Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z uciążliwym perfekcjonizmem w życiu osobistym i w pracy?
Czuję, że ten perfekcjonizm zaczął mnie dosłownie przerastać. Odkąd pamiętam, zawsze każdy coś ode mnie chciał.
Wszyscy oczekiwali, żebym był najlepszy, ciągle wysokie wymagania czy to rodzice, czy też w szkole. Później sam zacząłem sobie takie stawiać i stało się to częścią mojego życia. Każdy błąd, każda drobnostka wywołuje we mnie ogromne!! poczucie winy.
Chcę być jak najlepszy, naprawdę, ale nie potrafię. Strasznie mnie to przytłacza i zabiera radość z życia. Ciągle tylko się zadręczam, choć wiem, że w wielu przypadkach bezpodstawnie. W pracy robię dosłownie to samo, rozkładam wszystko na czynniki pierwsze i non stop się zadręczam. Ostatnio pomyliłem adres mailowy klienta, niby błahostka, a przez prawie dwa tygodnie ta myśl mnie dręczyła...
Myślałem sobie: że mogłem być bardziej uważny, bardziej się postarać, a znowu zepsułem…
Chciałbym jak każda normalna osoba nie przejmować się byle błędem, mieć jakiś balans, na pewno ułatwiłoby mi to życie. Bardzo proszę o radę.
Marek
1 rok temu
Emilia Jędryka
Panie Marku,
rozumiem, że nosi Pan na swoich barkach ogromny ciężar.
Ten perfekcjonizm, który kiedyś mógł Panu pomagać, teraz zdaje się Pana przytłaczać. To, co Pan opisuje – ciągłe poczucie, że musi być Pan najlepszy, że każdy błąd to porażka – naprawdę musi być wyczerpujące.
Chciałbym, żeby wiedział Pan jedno: nie jest Pan sam w tych odczuciach. Wielu ludzi stawia sobie takie wymagania, ale to, co Pan czuje, jest wyjątkowe, bo dotyczy Pana życia, emocji, codzienności. Warto się zatrzymać i zauważyć, że błąd nie definiuje Pana jako człowieka. Każdy je popełnia – to część bycia człowiekiem.
Gdyby znajomy opowiedział Panu, że pomylił adres mailowy i przez to tygodniami się dręczy, co by Pan mu powiedział?
Czy naprawdę osądziłby go Pan tak surowo, jak ocenia Pan siebie? Być może warto spróbować spojrzeć na swoje błędy z perspektywy kogoś bliskiego – łagodniej, z większym zrozumieniem.
Czasem dobrym ćwiczeniem jest zadanie sobie pytania: "Czy za rok ta sytuacja będzie dla mnie tak ważna, jak jest dzisiaj?" Jeśli odpowiedź brzmi "nie", może to dobry moment, żeby pozwolić sobie odpuścić.
Nie musi Pan walczyć z tym perfekcjonizmem sam.
Serdecznie zachęcam do rozważenia konsultacji z psychologiem. Już sam fakt, że szuka Pan odpowiedzi i pomocy, pokazuje, jak bardzo Panu zależy.
To już pierwszy krok w stronę większego spokoju. I to naprawdę zasługuje na uznanie. Proszę o siebie zadbać.
Życzę Panu wszystkiego dobrego :)
psycholog
Emilia Jędryka
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Kinga Okoń
Panie Marku,
Wyobrażam sobie, że radzenie sobie z perfekcjonizmem i związanym z nim stresem może być niezwykle trudne i wyczerpujące. Opisuje Pan sytuację, w której oczekiwania – zarówno te zewnętrzne, jak i wewnętrzne – wywierają na Pana ogromną presję, co znacząco wpływa na Pana samopoczucie i radość z życia.
Perfekcjonizm to złożony mechanizm, który często wynika z głęboko zakorzenionych przekonań i nawyków myślowych.
W Pana przypadku wydaje się, że duża waga przykładana do błędów i analizowanie ich przez długi czas może pogłębiać to uczucie presji. Warto wiedzieć, że choć perfekcjonizm bywa trudny do przezwyciężenia, istnieją skuteczne sposoby pracy nad nim.
