Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z brakiem akceptacji od rodziców i niską samooceną?
Czasem jest mi tak bardzo smutno. Czuje się niedowartościowana. Wiem, że mam męża i że dla niego jestem piękna i że on mnie akceptuje. Jednak czasem mam tak, że nie akceptuje siebie. Ranię się słowami, że jestem beznadziejna. Bezwartościowa... Moi rodzice nigdy nie powiedzieli, że mnie kochają...Że mnie akceptują. Nigdy nie usłyszałam od taty, że jestem piękna, ani od mamy żadnych motywujących słów. Owszem byli na mojej obronie pracy licencjackiej... Owszem pomagali nam przed ślubem...Owszem przeprosili nas mnie i dwie siostry przed ślubem za to wszystko, co było źle... No ale co z tego? Skoro nic w tej relacji się nie zmieniło. Ja do dzisiaj pamiętam jak mama kazała mi i mojej siostrze spakować się w torby reklamówki z biedronki i usiąść na ławce przed domem, by przemyśleć swoje zachowanie... Nie mam w rodzicach wsparcia. Moje mama nie jest moją przyjaciółką...Owszem szanuje ich, bo dali mi życie...ale co z tego ?
Kasia
5 miesięcy temu
Katarzyna Świdzińska
Przykro mi, że doświadczyła Pani takich sytuacji ze strony najbliższej rodziny. Takie wydarzenia bardzo wpływają na naszą samoocenę, nawet jeśli miały miejsce dawno temu. Wsparcie, dobre słowa i wyrażana słowami czy gestami duma i miłość rodziców są niezwykle ważne, szczególnie w okresie dzieciństwa i wieku nastoletniego.
Czy rozważała Pani podjęcie terapii? Wiem, że to nie zmieni Pani relacji z rodziną, ale może pomóc poukładać sobie w głowie pewne rzeczy, poprawić samoocenę i nauczyć, jak radzić sobie z negatywnymi myślami i emocjami.
Pozdrawiam,
Katarzyna Świdzińska, Psycholog
5 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Karolina Walczyk
Rozumiem, o czym piszesz, w miejscu najbliższym gdzie powinno być nam dobrze i bezpiecznie, gdzie powinniśmy czuć się wysłuchani i widziani, właśnie tego zabrakło. Twoje słowa pokazują, jak głęboko potrzebujemy od rodziców akceptacji, miłości i poczucia bycia ważnym. Jest to naturalna i podstawowa potrzeba – i kiedy właśnie nie zostaje zaspokojona, w dorosłym życiu mogą pojawiać się takie momenty smutku, poczucia bezwartościowości czy samokrytyki. To nie znaczy jednak, że naprawdę jesteś bezwartościowa – oznacza, że wewnętrzne „dziecko” w Tobie nadal czeka na te słowa i gesty, których nie dostało w dzieciństwie.
To, że Twój mąż widzi w Tobie piękno i wartość, jest niezwykle ważne i rozumiem też, że może to nie wystarczać, gdy wewnętrznie wciąż czujesz braki i zranienia, a one domagają się zauważenia, ukojenia i przeżycia. Spróbuj zadbać o siebie, rozważ rozmowę ze specjalistą, zauważ relacje wokół siebie, które Ci służą, które są źródłem akceptacji i obecności, one również mogą być wsparciem w drodze do uleczenia tych ran z dzieciństwa.
Serdecznie pozdrawiam,
Karolina Walczyk
Psycholog, Psychoterapeuta
5 miesięcy temu
Maria Ciba
Dzień dobry,
To, co Pani opisuje, brzmi jak doświadczenie relacji rodzinnych, w których musi być Pani bardzo trudno. Niewątpliwie może być tak, że Pani obecny obraz siebie wynika poniekąd z tych relacji i to, co Pani słyszała na swój temat, bądź czego Pani nie dostała od innych członków rodziny (głównie rodziców), dziś jest częścią Pani własnego przeżycia i myślenia o sobie.
Może się okazać, że Pani relacje z niektórymi członkami rodziny się nie zmienią, bo nie ma Pani kontroli nad czyjąś zmianą, ale to, co może Pani zrobić to sprawić, aby te doświadczenia nie kierowały Pani obecnym dorosłym życiem i nie powodowały cierpienia w Pani relacjach z innymi, ale przede wszystkim w relacji ze sobą. W tym celu bardzo pomocna może okazać się psychoterapia.
