Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie po rozstaniu i depresji po odejściu żony?
Dzień dobry. Mam ogromny problem ze sobą, rozstaliśmy sie żoną - to ona odeszła, jesteśmy ze sobą w małżeństwie pół roku a w związku 3 lata i koniec, a ja ją cały czas kocham..nie mogę o niej zapomnieć, a minęło 2 miesiące od rozstania. Oglądam zdjęcia, płacze, przeszukuje ja w mediach społecznościowych i aż płacze jak ją widzę jedynie tylko na zdjęciach. Byłem u psychiatry, biorę leki na depresję, ale czuję, że to mi nie pomaga ...co mam robić, jak mam dalej żyć? Proszę o poradę
Łukasz
8 miesięcy temu
Justyna Bejmert
Dzień dobry,
Bardzo mi przykro, że przechodzisz przez tak bolesny czas. Rozstanie – zwłaszcza z kimś, kogo nadal kochasz – może być emocjonalnym wstrząsem, który zostawia człowieka rozbitym i zagubionym. To, co opisujesz – tęsknota, płacz, potrzeba sprawdzania, niemożność odcięcia się – jest ludzką reakcją na stratę, nie oznacza, że jesteś słaby czy że coś z Tobą „nie tak”.
Leki pomagają złagodzić objawy, ale nie zastąpią rozmowy i przeżycia żałoby po rozstaniu. Dlatego bardzo ważne jest, byś rozważył rozmowę z psychologiem lub psychoterapeutą. Samo przejście przez emocje, bez ich wypierania czy oceniania siebie, to pierwszy krok do odzyskiwania siły.
Pamiętaj też: to, że teraz boli, nie znaczy, że będzie bolało zawsze. To trudny moment, ale nie jest końcem Twojej historii. Masz prawo tęsknić, ale masz też prawo i szansę na nowy początek – nawet jeśli dziś w to trudno uwierzyć.
Przesyłam Ci dużo siły,
Justyna Bejmert
Psycholog
8 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Olga Siedlanowska-Chałuda
Dzień dobry,
To przez co Pan obecnie przechodzi, jest bardzo trudne, ale też naturalne. Jeśli to był dla Pana ważny związek, to jest naturalnym, że rozstanie wiąże się z dużym cierpieniem.
Dobrze, że sięgnął Pan po pomoc i bierze leki na depresje. W zaistniałej sytuacji rekomendowałabym umówienie się na rozmowę z psychologiem, który może udzielić wsparcia w kryzysie bądź rozważyć spotkanie z psychoterapeutą, aby pracować nad depresją. Terapią rekomendowaną w zaburzeniach nastroju jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Ważne, aby rozpocząć ją na wczesnym etapie zaburzenia, wtedy potrzeba o wiele mniej czasu, aby wywołać efekt i objawy ustąpiły.
Powodzenia!
8 miesięcy temu
Marcin Łazarski
Może warto rozważyć konsultacje u psychoterapeuty, aby zrozumieć emocje i co się dzieje. Często emocje po rozstaniu są bardzo silne, wręcz traumatyczne. Pytanie, czy coś w tej sytuacji jeszcze można zrobić, czy warto się godzić z tą sytuacją i próbować przeżyć żałobę po związku.
psychoterapeuta Marcin Łazarski, życzę powodzenia!
8 miesięcy temu
Karolina Bobrowska
Dzień dobry,
To, co Pan przeżywa, jest bardzo bolesnym doświadczeniem i trudno się dziwić, że po takim rozstaniu odczuwa Pan ogromny smutek i tęsknotę. Zakończenie związku, zwłaszcza gdy uczucie wciąż jest silne, to silny wstrząs emocjonalny - potrzeba czasu, by przeżyć stratę i zacząć się z niej stopniowo podnosić.
To, że Pan płacze, tęskni, wraca do zdjęć, to naturalne reakcje. Serce często nie nadąża za faktami. Leki przeciwdepresyjne mogą pomóc złagodzić objawy, ale same nie wystarczą - bardzo ważne jest także wsparcie emocjonalne i rozmowa. Zachęcam, by oprócz leczenia farmakologicznego rozważył Pan spotkania z psychologiem. Nie musi Pan przez to przechodzić sam.
Pozdrawiam serdecznie
Karolina Bobrowska
8 miesięcy temu
Zobacz podobne
Jaki skutek dla psychiki może wywołać życie w partnerstwie z narkomanem
Jaki skutek dla psychiki może wywołać życie w partnerstwie z narkomanem, długotrwałe i regularne zostawanie samej po nocy, opuszczanie przez partnera? Nie mieszkam z partnerem już, czuję nocne lęki, tęsknotę i potrzebę, żeby przy mnie ciągle był. Czy to minie?
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat.
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat. W swojej historii miałam dużo psychiatrów i psychoterapeutów. Nadal do nich uczęszczam.
