Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak przekonać rodziców do psychologa jako nastolatka z zespołem Aspergera?
Jestem nastolatką z zespołem Aspergera, mam 15 lat i na co dzień bardzo przeżywam to co dzieje się wokół mnie. Mam problemy w szkole,dlatego też między innymi często ją zmieniam. Bardzo często czuję się bardzo przytłoczona i zdarza mi się płakać w klasie. Po wakacjach idę do drugiej klasy liceum i boję się tego co będzie. Często przez moją "przypadłość" jestem prześladowana przez moich rówieśników. Byłam obrażana również przez niektórych nauczycieli. Nie zależy mi na posiadaniu przyjaciół ale czasami bardzo chciałabym z kimś porozmawiać, bo do tej pory wszystko spisywałam w dziennikach. Nie raz chciałam przekonać moją mamę żeby zapisała mnie do psychologa, lecz bezskutecznie zawsze kończyło się to tekstami w stylu "przecież jestem twoją mamą dlaczego że mną nie porozmawiasz a nie z obcą osobą". Ja czuję jednak od dłuższego czasu potrzebę opowiedzenia komuś o sobie, bo mimo wszystko, lubię gdy ktoś zadaje mi pytania...Gdy mogę opowiedzieć komuś o rzeczach których nigdy bym rodzicom nie powiedziała. Teraz pytanie:Co zrobić żeby przekonać rodziców na psychologa? Jak wyjaśnić im na czym polega mój problem?
Agnieszka Włoszycka
Witaj Toniu,
Czytając Twoją wiadomość czuć, jak bardzo jesteś już zmęczona dźwiganiem tego wszystkiego sama. Jest w Tobie dużo wrażliwości, samotności i chyba też potrzeby, żeby ktoś w końcu spokojnie Cię wysłuchał i spróbował naprawdę zrozumieć i wiesz co? Dobrze, że chcesz porozmawiać z psychologiem i to jest czymś całkowicie w porządku. Psycholog nie ma zastąpić mamy. Czasem po prostu łatwiej powiedzieć pewne rzeczy komuś „z zewnątrz”, kto umie słuchać i pomagać porządkować emocje.
Może spróbuj powiedzieć mamie: „Mamo, ja nie odrzucam Ciebie. Ja po prostu potrzebuję jeszcze jednego bezpiecznego miejsca do rozmowy.” Bardzo poruszyło mnie też to, że mimo tylu trudnych doświadczeń nadal szukasz kontaktu i próbujesz o siebie zawalczyć, moim zdaniem to o pokazuje dużą siłę.
Zastanawiam się także: jak byś chciała się czuć po rozmowie z psychologiem?
i czego najbardziej brakuje Ci dziś od dorosłych wokół Ciebie...zrozumienia, spokoju czy poczucia bezpieczeństwa?
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Łukasz Dyłka
Dzień dobry.
To, że chce Pani porozmawiać z psychologiem, nie oznacza, że mama jest „gorsza” albo że jej Pani nie ufa. Z rodzicem rozmawia się inaczej niż ze specjalistą. Psycholog jest osobą neutralną, może zadawać pytania, pomóc uporządkować emocje i poszukać sposobów radzenia sobie w szkole.
Można powiedzieć mamie bardzo konkretnie:
„Mamo, ja wiem, że mogę z Tobą rozmawiać, ale są rzeczy, o których łatwiej byłoby mi powiedzieć obcej, neutralnej osobie. Często płaczę w klasie, jestem przeciążona, boję się szkoły i potrzebuję pomocy psychologa. To nie jest przeciwko Tobie. Chcę po prostu dostać wsparcie”.
Warto też dodać, że psycholog nie jest tylko dla osób w „najgorszym stanie”. Można iść po to, żeby lepiej rozumieć siebie, radzić sobie z przeciążeniem, prześladowaniem, lękiem przed szkołą i trudnościami związanymi ze spektrum autyzmu.
Jeśli mama dalej nie zgadza się na psychologa, proszę porozmawiać z pedagogiem, psychologiem szkolnym, wychowawcą albo innym zaufanym dorosłym w szkole. Można powiedzieć: „Prosiłam mamę o psychologa, ale się nie zgadza. Potrzebuję pomocy, bo jestem przeciążona i boję się szkoły”. Szkoła powinna potraktować to poważnie, szczególnie jeśli była Pani obrażana, wyśmiewana lub prześladowana.