Pozdrawiam
Maria Ciba
Psycholog, psychoterapeuta psychodynamiczny w trakcie szkolenia
5 miesięcy temu
Zobacz podobne
Od dużego czasu nie mam ochoty na nic. Spałabym całymi dniami, ale niestety nie mogę, ponieważ mam dziecko.
Witam. Od dużego czasu nie mam ochoty na nic. Spałabym całymi dniami, ale niestety nie mogę, ponieważ mam dziecko. Brak ochoty na seks. Brak zainteresowania. Nie potrafię się skupić, myślę tylko co trzeba jeszcze w domu zrobić.
Partner nie opiekuje się swoimi dziećmi, ciężko mi sobie z tym radzić.
Dzień dobry, mam pytanie, otóż mam partnera od 9 lat, on ma córkę z poprzedniego związku, ale piecze mają dziadkowie(od strony jego byłej partnerki), bo oboje rodziców mają odebrane prawa, partner już miał odebrane, jak ona była mała, kiedyś miał możliwość widywania się z dzieckiem(byłam na początku ciąży) i szczerze powiem czułam się jak piąte koło u wozu, nie zachęcał, abym się do nich zbliżyła czy coś, po czasie miał możliwość odzyskać prawa, ale po dłuższym namyśle stwierdził, że nic z tym nie zrobi, bo już na nowo ma mieć swoją rodzinę i tak się stało - zaszłam w drugą ciążę i tak życie leciało, moje dzieci mają 8 i 3 lata, w dzień ojca partner dostał życzenia od byłej córki i pytała o to, dlaczego ją zostawił itp. Ona już ma 13 lat, a ja znowu stanęłam jak pod ścianą, co robić, jeśli ona będzie się chciała z nim spotykać? Ja wiem, że nie zaakceptuje tej sytuacji, bo widzę momentami jakie podejście ma do naszych dzieci, np. sam nie wyjdzie z nimi na spacer, nie wyjeżdżamy nigdzie, po prostu sam nie zajmuje się dziećmi. Sama popadam w paranoje, czy sama stwarzam problem?
Kontynuacja pytania-to ja, lubię przebierać i grać rolę kobiety w ciąży, gdy jestem sam w domu.
Kontynuacja pytania - chodzi o mnie, lubię bawić się, że jestem niby w ciąży, jestem mężczyzną robię to tylko w domu i tylko wtedy, gdy jestem sam w domu.
Jak wytłumaczyć rodzinie, że przekracza moje granice? Wywierają na mnie presję na znalezienie partnera.
Co zrobić w sytuacji, gdy moja rodzina wywiera na mnie presję na znalezienie partnera? Jedna z najbliższych mi osób mówi, że powinnam poważnie rozważyć znalezienie męża (mam 25 lat), aby nie zostać sama w przyszłości. Ta osoba jest niezamężna, nigdy nie była w związku (ma lat 60) i boi się, że ja podzielę jej los i będę samotna. Ona nie chce, żebym ja była sama i nieszczęśliwa. Ale mi wchodzenie w związki nie daje szczęścia, proszę mi wierzyć. Wręcz przeciwnie. Gdy próbowałam to wytłumaczyć tej osobie, ona stwierdziła, że się wymądrzam, jestem jeszcze młoda i mało wiem o życiu i jestem uparta i powinnam jej słuchać, bo ona jest doświadczona życiowo. Moim zdaniem zachowanie takiej osoby to ewidentne przekraczanie moich granic, pozwalanie sobie na zbyt wiele. Jak jej to wytłumaczyć?
Jak uzyskać zaświadczenie od psychologa przy narcyzmie i psychopatii byłej partnerki?
byłem ofiarą wieloletniej przemocy psychicznej ze strony ówczesnej partnerki z którą mam 2 dzieci. po 3 latach od rozstania w dalszym ciągu stosuje wobec mnie manipulacje, oskarżenia, poniżanie itp. Jej wszelkie działania opierają się na dążeniu do całkowitego wyniszczenia mnie od strony psychicznej i finansowej. Postaniwiłem wyjechać z kraju, żeby odnaleźć stabilizację i chęć do życia. Swoją byłą partnerkę podejrzewam o złosliwy narcyzm i psychopatię. Potrzebowałbym zaświadczenie do sądu od psychologa, które argumentuje moją niestety trudną decyzję, bo pozostawiam dwoje nieletnich dzieci, które są do mnie bardzo przywiązane. Czy jakiś psycholog mógłby po rozmowie ze mną wystawić takie zaświadczenie?
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.