Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak przekonać rodziców do psychologa jako nastolatka z zespołem Aspergera?
Jestem nastolatką z zespołem Aspergera, mam 15 lat i na co dzień bardzo przeżywam to co dzieje się wokół mnie. Mam problemy w szkole,dlatego też między innymi często ją zmieniam. Bardzo często czuję się bardzo przytłoczona i zdarza mi się płakać w klasie. Po wakacjach idę do drugiej klasy liceum i boję się tego co będzie. Często przez moją "przypadłość" jestem prześladowana przez moich rówieśników. Byłam obrażana również przez niektórych nauczycieli. Nie zależy mi na posiadaniu przyjaciół ale czasami bardzo chciałabym z kimś porozmawiać, bo do tej pory wszystko spisywałam w dziennikach. Nie raz chciałam przekonać moją mamę żeby zapisała mnie do psychologa, lecz bezskutecznie zawsze kończyło się to tekstami w stylu "przecież jestem twoją mamą dlaczego że mną nie porozmawiasz a nie z obcą osobą". Ja czuję jednak od dłuższego czasu potrzebę opowiedzenia komuś o sobie, bo mimo wszystko, lubię gdy ktoś zadaje mi pytania...Gdy mogę opowiedzieć komuś o rzeczach których nigdy bym rodzicom nie powiedziała. Teraz pytanie:Co zrobić żeby przekonać rodziców na psychologa? Jak wyjaśnić im na czym polega mój problem?
Tonia
13 dni temu
Agnieszka Włoszycka
Witaj Toniu,
Czytając Twoją wiadomość czuć, jak bardzo jesteś już zmęczona dźwiganiem tego wszystkiego sama. Jest w Tobie dużo wrażliwości, samotności i chyba też potrzeby, żeby ktoś w końcu spokojnie Cię wysłuchał i spróbował naprawdę zrozumieć i wiesz co? Dobrze, że chcesz porozmawiać z psychologiem i to jest czymś całkowicie w porządku. Psycholog nie ma zastąpić mamy. Czasem po prostu łatwiej powiedzieć pewne rzeczy komuś „z zewnątrz”, kto umie słuchać i pomagać porządkować emocje.
Może spróbuj powiedzieć mamie: „Mamo, ja nie odrzucam Ciebie. Ja po prostu potrzebuję jeszcze jednego bezpiecznego miejsca do rozmowy.” Bardzo poruszyło mnie też to, że mimo tylu trudnych doświadczeń nadal szukasz kontaktu i próbujesz o siebie zawalczyć, moim zdaniem to o pokazuje dużą siłę.
Zastanawiam się także: jak byś chciała się czuć po rozmowie z psychologiem?
i czego najbardziej brakuje Ci dziś od dorosłych wokół Ciebie...zrozumienia, spokoju czy poczucia bezpieczeństwa?
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
13 dni temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Łukasz Dyłka
Dzień dobry.
To, że chce Pani porozmawiać z psychologiem, nie oznacza, że mama jest „gorsza” albo że jej Pani nie ufa. Z rodzicem rozmawia się inaczej niż ze specjalistą. Psycholog jest osobą neutralną, może zadawać pytania, pomóc uporządkować emocje i poszukać sposobów radzenia sobie w szkole.
Można powiedzieć mamie bardzo konkretnie:
„Mamo, ja wiem, że mogę z Tobą rozmawiać, ale są rzeczy, o których łatwiej byłoby mi powiedzieć obcej, neutralnej osobie. Często płaczę w klasie, jestem przeciążona, boję się szkoły i potrzebuję pomocy psychologa. To nie jest przeciwko Tobie. Chcę po prostu dostać wsparcie”.
Warto też dodać, że psycholog nie jest tylko dla osób w „najgorszym stanie”. Można iść po to, żeby lepiej rozumieć siebie, radzić sobie z przeciążeniem, prześladowaniem, lękiem przed szkołą i trudnościami związanymi ze spektrum autyzmu.
Jeśli mama dalej nie zgadza się na psychologa, proszę porozmawiać z pedagogiem, psychologiem szkolnym, wychowawcą albo innym zaufanym dorosłym w szkole. Można powiedzieć: „Prosiłam mamę o psychologa, ale się nie zgadza. Potrzebuję pomocy, bo jestem przeciążona i boję się szkoły”. Szkoła powinna potraktować to poważnie, szczególnie jeśli była Pani obrażana, wyśmiewana lub prześladowana.
