Jak sobie poradzić, kiedy psychiatra na NFZ ma bardzo odległe terminy?

Jestem w związku od ponad roku. Niedawno dowiedziałam się, że mój partner oglądał pornografię, mimo że od początku naszego związku wiedział, że jest to dla mnie nieakceptowalne i traktuję takie zachowanie jako przekroczenie granic naszej relacji. Kiedy zaczęliśmy o tym rozmawiać, partner wyjaśnił, że oglądał te materiały wyłącznie po to, aby nauczyć się, jak być lepszym w sferze intymnej. Przyznał, że ma duże kompleksy dotyczące swojego ciała, porównywał się do mojego poprzedniego partnera i obawiał się, że nie daje mi wystarczającej satysfakcji. Twierdzi, że podczas oglądania skupiał się na zachowaniu mężczyzn, aby dowiedzieć się, co mógłby poprawić. Zapewnia mnie, że nie oglądał tych materiałów dla podniecenia, nie interesowały go występujące tam kobiety i nie masturbował się podczas oglądania. Moim największym problemem jest jednak to, że bardzo trudno mi w to uwierzyć. Zdaję sobie sprawę, że pornografia jest najczęściej oglądana w celu pobudzenia seksualnego. Dlatego nie potrafię pozbyć się myśli, że mój partner mógł w rzeczywistości oglądać inne kobiety dla własnej przyjemności i masturbować się przy tych materiałach, a teraz podaje inne wyjaśnienie, ponieważ wie, jak bardzo by mnie to zraniło. Boję się, że nie mówi mi całej prawdy. Jednocześnie nie mam dowodów na to, że kłamie, przez co czuję się rozdarta między chęcią uwierzenia mu a własnymi podejrzeniami. Szczególnie trudno mi zrozumieć, czego konkretnie mógł nauczyć się z takich filmów. Rozumiem, że chciał poprawić swoje umiejętności, jednak zastanawiam się, czy rzeczywiście można oglądać pornografię wyłącznie w takim celu, bez zainteresowania występującymi tam kobietami i bez odczuwania podniecenia. Od momentu, kiedy się o tym dowiedziałam, bardzo zmieniło się moje postrzeganie partnera. Nadal ogromnie go kocham, ale nie potrafię patrzeć na niego tak samo jak wcześniej. Kiedy na mnie patrzy, pojawia się obawa, że może wyobrażać sobie inne kobiety albo porównywać mnie do tych, które oglądał. Zaczęłam również gorzej postrzegać samą siebie. Czuję się mniej wyjątkowa w naszym związku, mimo że partner zapewnia mnie, że nie porównywał mnie do nikogo i nadal jestem dla niego atrakcyjna. Coraz częściej odczuwam złość, rozczarowanie, a momentami nawet obrzydzenie związane z tym, co zrobił. Nie potrafię już tak samo cieszyć się wspólnie spędzanym czasem. Mam wrażenie, że moje uczucia zaczynają słabnąć, chociaż jednocześnie bardzo go kocham i nie chcę się z nim rozstawać. Najbardziej boli mnie to, że partner doskonale wiedział, jakie mam podejście do pornografii, a mimo to zdecydował się ją oglądać. Przeprosił mnie i zapewnia, że mówi prawdę, ale same przeprosiny nie sprawiają, że przestaję o tym myśleć. Chciałabym zapytać: Czy z perspektywy seksuologicznej tłumaczenie mojego partnera jest prawdopodobne? Czy rzeczywiście można oglądać pornografię wyłącznie po to, aby nauczyć się czegoś w sferze intymnej? 2. Czy możliwe jest oglądanie takich materiałów bez odczuwania podniecenia i bez zainteresowania występującymi w nich kobietami? 3. Jak poradzić sobie z obawą, że partner mógł masturbować się przy materiałach przedstawiających inne kobiety, mimo że stanowczo temu zaprzecza? 4. Jak odróżnić uzasadniony brak zaufania od lęku i tworzenia w głowie scenariuszy, na które nie mam dowodów? 5. Czy można odbudować zaufanie i odzyskać dawne uczucia do partnera, jeżeli samo wspomnienie jego zachowania wywołuje tak silne negatywne emocje? 6. Jak poradzić sobie z poczuciem, że nie jestem już dla partnera tak wyjątkowa jak wcześniej? Z góry dziękuję za odpowiedź.

Nie czuję juz oddawna pociągu seksualnego do kobiet gdyż sam się nią czuję.

