Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak przywrócić namiętność w związku po 9 latach?
Jestem w związku ponad 9-letnim. Natomiast czuję, że straciłam ten przysłowiowy "pociąg" do męża, mimo że nie wydarzyło się nic konkretnego. Oboje jesteśmy młodzi (około 30), nie mamy dzieci, fizycznie się nie zmieniliśmy, ani nasz styl życia czy odżywiania. Samo libido również mam odpowiednie, ale... no właśnie nie wobec męża. Tak jakby się trochę na niego zablokowałam? Zniechęciłam? Sama nie wiem. Natomiast nie mam problemu z tym, żeby czuć podniecenie do innych mężczyzn. Często też wolę zaspokoić się sama niż seks z mężem. Czytałam też ogólnie o fazach związku i wiem, że etap motylków już dawno za nami, natomiast i tak dosyć długo udało nam się utrzymywać powiedzmy zadowalający poziom związku. Wiadomo, że jak u każdego bywały lepsze i gorsze momenty, ale ostatecznie wychodziliśmy na prostą. Jest u nas dużo przyjaźni ale może w tym problem, że przeszło to wręcz w taką relację kumplowską? Zastanawiam się, w jaki sposób przywrócić tą namiętność i intymność? Przysłowiowy żar i ogień? Jak się ponownie otworzyć i "odblokować"?
J.
6 miesięcy temu
Elza Grabińska
Szanowna Pani,
to, co Pani opisuje, jest doświadczeniem wielu osób będących w długoletnich związkach. Z czasem relacja ewoluuje, zmienia się jej dynamika i naturalne jest, że pojawiają się momenty, w których namiętność słabnie. Ważne jest jednak to, że Pani to zauważa i chce nad tym pracować.
Warto porozmawiać z mężem o tym, jak Pani się czuje, i wspólnie zastanowić się, czego oboje potrzebujecie, by znów poczuć bliskość i zaangażowanie. Czasem w relację wkrada się rutyna i przewidywalność, które wygaszają pożądanie. Wtedy pomocne może być wprowadzenie nowych doświadczeń np. wspólnych aktywności, podróży, nowych rytuałów, ale też pozwolenie sobie na więcej spontaniczności i ciekawości wobec siebie nawzajem. Może też warto przyjrzeć się emocjonalnej sferze bliskości. Temu, jak rozmawiacie, jak okazujecie sobie czułość, jak wygląda między Wami komunikacja. Odbudowa namiętności często zaczyna się od pogłębienia emocjonalnej więzi.
Jeśli mimo prób trudno Pani samodzielnie odnaleźć drogę do zmiany, warto rozważyć terapię par. Spotkania z terapeutą mogą pomóc lepiej zrozumieć, co się dzieje w relacji i jak ponownie odbudować pożądanie oraz poczucie bliskości.
Wszystkiego dobrego, Elza Grabińska, psycholog.
6 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Bejmert
Dzień dobry :) Zdecydowanie, masz rację, że związek przechodzi przez różne fazy i namiętność często słabnie z czasem, pojawia się przewidywalność, rutyna. Myślę sobie, że może warto porozmawiać z partnerem na ten temat? Może oboje wpadniecie na coś, co wprowadzi więcej ognia do Waszego związku? Warto byś przyjrzała się również temu, co dokładnie może Cię blokować. Skoro nie jest to kwestia libido jako takiego, a blokada pojawia się jedynie przy partnerze, to może w Waszej relacji dzieje się coś, co sprawia, że nie czujesz się dobrze? Jeśli mimo rozmów i prób podjęcia jakichś kroków nadal będziesz czuła, że niewiele się zmienia, warto rozważyć terapię indywidualną lub w parze z partnerem. Pozdrawiam Cię,
Justyna Bejmert
psycholog
6 miesięcy temu
Marta Dylich
Dzień dobry,
czasem utrata "pociągu" do partnera/partnerki wynika właśnie z tego, że nic się w życiu nie zmieniło! Być może blokada wynika ze zmian, jakie zaszły w Was - związaliście się mając 21 lat, dzisiaj macie 30. Może macie dzisiaj inne potrzeby? Sprawdziłabym to! :)
Sposobów na przywrócenie namiętności jest tyle, ile par! Czasem to weekend osobno, czasem znalezienie nowej pasji (razem lub osobno), wyjazd z koleżankami, wygadanie się przyjaciółce, przeczytanie inspirującej książki (polecam "Inteligencję erotyczną" Esther Perel)... ważne, żeby partner znów zaczął być interesujący, żeby znów się nim zaciekawić. Co do intymności - polecam przetestować "36 pytań do miłości" Arthura Arona, są dostępne w Internecie wraz z instrukcją.
Jeśli to wszystko brzmi przytłaczająco, możecie spróbować rozmowy ze specjalistą - terapia par prowadzona przez seksuologa może skupiać się na przywróceniu tego "ognia" i znalezieniu przyczyny wygaśnięcia. Dzięki temu dowiecie się, co sprawia, że gaśnie i jak sobie z tym radzić w przyszłości. :)
Pozdrawiam i trzymam kciuki!
Marta Dylich
Psycholożka, seksuolożka, terapeutka par
6 miesięcy temu
Zobacz podobne
Nadużycie seksualne w rodzinie - jak pomóc synowi?
