszukiwaniu pomocy. Bardzo proszę o odpowiedź, czym to może być spowodowane i jak sobie pomóc?
Brałam leki przy zaburzeniach lękowych i nerwicy natręctw, niestety lęki wróciły
Dzień dobry. Brałam leki (Zotral/Asentra) przy zaburzeniach lękowych i nerwicy natręctw, pół roku temu zakończyliśmy leczenie. Niestety lęki wróciły i doszły "tiki" (mimowolne odruchy) nerwowe. Czy powinnam znów iść do psychiatry, czy terapia psychologiczna byłaby lepszym rozwiązaniem? Obawiam się, że nie poradzę sobie sama. Pozdrawiam