Można też skorzystać z telefonu 116 111 dla dzieci i młodzieży. Tam można porozmawiać anonimowo z osobą dorosłą, która jest przygotowana do takich rozmów.
Najważniejsze: Pani potrzeba rozmowy z psychologiem jest uzasadniona. To nie jest fanaberia ani odrzucenie mamy. To jest próba zadbania o siebie.
Pozdrawiam
Łukasz Dyłka, pedagog, psycholog
13 dni temu
Daria Składanowska
Dzień dobry, Tonia,
Dziekuję za Twoją wiadomość. Warto porozmawiać o tym z pedagogiem w szkole aby znaleść rozwiązanie.
Mamie można powiedzieć wprost o swoich potrzebach.
Można też skorzystać z telefonu 116 111 dla dzieci i młodzieży. Można porozmawiać anonimowo z osobą dorosłą, która jest przygotowana do takich rozmów.
Bardzo ważne: Pani potrzeba rozmowy z psychologiem jest uzasadniona. To bardzo ważny element zadbania o siebie oraz swoje potrzeby.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
13 dni temu
Bożena Nagórska
Witaj Toniu.
Przede wszystkim Twoja potrzeba porozmawiania z psychologiem jest całkowicie naturalna i masz do niej pełne prawo – szukanie pomocy to przejaw ogromnej dojrzałości, a nie słabości. Zespół Aspergera sprawia, że przetwarzasz emocje i bodźce znacznie intensywniej, a doświadczenie prześladowania w szkole to ogromny ciężar, którego nie musisz dźwigać sama. Reakcja Twojej mamy wynika najpewniej z jej własnego lęku lub niezrozumienia, ponieważ rodzice często błędnie myślą, że chęć pójścia do specjalisty to znak, że sami zawiedli. Aby ją przekonać, możesz napisać do niej list, skoro spisywanie myśli jest Twoją mocną stroną. Wyjaśnij w nim, że rola mamy i rola psychologa to dwie zupełnie różne rzeczy i tak jak z chorym zębem idzie się do dentysty, tak z przeciążeniem układu nerwowego potrzebujesz specjalisty, który da Ci konkretne narzędzia do radzenia sobie ze stresem w nowej szkole. Ponadto, gdy tylko zacznie się rok szkolny, możesz udać się do psychologa szkolnego, który ma obowiązek Cię wysłuchać i może sam zadzwonić do Twojej mamy, by jako autorytet wyjaśnić jej powagę sytuacji. Pamiętaj też, że w każdej chwili możesz bezpłatnie zadzwonić pod numer 116 111, gdzie profesjonaliści chętnie Cię wysłuchają i zadadzą pytania, których tak bardzo potrzebujesz.
Życzę Ci wszystkiego dobrego.
Bożena Nagórska
12 dni temu
Joanna Cichosz
Dzień dobry,
Możesz spróbować powiedzieć mamie spokojnie, że psycholog nie ma na celu jej „zastąpić”, tylko dać Ci inne miejsce do rozmowy. Czasem łatwiej powiedzieć obcej osobie o rzeczach trudnych, wstydliwych albo takich, których nie chce się dokładać rodzicom. Możesz użyć prostych słów, np.: „Mamo, ja nie chcę iść do psychologa dlatego, że Tobie nie ufam. Po prostu potrzebuję też kogoś neutralnego, kto zna się na takich problemach i pomoże mi lepiej sobie radzić.” Przeciążenie, płacz, lęk przed szkołą, odrzucenie przez rówieśników i nauczycieli, to wystarczający powód, żeby otrzymać wsparcie. Jeśli rozmowy w domu nie działają, możesz też spróbować porozmawiać z pedagogiem lub psychologiem szkolnym albo napisać rodzicom list czy wiadomość (tak jak robiłaś to w formie dzienników), czasem na piśmie łatwiej wyrazić to, co siedzi w środku. Jeśli to nie poskutkuje możesz też skorzystać z telefonu wsparcia dla dzieci i młodzieży 116 111.
