Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z podejrzeniami o romans męża i notoryczną zazdrością w małżeństwie?
Mąż uważa, że tylko ja – żadna inna. Były plotki, że miał romans w pracy. Życie małżeńskie – OK, czasem sprzeczki o byle co.
Teraz pytanie – jak podejść do sprawy? Mąż pracuje z kobietami, z jedną z nich poszła fama, że miał romans. Zaprzecza. OK, próbowałam zaufać, lecz jest ciężko – potrafi momentami być wobec mnie chamski, agresywny, nie chce zbliżeń. Kiedy frustracja i agresja mijają – nagle jest czuły, jakby nigdy nic, jakby nic sobie z tego nie robił.
Kierowniczka, z którą zna się dosyć dobrze, potrafiła mówić mojemu mężowi, że ją irytuję. Podobno go zje***ała „za mnie” – przepraszam za słowo, ale już mam dosyć. Ta kobieta potrafiła mnie zaatakować słownie, że niby nie powinno mnie interesować, co łączyło mojego męża z inną kobietą. Mąż uważa, że to tylko plotki.
Mam zaufanie do mojej koleżanki, z którą rozmawiałam. Powiedziała, że mąż mną manipuluje, kłamie, że coś tu nie gra. Kierowniczka za każdym razem wyręcza się tylko moim mężem – żeby poszedł do apteki po leki, żeby wlał płyny do auta... i tak w kółko. Nikogo innego nie prosi, tylko jego. A on twierdzi, że inni są nieudolni, a on nic złego nie robi. Yhy...
I teraz sytuacja: dzwoni do mnie na wideo rozmowę – zawsze widzę jego twarz. Nagle, kiedy rozmawiamy przed pracą, mówi do mnie: „poczekaj” i ustawia kamerę na czarne tło – raczej celowo, żebym nic nie widziała. W tym momencie słyszę głos kobiety, chyba tej „tempej” kierowniczki. Po chwili, kiedy odeszła, mąż nagle odwraca kamerkę, jakby nigdy nic, mówiąc, że „niechcący” ją przestawił. Yhym, jasne… Powiedział, że ona tylko podjechała autem i mówiła coś, że jakiegoś pracownika zamknęła policja.
Pytam męża: czy naprawdę był problem, żeby trzymać normalnie telefon? Czy trzeba było tak szybko zmieniać obraz? Buziaczki czy co? Różnie można to odebrać, prawda? Twierdzi, że „niechcący”… A potem nagle mówi do mnie: „Nie przyjeżdżaj po mnie do pracy”. Jak mam to odbierać? Kłamie mnie z tą babą, czy serio może „niechcący”?
Jeszcze tekst: „Masz tak robić – nie przyjeżdżaj”. No to co – pojechać i mieć podejrzenia, czy nie? Dodam tylko, że ta kobieta bardzo mnie nie lubi – i ja jej też. Kiedy jeżdżę po męża, widzi mnie, robi miny – ja to widzę. Mówiłam mężowi. On twierdzi, że ma ją „w dupie”, a ja widzę, że ona robi niestosowne gesty, kładzie mu rękę na klatkę piersiową, uśmiecha się jak kokietka, klepie go i łazi za nim krok w krok.
Mąż uważa, że „za dużo biorę do siebie”. Ale moim okiem – to nie wygląda normalnie. Czy mam powody do podejrzeń?
Kasia1983
9 miesięcy temu
Monika Włodarkiewicz
Dzień dobry, widzę, że oczekuje Pani jednoznacznej odpowiedzi, chciałaby Pani zaspokoić tę niepewność i zredukować napięcie, które się z nią wiąże. Sytuacje, które Pani opisuje, wskazują na trudności pomiędzy Panią i Pani mężem. Nie można z nich jednoznacznie stwierdzić czy mąż zdradza i czy ma Pani powody go o to podejrzewać. Jednak sytuacje między wami: unikanie bliskości, agresja przeplatana nagłą czułością, ukrywanie obrazu podczas rozmowy wideo, niechęć do Pani obecności w jego pracy wskazują na kryzys w zawiązku i nawet bez zdrady jest to niepokojący obraz relacji, nad którym warto rozpocząć pracę. Może Pani zasygnalizować mężowi, że coś Panią niepokoi w relacji, oddalacie się od siebie, możliwe, że ta rozmowa będzie początkiem zmiany. Warto podczas takiej rozmowy mówić o swoich uczuciach i potrzebach, unikając oskarżeń. Jeśli nie, to warto udać się po profesjonalne wsparcie np. na terapię par. Zachęcam Panią niezależnie od przebiegu tej sytuacji, aby rozważyła Pani skonsultowanie się z psychologiem lub terapeutą, który pomoże uporządkować myśli i emocje.
9 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Sylwia Szulecka
Pani Kasiu,
dużo w Pani opisie emocji - złości, frustracji, a przede wszystkim lęku. Lęk może wskazywać, że nie czuje się Pani bezpiecznie w tej relacji. I chyba tej części Państwa historii warto się bliżej przyjrzeć. Jak to było z historią zaufania w Państwa relacji? Czy rozmawialiście kiedykolwiek o tym, co jest dla Was obojga akceptowalne, a czego zaakceptować nie możecie lub nie chcecie? Takie rozmowy są bardzo potrzebne, a stosunkowo rzadko się je podejmuje na początku relacji, kiedy wszystko dzieje się "trochę samo". Może być tak, że mąż nie dostrzega, że Pani pytania wynikają z braku poczucia bezpieczeństwa w związku.