TW: myśli samobójcze

 

Wiem i rozumiem dobrze, że mam depresje dlatego biorę aktualnie antydepresanty,.. i mam świadomość, ze jestem w głębokiej depresji, ze funkcjonuje jakoś, to po prostu mój upór, aktualnie czekam na oddział dzienny. Jest taki, że już naprawdę nie daje rady, myśli są bardzo natrętne.. i praktyczniej codziennie. Co do fundacji czy grup wsparcia, ze mnie jest taki problem, że nie umiem ufać ludziom, bo tak już mnie nauczyło, że jestem całkowite sam ... ale tak jak Pani mówi, może tego spróbuje w końcu, już dużo rzeczy mi nie zostało.. a może niedługo w końcu będę miał wieczny spokój

Byłam u psychiatry-stwierdził że nic mi nie jest, jednak z tego co czytałam na codzień zmagam się objawami depresji, boję się że sobie to tylko w wmawiam ale jednak czasem jest mi trudno wykonywać nawet codzienne czynności nie wiem nie mam na nic ochoty i czuję poprostu pustkę w środku. Czy serio sobie to poprostu wmawiam czy powinnam udać się do jakiegoś innego specjalisty?

Witam. Od jakiegoś czasu czuję się bardzo źle w moim związku. A mianowicie zaczęło się to uczucie od pewnego momentu, gdzie miała miejsce pewna sytuacja. Podczas jednej z kłótni z teściową nazwała mnie ona szmatą. Mój partner był świadkiem kłótni i niestety nie zareagował na to przezwisko ani przecząco, ani twierdząco twierdząc, że nie będzie się wtrącał. (mieszkam z teściami). Po całej kłótni, gdy z nim rozmawiałam, stwierdził, że nie uważa, tak jak powiedziała teściowa, aczkolwiek też nie stanął po mojej stronie i nie powiedział, że powiedziała źle do mnie. Przez to bardzo zawiodłam się na partnerze, bardzo mnie to zabolało, i siedzi to we mnie i od tamtego momentu wiem, że już nie mogę na niego liczyć tak jak do tej pory. Przez tą całą sytuację od tamtego momentu nie jest już normalnie w naszym związku, ja jestem ciągle zazdrosna o relacje partnera z rodzicami, ponieważ z nimi spędza więcej czasu, bo mamy własną działalność w domu i oni mu pomagają, a ja siedzę z dzieckiem w domu. Widzimy się bardzo mało czasu i praktycznie w ogóle nie spędzamy czasu razem i partner nie ma dla nas czasu, bo ciągle poświęca czas tej szkółce. Z jednej strony go rozumiem, bo to jest nasze jedyne źródło utrzymania, ale z drugiej brakuje mi tego, co było kiedyś między nami tych wspólnych rodzinnych wypadów, aczkolwiek najbardziej brakuje mi tego, że partner nie potrafi okazać mi uczucia i tego, że mnie kocha, przez co wielokrotnie pytałam się go o to, czy mnie kocha i czy mu jeszcze na mnie zależy, a on odpowiadał, że tak tylko na razie nie ma czasu, bo poświęca dużo czasu tej szkółce i nie ma też sił, bo musi wszystko ogarnąć i ma za dużo na głowie, aczkolwiek ja niestety przestałam już ufać mu w stosunku co do jego uczuć, że naprawdę mnie kocha. Za każdym razem jest za stroną mamy, a ja wtedy czuję się okropnie, bo czuję się, jakbym była takim piątym kołem u wozu. Wiem, że on to robi głównie też dlatego, bo rodzice mu pomagają i nie chcę, żeby mu to wypomnieli, ale mnie to bardzo boli I już nie raz mu o tym mówiłam, ale on nawet nie potrafi ze mną ostatnio rozmawiać i unika rozmów na temat jego zachowania i tego, co ja czuję. Wczoraj stwierdził, jak rozmawialiśmy, że dlatego nie potrafi mi okazać uczuć przytulić mnie, pocałować czy powiedzieć kocham, bo twierdzi, że jestem od jakiegoś czasu dziwna i to go odrzuca ode mnie, a ja po prostu czuję się źle z tym wszystkim, z tym że on za każdym razem jest za mamusią, z tym że nie potrafi mi okazać uczuć i przez to myślę, że mnie nie kocha. Kiedyś też miała miejsce taka sytuacja, że przez internet zostałam oszukana na sporą ilość pieniędzy i niestety ich nie odzyskałam. Była to moja wina i partner bardzo się na mnie zdenerwował przez to i od tej pory nie ufa mi w zakupach internetowych i prawie za każdym razem mnie sprawdza, a w zasadzie zamawianie na przykład przez Allegro musi być z jego telefonu, ponieważ on ma tam na swoim koncie Smarta na wysyłki, a po drugie uważa, że mi nie jest potrzebny Smart na dsemowe wysyłki na moim koncie, bo ja dużo nie zamawiam. Mam wrażenie, że traktuje mnie inaczej niż jak kiedyś i naprawdę czuję się każdego dnia bardzo źle. Partner ma też wrażenie, że czepiam się za bardzo i jestem za bardzo zazdrosna o wszystko i o wszystkich, ale na przykład o rodziców jestem zazdrosna dlatego, bo z nimi spędza więcej czasu i ich szanuję bardziej niż mnie, a na przykład ostatnio byłam też zazdrosna o to, że partner po całym dniu ciężkiej pracy poszedł na grilla, który był robiony u nas koło domu, zamiast przyjść do mnie wieczorem, bo ja siedziałam z dzieckiem w domu, a rzekomo zawsze mi mówi, że jest zmęczony po całym dniu pracy. Co prawda był tam max. 30 min, ale mnie to zabolało, że ja musze się prosić go o czas dla mnie, a i tak tego nie uproszę, bo ciągle brak czasu lub zmęczenie a jak ktoś go zawołał na grilla z rodziny, a miał chwile, czasu to od razu poleciał. Ja muszę prosić się go nawet o czas na zakupy spożywcze czy ubraniowe, bo nawet na to nie ma czasu, bo praktycznie 24 godziny na dobę poświęca swój czas tej szkółce i jest na dworze, a ja jestem 24 godziny na dobę sama praktycznie z dzieckiem w domu. Na pewno inaczej byłoby też z moją psychiką, gdyby nie to, że mieszkamy na wsi, ja mam prawko, ale niestety nie umiem jeździć i praktycznie cały czas siedzę w domu oprócz tego, że wychodzę z córką na dwór i to mnie dobija. Niestety, ale nie da się mojemu partnerowi przemówić do rozsądku, żeby chociaż trochę czasu nam poświęcił, bo mówi, że z czegoś musimy żyć, a niestety mamy szkółkę z roślinami i to wymaga dużo pracy przy tym, a ponadto mieszkając na wsi, są też inne obowiązki koło domu. Niestety przez to wszystko ma bardzo dla nas mało czasu, a właściwe wcale i właśnie to mnie boli ten brak czasu i jego praktycznie zerowe okazywanie uczuć w stosunku co do mnie i to, że jest w lepszych relacjach z rodzicami niż ze mną I za każdym razem stoi po stronie mamy i mam wrażenie, że ją bardziej docenia i szanuje za to, że mu pomagają w tej szkółce niż mnie. Co by mi pani radziła, żeby mu powiedzieć lub zrobić coś, co pokażę mu i otworzy oczy, że jednak mnie naprawdę krzywdzi swoim zachowaniem? On uważam, że jeśli się o coś czepiam albo mówię mu, co mnie boli lub po prostu płacze to, że jestem dziwna i że się zmieniłam, ale to właśnie jest efekt tego, co się dzieje. I boję się, że jeśli to się nie zmieni, to nasz związek się skończy, bo to okropne uczucie siedzi we mnie codziennie. Najgorsze jest chyba to, że są momenty, gdzie jest chwilami dobrze, ale zaraz znów czuję się źle i wraca to okropne uczucie. Nie mam ochoty nawet gotować codziennie obiadu myśleć, co na ten obiad robić i codzienne obowiązki męczą mnie psychicznie i te rzeczy, które kiedyś mnie cieszyły, już teraz tak nie jest. 😐