Można też skorzystać z telefonu 116 111 dla dzieci i młodzieży. Tam można porozmawiać anonimowo z osobą dorosłą, która jest przygotowana do takich rozmów.
Najważniejsze: Pani potrzeba rozmowy z psychologiem jest uzasadniona. To nie jest fanaberia ani odrzucenie mamy. To jest próba zadbania o siebie.
Pozdrawiam
Łukasz Dyłka, pedagog, psycholog
Daria Składanowska
Dzień dobry, Tonia,
Dziekuję za Twoją wiadomość. Warto porozmawiać o tym z pedagogiem w szkole aby znaleść rozwiązanie.
Mamie można powiedzieć wprost o swoich potrzebach.
Można też skorzystać z telefonu 116 111 dla dzieci i młodzieży. Można porozmawiać anonimowo z osobą dorosłą, która jest przygotowana do takich rozmów.
Bardzo ważne: Pani potrzeba rozmowy z psychologiem jest uzasadniona. To bardzo ważny element zadbania o siebie oraz swoje potrzeby.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Bożena Nagórska
Witaj Toniu.
Przede wszystkim Twoja potrzeba porozmawiania z psychologiem jest całkowicie naturalna i masz do niej pełne prawo – szukanie pomocy to przejaw ogromnej dojrzałości, a nie słabości. Zespół Aspergera sprawia, że przetwarzasz emocje i bodźce znacznie intensywniej, a doświadczenie prześladowania w szkole to ogromny ciężar, którego nie musisz dźwigać sama. Reakcja Twojej mamy wynika najpewniej z jej własnego lęku lub niezrozumienia, ponieważ rodzice często błędnie myślą, że chęć pójścia do specjalisty to znak, że sami zawiedli. Aby ją przekonać, możesz napisać do niej list, skoro spisywanie myśli jest Twoją mocną stroną. Wyjaśnij w nim, że rola mamy i rola psychologa to dwie zupełnie różne rzeczy i tak jak z chorym zębem idzie się do dentysty, tak z przeciążeniem układu nerwowego potrzebujesz specjalisty, który da Ci konkretne narzędzia do radzenia sobie ze stresem w nowej szkole. Ponadto, gdy tylko zacznie się rok szkolny, możesz udać się do psychologa szkolnego, który ma obowiązek Cię wysłuchać i może sam zadzwonić do Twojej mamy, by jako autorytet wyjaśnić jej powagę sytuacji. Pamiętaj też, że w każdej chwili możesz bezpłatnie zadzwonić pod numer 116 111, gdzie profesjonaliści chętnie Cię wysłuchają i zadadzą pytania, których tak bardzo potrzebujesz.
Życzę Ci wszystkiego dobrego.
Bożena Nagórska
Joanna Cichosz
Dzień dobry,
Możesz spróbować powiedzieć mamie spokojnie, że psycholog nie ma na celu jej „zastąpić”, tylko dać Ci inne miejsce do rozmowy. Czasem łatwiej powiedzieć obcej osobie o rzeczach trudnych, wstydliwych albo takich, których nie chce się dokładać rodzicom. Możesz użyć prostych słów, np.: „Mamo, ja nie chcę iść do psychologa dlatego, że Tobie nie ufam. Po prostu potrzebuję też kogoś neutralnego, kto zna się na takich problemach i pomoże mi lepiej sobie radzić.” Przeciążenie, płacz, lęk przed szkołą, odrzucenie przez rówieśników i nauczycieli, to wystarczający powód, żeby otrzymać wsparcie. Jeśli rozmowy w domu nie działają, możesz też spróbować porozmawiać z pedagogiem lub psychologiem szkolnym albo napisać rodzicom list czy wiadomość (tak jak robiłaś to w formie dzienników), czasem na piśmie łatwiej wyrazić to, co siedzi w środku. Jeśli to nie poskutkuje możesz też skorzystać z telefonu wsparcia dla dzieci i młodzieży 116 111.
Powodzenia,
Joanna Cichosz
Zobacz podobne
Intymność i seks u osób w spektrum autyzmu – spontaniczność i "ostry seks"
DZIEN DOBRY, Jak wygladaja zblizenia intymne u osób w spectrum autyzmu- czy można liczyć na spontaniczność ? i tzn "ostry sex"
Często zmagam się z przebodźcowaniem, które przekłada się na bóle ciała.