Mój syn lat 9 przyznał mi się, że jego kuzyn lat 13 zmuszał go do dotykania w miejscach intymnych. Co mam robić??? Syn jest załamany, płacze po nocach, a ja się o niego martwię. Gdzie powinnam się udać, jak mu pomóc? Syn sam chce iść do psychologa .
Czy to normalne, że nie chcę rozmawiać na temat życia seksualnego ze znajomymi w pracy, a nawet czasami przyjaciółmi?
Witam, czy to normalne, że nie chcę rozmawiać na temat życia seksualnego ze znajomymi w pracy, a nawet czasami przyjaciółmi? Czy świadczy to o mojej niedojrzałości emocjonalnej? Ostatnio miałam w pracy sytuację, gdy powiedziałam koledze, że te rozmowy przekraczają moje granice i uważam, że seks jest normalny, ale jest to prywatna sprawa, którą należy zostawić dla siebie. Mój kolega odpowiedział: "Dorośli ludzie, którzy mają więcej niż 8 lat, powinni od czasu do czasu o tym rozmawiać". Zmartwiło mnie to. Czy rzeczywiście miernikiem dojrzałości emocjonalnej jest to, że ktoś rozmawia w sposób otwarty o seksie (nie w sposób ogólny, a szczegółowy) z ludźmi , którzy nie są jego partnerami seksualnymi? Moje zdanie na ten temat jest takie, że niedojrzałością jest co innego - niechęć do edukowania seksualnego dzieci, uświadamiania o orientacjach seksualnych, mówienia, że są choroby, przed którymi powinno się zabezpieczać. To jest temat bardziej ogólny, który rzeczywiście nie powinien być wg mnie tabu. Ale mówienie o tym w sposób bardziej szczegółowy, dzielenie się rzeczami na temat naszego życia seksualnego w pracy jest moim zdaniem nietaktowne i zostałam wychowana w taki sposób, że należy takie sprawy zachować dla siebie. Oczywiście, seks jest normalny, ale jest to jednak pewne tabu kulturowe. Tak samo jak okres - to też jest normalne i naturalne, ale oznajmianie wszem i wobec, że mam dziś okres, jest już nietaktowne, bo to jest prywatna sprawa. Co o tym myśleć? Czy wszystko jest w porządku ze mną i z moją dojrzałością emocjonalną, jeśli mam takie zdanie na ten temat?
Zmiany w zachowaniu męża: agresja, krytyka i ukrywanie wiadomości
Mąż od jakiegoś czasu jest drażliwy raz na odległość jadąc do pracy wypisuje na messenger, iż pragnie mnie ma ochotę ze go jaram kręcę tęskni kocha po czym odwraca rolę wracając do domu jest toksyczny chamski agresywny wybuchowy obojętny lekceważący potrafi mnie krytykować zamydlać oczy złote góry a co do czego inny wyzywa od cyt. kurew szmat dziwek nic sobie z tego nie robi. Wiadomości sms jak zawsze trzymał tak usuwa co ja mam myśleć uważa ze mnie kocha ale czyżby czegoś nie ukrywał? Na Facebooku i na messenger nic nie dojrzałam nawet w połączeniach telefonicznych ale dziwi mnie usuwanie moich smsów bo? Co myśleć zaczyna odmawiać tez zbliżeń intymnych sądząc ze pragnie wtedy kiedy on chce ze nim żądze marudzę nalegam na bliskość czułość przytulanie
Wpływ zachowań intymnych osoby z niepełnosprawnością na rodzinę i traumę
Czy niepełnosprawna głęboko osoba, pocierająca miejsca intymne, molestuje lub wpływa traumatycznie na członków rodziny? Szczególnie rodzeństwo, które jest obrzydzona takim zachowaniem? Moja mama uważa, że nie, ale ja czuję obrzydzenie i nienawidzę tego. To się dzieje, gdy jestem dorosła i działo się, gdy byłam dzieckiem.
Bardzo boję się pierwszego badania ginekologicznego. Nie wiem czy przekonam się, by pójść na wizytę. Proszę o pomoc
Dzień dobry. Mam taki delikatny problem który mnie męczy. Nigdy nie byłam u ginekologa. Mam 37 lat. Jestem dziewicą. Muszę się zbadać( ból podbrzusza) . Jestem osobą bardzo wrażliwą i emocjonalną. Nie jestem przyzwyczajona do tego, by ktoś obcy dotykał moich miejsc intymnych . Obecność ciała obcego w odbycie ( badanie przez odbyt, usg) będzie mnie denerwować i nie wiem czy dam radę to wytrzymać, i jak zareaguję będę się denerwować a jeszcze mam astmę i nadciśnienie. Wiem, że to tylko badanie, ale nie wiem czy dam radę tam wejść. Mam 9 października. Ginekologiem jest kobieta. Bliscy mi mówią, że takie badanie to nic strasznego. Dla nich może tak, ale mnie nie rozumieją. Dla lekarzy takie badanie to tylko rutyna, a ja będę to przeżywać. Nie wiem czy będzie delikatna . Chyba będę musiała jakieś leki na uspokojenie wziąć przed badaniem.