Psychoterapia może pomóc w zrozumieniu przyczyn tego mechanizmu, a także w zmianie sztywnych schematów myślowych na bardziej elastyczne. W trakcie pracy nad sobą można nauczyć się akceptacji własnych niedoskonałości oraz budować zdrowsze podejście do codziennych wyzwań i błędów.
Jeśli czuje Pan, że takie wsparcie mogłoby być dla Pana pomocne, serdecznie zachęcam do rozważenia konsultacji psychologicznej. To może być pierwszy krok w stronę większego spokoju i równowagi w życiu.
Pozdrawiam,
Kinga Okoń
1 rok temu
Zobacz podobne
Perfekcjonizm - jak temu zaradzić?
Cały czas czuję potrzebę perfekcjonizmu, gdy coś w moim dniu nie pójdzie, czuję potrzebę zaczynania od nowa. Jak temu zaradzić? Czy może to być związane z nerwicą?
Jak radzić sobie z podejrzliwością i nieufnością?
Mam wrażenie, jakbym żył w świecie pełnym podejrzliwości, która zaczyna mnie przytłaczać. Myślę, że ludzie wokół mnie skrywają jakieś ukryte intencje, nawet jeśli nie ma na to dowodów. Ta nieufność psuje moje relacje z innymi, przez co staję się zamknięty i odizolowany. Czuję się jakbym był w ciągłym stanie alarmowym, analizując każde słowo i gest innych... to naprawdę męczące. Chciałbym dowiedzieć się, jak mogę podjąć pracę nad tymi trudnościami i jakie kroki powinienem podjąć, by odzyskać spokój umysłu. Wiem, że samotne radzenie sobie z tym może być trudne, dlatego szukam profesjonalnej pomocy.
Jak radzić sobie z perfekcjonizmem i presją w pracy?
Presja w pracy, związana z moim perfekcjonizmem, staje się coraz większa. Zawsze miałem wysokie wymagania wobec siebie, ale teraz czuję, że to po prostu mnie zżera. Każdy najmniejszy błąd powoduje, że czuję się jak kompletny nieudacznik i mam wrażenie, że wszyscy wokół mnie, mnie oceniają. To zupełnie psuje moją satysfakcję z pracy, bo zamiast cieszyć się z sukcesów, nie mogę przestać myśleć o tym, co zrobiłem źle.
Jak poradzić sobie z kryzysem egzystencjalnym i odnaleźć sens życia?
Mam takie dni, że często czuję się, jakby moje życie straciło sens, a wątpliwości dotyczące moich celów nie dają mi spokoju. Ten cały kryzys egzystencjalny sprawia, że rzeczy, które kiedyś robiłem z automatu, teraz wydają się bez sensu.
Często myślę: 'po co ja to w ogóle robię?' i brak mi konkretnej odpowiedzi. Lęk przed nieznanym i brak poczucia spełnienia są teraz moją codziennością. Zastanawiam się, czy to po prostu normalny etap w życiu, czy potrzebuję wsparcia, żeby lepiej zrozumieć, co się ze mną dzieje. Naprawdę chciałabym dowiedzieć się, jak radzić sobie z tymi wątpliwościami i lękami, które są teraz moimi częstymi towarzyszami.
Dodatkowo zauważyłem, że coraz częściej boję się wychodzić z domu, bo nie wiem, co mnie spotka. Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale chyba boję się konsekwencji jakiś przeszłych zdarzeń, że karma wróci i coś mi się stanie
Jak radzić sobie z podejrzliwością i budować zaufanie w relacjach?
Zauważyłem, że moje relacje z ludźmi stają się coraz bardziej napięte. Mam odczucie, że wszyscy wokół mają jakieś ukryte intencje, jakby próbowali mnie oszukać.
Ta ciągła podejrzliwość ma negatywny wpływ na moje życie osobiste i zawodowe, i przez to czuję się coraz bardziej odizolowany. Domyślam się, że może to być związane z paranoicznym zaburzeniem osobowości, ale nie do końca wiem, od czego zacząć w budowaniu zaufania i łamaniu tej nieufności, która mnie otacza. Jak mogę pracować nad tym, żeby nie postrzegać każdej sytuacji jako potencjalnego zagrożenia? Zależy mi na tym, by nie odpychać od siebie bliskich i nie niszczyć relacji.
Proszę o pomoc