Dzień dobry. Mam 16 lat i bardzo często zmagam się z uczuciem przebodźcowania, przytłoczenia po całym dniu. Chodzę do liceum, spędzam w szkole długie godziny, a potem wracam komunikacją miejską i zazwyczaj już wtedy doświadczam bólu głowy w skroniach czy senności. Po powrocie marzę jedynie o zamknięciu się w pokoju nawet na parę minut i odpoczęciu. Jeśli dochodzi do tego nauka, to już w ogóle staję się wrażliwa na jakiekolwiek bodźce i każdy hałas, rozmowy czy nawet zbyt jasne światło mnie drażnią. Robię się płaczliwa i trudno mi kontrolować emocje, szczególnie gdy jednocześnie boli mnie głowa. W szkole przebywanie w głośnych miejscach przez połowę dnia to katastrofa, dlatego nawet rozmowy z koleżanką z ławki stają się dla mnie problemem i łatwo męczę się kontaktem z ludźmi. Z rodziną jest inaczej. Kiedy odpocznę , potrafię rozmawiać godzinami. Z jednej strony to zrozumiałe, bo przebodźcowanie po całym dniu bodźców jest normalne, ale z drugiej niepokoi mnie to. Jestem introwertykiem i domatorem, większość czasu spędzam w domu z książką czy serialem i tak właśnie się relaksuję. Jak mogę sobie pomóc z takimi symptomami i czy może to wiązać się z czymś poważniejszym? Potrzebowałam wyrzucić to z siebie.
Czy na spektrum autyzmu można zdiagnozować osobę dorosłą na NFZ?
Witam. Moje pytanie brzmi, czy jest możliwość diagnozy osoby dorosłej na Zespół Aspergera na NFZ? W internecie prawie wszystko jest skierowane dla dzieci lub ich rodziców, więc ciężko znaleźć konkretne informacje.
Dzień dobry. Mam 13 lat, niestety przez moją nadpobudliwą osobowość, nikt mnie nie lubi.
Dzień dobry. Mam 13 lat, niestety przez moją nadpobudliwą osobowość, nikt mnie nie lubi. Często mam tak, że nie potrafię przerwać w porę swoich żartów, które są nie na miejscu lub swojego głupiego zachowania. Mam mało znajomych, zazwyczaj nikt nie chce ze mną gadać i unika mojego towarzystwa. Doszło to do tego stopnia, że boję się odezwać do kogoś, kogo nie znam, aby nie wziął mnie za kogoś, kim nie jestem. Jest to trochę dziwna sytuacja, ponieważ dużo lepiej rozmawia mi się z osobami dorosłymi, gdyż jestem wtedy spokojniejszy. Próbowałem to zmienić, ale kompletnie nie wiem jak. To tak jakby załączała mi się "głupawka" a najczęściej doświadczam tego na przerwach w szkole (jest to również powód mojej sporej ilości uwag). Wiem, że jest to moja bardzo duża wada, możliwe, że mam również problemy z agresją więc chciałbym ją zmienić, ale jak już nadmieniłem, nie wiem kompletnie jak, nieważne, ile razy bym sobie powtarzał przed wyjściem gdzieś, aby zachowywać się normalnie. Kiedyś byłem dużo razy bardziej lubiany, było to parę lat temu kiedy nie byłem jeszcze otyły i bardziej wysportowany. Jest mi z tym bardzo źle, kiedy wszystkie osoby wokół umawiają się na wspólne wyjścia, razem żartują, chodzą na spacery, ja muszę siedzieć sam w kącie, a gdy się tylko odezwę zdarza się, że palne coś głupiego. Proszę bardzo o odpowiedź, jak mógłbym to zmienić.
Autyzm atypowy u 19-latka, wahania nastroju i brak wsparcia rodziny – czy terapia pomoże i jakie są rokowania?
Dzień Dobry, mój chłopak lat 19 ma autyzm atypowy, intensywna terapię zaczął jakiś czas temu około 2 lat. Często miewa zaburzenia nastroju, bardzo one są meczące. W domu nie ma wsparcia , rodzice ciagle sie kłocą, Lekarz zaproponował terapię rodzinna ale nie chodzą . Ze mną rozmawia ale w innym otoczeniu zamyka sie. Nie potrafi nawiązać rozmowy . czy tak bedzie zawsze ? mino terapii nie widzę poprawy. Jednego dnia jest super drugiego tzw zjazd. jakie sa rokowania ?
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.