Jestem 15 letnim uczniem liceum, który ma dużo przyjaciół, dobre oceny, jest pogodny i miły do innych. Tak wygląda maska, którą ubieram za każdym razem gdy zaczynam z kimś rozmawiać. Mogę siedzieć długo smutny, a gdy ktoś podejdzie nagłe się zaczynam uśmiechać i robić wygląd, że się cieszę tym życiem. Ale wystarczy, że osoba się odwróci na chwilę, a ja już jestem smutny, depresyjny, ponury... taki jaki naprawdę jestem. Chodzę do psychoterapeuty lecz coraz częściej nawet u niego w gabinecie na mnie się ubiera ta maska, nie robię tego świadomie, to się dzieje samo. Coraz trudniej mi jest zostawac samemu, nawet na chwilę, ponieważ gdy nikogo nie ma w okół mnie to się zaczynam czuć smutno i przygnębiony. W pewnym sensie, nawet się przyzwyczaiłem do tej maski, jest... przyjemna, łatwa, dużo łatwiej jest udawać kogoś szczęśliwego niż takim być. Tylko, że ten smutek, gdy zostaję sam jest z każdym dniem Coraz większy i Coraz bardziej nieznośny. Nie wiem co mam z tym robić, chciałbym być szczęśliwy nie tylko wtedy gdy mam kogoś obok...