Jeśli ma Pani na to energię, to może warto podjąć rozmowę jeszcze raz. Rozmowę, w której oboje Państwo poruszycie temat swoich potrzeb i tego, jak obecna sytuacja wpływa na każdego z Was i na Wasze małżeństwo.
Trzymam za Panią kciuki
Sylwia Szulecka
psycholog, psychoterapeuta
9 miesięcy temu
Kamila Kłapińska-Mykhalchuk
Droga Pani Kasiu,
Jeśli chodzi o podejrzenie o zdradę, nie mogę się wypowiedzieć, ponieważ 1) nie mam wystarczającej ilości danych, np. z drugiej strony 2) przede wszystkim: to nie leży w granicach moich kompetencji. Obawiam się, że w sprawie rozwiązania tych podejrzeń należałoby się udać do innej instancji. To, co mogę powiedzieć jako psycholog i psychoterapeutka to to, że bez względu na to, czy podejrzenia są tylko podejrzeniami, czy też są prawdą- przydać się może Państwu terapia par i przyjrzenie się Waszej relacji pod opieką specjalisty. Poza tym, dla Pani, Pani Kasiu może również przydać się też wsparcie indywidualne, aby wesprzeć Panią w tym trudnym czasie, uczyć stawiania granic w relacji (relacjach), a także pomóc Pani pilnować, aby nie uzależniała Pani swojego poczucia wartości od zachowania męża czy Jego kierowniczki.
Z pozdrowieniami, KKM
9 miesięcy temu
Zobacz podobne
Nie czuję, że żyję, ciężko mi się funkcjonuje. Spędzam dni na telefonie, odczuwam ból w całym ciele i psychice. Nie wiem już co robić.
Witam. Nie wiem co robić. Od kilku lat moje życie to jedna wielka katastrofa. W zasadzie można powiedzieć, że wegetuję.. mój każdy dzień wygląda tak, że budzę się między 11-12, idę zjeść śniadanie i resztę dnia spędzam na telefonie, z dala od rzeczywistości i tak do 2-3 w nocy. Nie potrafię rozmawiać z ludźmi w rzeczywistości. Mieszkam z bliskimi pod jednym dachem, ale jak tylko się do mnie odezwą, to od razu jestem nerwowa. Nie mam żadnych perspektyw, nie widzę swojej przyszłości, nie mam żadnych celów w życiu. Nie mam ubezpieczenia dla bezrobotnych co też powoduje, że nie mam pracy, pieniędzy na psychologa. Nie mogę chodzić. Każdy jeden krok sprawia mi ból psychiczny i fizyczny spowodowany moją nadmierną otyłością. Nie wiem co robić.
Co zrobić, gdy jestem podpytywana o zarobki, o których nie chcę mówić?
Dzień dobry,
Proszę o poradę, co mogę odpowiadać w sytuacji, gdy jestem podpytywana o moje zarobki, a nie chce o nich mówić?
Kiedyś były takie same jak współpracowników i rozmawialiśmy o tym dość luźno, jednak teraz mam większą wypłatę od reszty a nie wiem jak wybrnąć z tematu w czasie rozmów. Chciałabym uciąć temat raz a dobrze, a boję się o dobre stosunki między nami w dziale. :) Nie chciałabym, aby sytuacja wyszła na jaw.
Proszę o podpowiedź, bardzo stresuje mnie ten temat..
Czuję, że społeczeństwo nie szanuje osób uprzejmych, grzecznych-trzeba być chamem, żeby otrzymać respekt.
Witam. Mam pytanie, dlaczego jak człowiek jest miły, uprzejmy, grzeczny, uczciwy, to ludzie próbują człowieka wykorzystać i nie szanują, pomiatają. Czy w tych czasach trzeba być chamem i prostakiem, żeby mieć szacunek i respekt u ludzi ?
Dlaczego psychologowie, terapeuci i współczesna kultura tak często powtarza stwierdzenie, że: "kto wymaga szacunku, to go dostanie, kto go nie wymaga, nie dostanie go"?
Dlaczego psychologowie, terapeuci i współczesna kultura tak często powtarza stwierdzenie, że: "kto wymaga szacunku, to go dostanie, kto go nie wymaga, nie dostanie go" albo "jeśli samego siebie nie pokochasz, nikt cię nie pokocha"? Czyli jeśli ktoś nie szanuje siebie i ktoś wobec niego używa przemocy, to jest sam sobie winien, bo siebie nie szanował? prawo człowieka do szacunku jest przyrodzone i niezbywalne, nie można się go zrzec, dlatego zawsze winien jest przecież agresor, prawda? Czyli np. wielki pisarz Hemingway, który popełnił samobójstwo, a samobójstwo to chyba największy akt niemiłości własnej, nie zasługuje przez to na szacunek wobec swoich dzieł i twórczości, bo nie kochał siebie? Stał się przez to mniej wartościowym człowiekiem? a człowiek po zawodówce, który jest pewny siebie, ale ma pustą głowę i jest pusty w środku, będzie kochany przez świat? To absurdalne kryterium, samozadowolenie z siebie jest czysto subiektywne i wielu ludzi jest samozadowolonych, mimo że fakty świadczą przeciwko nim.
Jak radzić sobie z lękiem i brakiem wsparcia rodziny w podejmowaniu życiowych decyzji?
Boję się czegoś w życiu podjąć, bo nie mam bezpiecznego ,,zaplecza" w postaci domu i rodziny. Wiem, że gdyby coś mi się nie udało, to zostanę z tym sama, dlatego tak trudno od lat jest mi spróbować w życiu czegoś nowego. Zawsze towarzyszy mi lęk.(Mam 20 lat)