Przez te lata wykorzystałam wszystkie alternatywy i nadal nic nie pomaga. Wiele razy podejmowałam ten temat, kontrakty coś dają, ale tylko na krótki okres (maksymalnie 2 miesiące).
Chciałabym się dowiedzieć czy jest jeszcze dla mnie jakaś nadzieja.
Od 10 lat się leczę i nie widać progresu w mojej chorobie i zaburzeniach.
Próbny samobójcze też wystąpiły i jestem już tym wszystkim bardzo zmęczona i obawiam się, że nie ma już dla mnie pomocy.
Mam wrażenie, że przez ten cały czas moje pieniądze poszły w błoto, bo leczenie nic nie daje.
Witam. Mam 36 lat od długiego czasu nie odczuwam radości z życia. Jestem w większości czasu przygnębiona do tego w ostatnich miesiącach doszło poronienie spragnionego dziecka. Boję się podejmować decyzje, łapać dana chwilę itd. ogarnia mnie paniczny lęk i myśli które zmieniają moje decyzję. Co mogę zrobić?
Zrezygnowałem z pracy, ponieważ cierpię na napady lęku, jak tylko myślę o mnóstwie ludzi, etacie, dojazdach wsród tłumów.
Witam, mam ogromny problem, mianowicie ja nie pracuje od prawie 2 lat, żyje z tego, co udało mi się zarobić wcześniej, bardzo nie lubię przebywać wśród ludzi, jestem całkowicie odizolowany, tak się czuje najlepiej, niestety powoli kończą mi się pieniądze na życie, a ja nie wyobrażam sobie pójścia do pracy. Mam agorafobię na samo to słowo, a także inne takie- CV, szef, dojazdy do pracy z ludźmi autobusem, współpracownicy itp., serce mi wali, a ja wpadam w panikę wobec etatu, który kojarzy mi się z siedzeniem gdzieś z ludźmi, wypełnianiu rozkazów przełożonego i dojeżdżaniu autobusem pełnym ludzi, mam do tego jakaś nadnaturalną niechęć, obrzydzenie i paraliżujący lęk, którego nie umiem pokonać, to jest tak silne, że powiem szczerze w życiu nie czułem czegoś równie silnego, ja się na pewno nie przełamię, ta ohyda, poniżenie, strach i inne bardzo negatywne uczucia sprawiają, że tak jak pisałem, na samo wspomnienie o pracy etacie itp rodzi się we mnie ogromna agresja, napad paniki lub napad ogromnego smutku i złości.
Muszę mieć za co żyć i chcę coś zrobić, ale moje ograniczenia mi na to nie pozwalają, co mam zrobić? czy jest dla mnie jakaś nadzieja?
Czy jestem psychicznie chora? Problem w związku, utrata pracy i poczucie izolacji
Mój facet powiedział mi, że jestem nienormalna i powinnam się leczyć, bo: bałam się, że mój ukochany pies umrze podczas operacji: byłam w ciąży W 90% usunęłam dziecko, z powodu licznych rozmów jak,by to wyglądało. Straciłam pracę, ale później moja szefowa znalazła wyjście (także rozmowa o utracie pracy, a potem radość z odzyskania jej czyni mnie psychiczną. Bywa, że wracam z pracy okropnie zmęczona, bo moja szefowa potrafi być uszczypliwą żmiją. On jest muzykiem i zawsze wychodzi na wierzch coś, o czym, nie wiedziałam więc moja uwaga: jeździsz sobie imprezować i bawisz się, a ja siedzę w domu, nie mam przyjaciół (Mieszkam w Specyficznym miejscu we Włoszech, gdzie mogę porozmawiać co najwyżej z imigrantami jak ja. Chcę jechać na Castlefest (festiwal, podczas którego mnie zdradził Powiedziałam dokładnie tak jak wszyscy inni, że 19 godzin banie jest do słupy i i że pogoda jest do dupy( Każdy z zespołu o tym mówił) . Czy to czyni mnie psychicznie chorą ? P.S w domu nie mogę rozmawiać o pracy, o moich treningach, naszym psie, pieniądzach, mojej rodzinie, pieniądzach, filmach serialach, praktycznie najlepiej żebym się nie Odzywała. Do tego w sobotę złapał mnie za nadgarstki, przycisnął do ściany i powiedział, że ochotę mnie uderzyć, bo psuje mu jego ulubiony festiwal w roku.
Samookaleczanie – czym jest i jak mu zapobiegać?
Samookaleczanie to poważny problem zdrowia psychicznego, zwłaszcza wśród młodzieży. Zrozumienie jego przyczyn jest kluczowe dla skutecznej pomocy. Artykuł omawia, czym jest samookaleczanie, dlaczego występuje i jak pomagać osobom dotkniętym tym problemem.