Powodzenia,
Joanna Cichosz
13 dni temu
Zobacz podobne
Syn ma spektrum autyzmu, martwi mnie jego dystans i niechęć do spotkań towarzyskich, nawiązywania głębszych relacji.
Witam, mam syna Kubę, 15-letniego. Kubuś zawsze był cichy, milczący, trzymał się z boku. Ma Aspergera (chyba to lekki autyzm???). Na spotkaniach rodzinnych jest milczący, póki konkretnie ktoś o coś go nie zagada, nie zapyta. Taki za murem aspołeczny, zdystansowany, chłodny, ale zarazem jak już to sympatyczny. Małomówny. Nie ma kolegów i martwię się o niego. Nie umie nawiązywać bliższych relacji, jedynie pobieżnie powierzchowne, takie jednorazowe. Boję się, że będzie samotny i nawet przez rodzinę opuszczony w przyszłości. Jak sprawić, aby stał się towarzyski, umiał być tak czynnie aktywny na spotkaniach. Większość czasu spędza u siebie w pokoju, a ludzie mu nie są specjalnie potrzebni do szczęścia. Jestem zdołowana widząc, że tak żyje. Toż to uosobienie nieszczęścia, choć nie jest jako taki depresyjny, zdołowany, bo cieszą go wycieczki po lesie, po jurze skałkach, dopomina się kiedy znowu, w domu jest uśmiechnięty i spokojny, ale jego ekspresja zawsze jest raczej taka skromna. Uwielbia łamigłówki, ciekawostki popularnonaukowe i czarne dziury. Ale jak mówi lubi ludzi, ale jakoś nie bardzo umie z nimi być i też nie ma dużych potrzeb towarzyskich, ale nie, że całkiem do zera. Jakieś tam ma. Jednak mnie to bardzo martwi. Ta jego cichość... 😭😭😭CO MAM ZROBIĆ??
Autyzm atypowy u 19-latka, wahania nastroju i brak wsparcia rodziny – czy terapia pomoże i jakie są rokowania?
Dzień Dobry, mój chłopak lat 19 ma autyzm atypowy, intensywna terapię zaczął jakiś czas temu około 2 lat. Często miewa zaburzenia nastroju, bardzo one są meczące. W domu nie ma wsparcia , rodzice ciagle sie kłocą, Lekarz zaproponował terapię rodzinna ale nie chodzą . Ze mną rozmawia ale w innym otoczeniu zamyka sie. Nie potrafi nawiązać rozmowy . czy tak bedzie zawsze ? mino terapii nie widzę poprawy. Jednego dnia jest super drugiego tzw zjazd. jakie sa rokowania ?
Autyzm atypowy u partnera – dziedziczenie, rodzicielstwo i problemy ze snem
Dzień Dobry. mój partner dostał diagnozę autyzmu atypowego. Jakimi rodzicami są osoby z tym zaburzeniem ? czy autyzm jest dziedziczny ? czasami widzę u niego zawieszenia, problemy ze snem.
Jak wspierać dziecko z dysleksją w nauce i budować pewność siebie?
W jaki sposób można wspierać dziecko z dysleksją w nauce, aby poczuło się pewniej? Córka coraz bardziej wstydzi się podchodzić np. do tablicy podczas zajęć, ponieważ boi się, że dzieci będą się z niej śmiać, że trochę dłużej zajmuje jej przeczytanie czy rozwiązanie zadania. Bardzo mi jej szkoda, jednak metody z ośrodka nie sprawdzają się.
Czy są jakieś naprawdę sprawdzone metody, które ułatwią jej pracę?
Podejrzewam u siebie ADHD lub spektrum. Jak odróżnić to od CPTSD? Jaka terapia jest najlepsza?
Jaki rodzaj terapii jest najlepszy dla osoby z podejrzeniem autyzmu i ADHD? (tak, wiem, jest na to moda, ale dużo o tym czytam i widzę u siebie wiele takich zachowań). Jak odróżnić ADHD od complex PTSD? Dla pełni obrazu, pracuję nad traumami na terapii gestalt, mam też dużo stresu w związku z niepłodnością i chorobą bliskiej osoby. Czuję, że terapia mi pomaga, ale mam też takie myśli czy diagnoza ADHD by coś tu zmieniła, pomogła?
