Odpowiedz jako specjalista
WsteczLęk przed wychodzeniem z domu
Jak radzic sobie z wychodzeniam z domu lęk że coś się stanie jak sama idę ..meczące to jest ..
Wera
2 lata temu
Beata Irzycka
Wyobrażam sobie, jak bardzo chciałaby Pani doznać szybkiej ulgi w tym zakresie. Niestety nie ma jednej skutecznej recepty na takie stany. Przyczyny takiego lęku mogą być różne, a odczuwanie go w swojej uciążliwości teraz być może kiedyś było dla Pani korzystne. Dobrze byłoby się poprzyglądać temu lękowi w bezpiecznej przestrzeni, ze wsparciem profesjonalisty. Zrozumienie jego źródeł może być pierwszym krokiem do uwolnienia się od niego. Powodzenia!
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Magdalena Bilińska-Zakrzewicz
Dzień dobry, zgłaszany objaw może faktycznie znacząco utrudniać życie. Zawsze, kiedy jakiś objaw wypływa na jakość życia, potrzebne jest skorzystanie z profesjonalnej pomocy, aby uporać się z tym, co się dzieje. Sugerowałabym zgłoszenie się po dwojakiego rodzaju pomoc: po pierwsze skorzystanie z konsultacji z lekarzem psychiatrom, który zdecyduje, na ile potrzebne jest w łączenie farmakoterapii, ale również zgłoszenie się do psychoterapeuty, które po konsultacjach zaproponuje odpowiednią formę terapii. Pomoc taką można uzyskać na NFZ w poradniach zdrowia psychicznego, bądź w gabinetach prywatnych. Terapeutów prywatnych można wyszukać również na naszej stronie internetowej pozdrawiam Magdalena Bilińska Zakrzewicz
2 lata temu
Anna Krokosz
Warto umówić się na spotkanie z psychologiem/terapeutą, który nauczy Panią jak skutecznie sobie radzić z regulacją napięcia emocjonalnego, dzięki czemu tego typu lęki nie będą Panią męczyć. Nauczy się Pani tego poprzez głębsze zrozumienie swoich trudności, a także obserwację i zmianę swoich myśli, przekonań, czy wyobrażeń. Tego typu zmiana to trudny proces, dlatego warto sięgnąć po pomoc specjalisty.
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak pokonać nawyki lękowe po stresującej pracy?
Przez ostatnie 5 lat pracowałam w bardzo stresującej pracy.
Tak naprawdę przez 7 dni w tygodniu był nacisk ze strony szefa, również wieczorami, bo to była praca na wyższym stanowisku, pod ogromną presją. Zauważyłam, że wykreowały się u mnie nawyki lękowe. To znaczy, teraz mam inną pracę, z tamtą nie mam kontaktu - de facto nie mam wiele stresu w życiu, a codziennie rano budzę się maksymalnie zestresowana, przebudzam się już od 6 godzinę przed budzikiem i jestem w półśnie, przez co potem jestem wymęczona w ciągu dnia. Mam huśtawki nastroju, ale najczęściej wieczorem pojawia się u mnie jakiś stan niepokoju. Dodam, że na sen popalam zioło przepisane normalnie przez lekarza, które mnie uspokaja z reguły, ale czasami jak pokryje mi się to z napadem myśli stresowych, to nagle mam wysoki puls i dość źle się czuje. Pytanie, jak sobie z tym poradzić?
Trudno mi się cieszyć z życia, gdy czuję, że mój organizm musi się cały czas bać i stresować, co jest nawykiem w pracy, którą skończyłam w wakacje 2024.
Proszę o pomoc
Syndrom DDA a wybuchy złości, których nie potrafię kontrolować. Moje małżeństwo i moje funkcjonowanie jest niezdrowe.
Dzień dobry, od dawna mam problem z wybuchami złości. Zupełnie nie umiem nad tym zapanować i jest to bardzo destrukcyjne. Byle bzdura jest w stanie wyprowadzić mnie z równowagi. Często w takich chwilach zamykam się w sobie i milczę. Problem jest na tyle poważny, że przez te zachowania zagrożone jest małżeństwo. Próbowałam się kontrolować, ale to jest silniejsze ode mnie. Wiem, że w ten sposób nieświadomie krzywdzę siebie i najbliższych. Podejrzewam, że może to mieć związek z syndromem DDA. Jak się ratować i swoją rodzine?
Traumatyczna myśl w głowie - czy to się leczy?
Od 7 mscy mam codziennie w głowie te same myśli. Myślę na okrągło o pewnej sprawie traumatycznej dla mnie. Budzę się w nocy zlana potem. Czy to się leczy?
Po spotkaniach z psychoterapeutką mam wyrzuty sumienia, odczuwam lęk i rozdrażnienie. Czuję, że zawodzę siebie, dlatego bo jestem chora. Odczuwam niepokój i złość w stosunku do siebie. Czuję, że psychoterapeutka oczekując odemnie jakiejkolwiek aktywności, żąda zby wiele. Czuję jakbym mogła albo nie robić nic w ciągu dnia, albo robić tak wiele, by siebie wykończyć. Czuję jakby istniały tylko te dwie skrajności, a psychoterapeutka namawiając mnie do aktywności, namawiała mnie również do robienia sobie krzywdy. Czasami sobie myślę, że wolałabym popełnić samobójstwo niż zmusić się do jakiejś aktywności w ciągu dnia. Czuję się niezrozumiana i jakby psychoterapeutka była przeciwko mnie, mimo że tak nie jest. Przez to wszystko odechciewa mi się chodzić na psychoterapie. Co powinnam zrobić ?
Czy nerwica lękowa powoduje różne objawy?