Myśli samobójcze podczas odczuwania lęku

Mam pewien problem a mianowicie mam ciągłą potrzebę przebywania między ludźmi, nie ważne czy są to osoby obce czy znajome czy z nimi rozmawiam czy po prostu są (choć jednak lepiej jak rozmawiam), ale gdy zostaję w samotności okropnie się czuję i nie wiem co z tym zrobić.. odczuwam wtedy duży dyskomfort, odrealnienie i niepokój, do tego silne kołatania serca i zawroty głowy gdzie wszystko dookoła wiruje... Nie wiem co z tym zrobić jak sobie z tym radzić... Nie potrafię przebywać w samotności, moje próby 'radzenia sobie z tym' takie jak ćwiczenia oddechowe, próby zajęcia się czymś po prostu, włączanie muzyki, podcastu czy czegoś do obejrzenia niewiele zmieniają... Jest to uciążliwe i męczące. Co mogę z tym zrobić?

Dzień dobry. Mam 19 lat i moim problemem jest lęk. Wszystko dookoła mnie stresuje, zaczęłam się izolować, rezygnuje z wielu rzeczy i ogólnie trudno mi funkcjonować. Czuje sie niebezpiecznie nawet w domu, przestałam dbać o higienę, bo wejście do łazienki wydaje mi się nielegalne bez zgody rodziców, a o nią boję się zapytać. Wydaje mi się, że przydałaby mi się wizyta u psychologa i chciałabym się zapytać co mam zrobić, bo już naprawdę nie wiem. Strasznie boję się dzwonienia przez telefon, unikam kontaktów takich, nawet nie odpisuje znajomym jak do mnie napiszą bo nie jestem w stanie. Przez telefon w sumie nigdy nie rozmawiałam i nie dam rady się umówić telefonicznie. Jak mam coś załatwić to nie umiem. Nigdy nie wiem co powiedzieć i nawet jak się przygotuje wczesniej to prawdopodobnie i tak nic nie powiem, bo nie będę wiedziała co. Nie mam nikogo, żeby mnie zapisał. Mamę prosiłam, ona wie o wszystkim co czuje itp, to powiedziała, że to u nas rodzinne, że boimy się zapisać. I to może dziwnie brzmi, ja nie chciałabym być egoistką. Wiem, że jestem, ale nie umiem załatwić nic sama i wymagam tego od innych. Przez to nie poszłam też do pracy. Jestem bezrobotna i nie stać mnie żeby chodzić prywatnie. Nawet jeśli, to strasznie bałabym się powiedzieć rodzicom, a potrzebuje ich zgody, żeby wyjść z domu. Pewnie, by się tez nie zgodzili bo oni zawsze chcą chodzić ze mną a nigdy im też nie pasuje i wtedy nie wiem co bym zrobiła. Wcześniej nigdy się nie zgadzali żebym gdziekolwiek wyszła a później jak już pewnie byłam starsza i mogłam to się bałam pytać. Znajomym od razu zawsze mowilam ze nie będę mogła. Nawet jeśli bym już jakoś poszła to ja nie przejdę przez rejestrację, prawdopodobnie nie weszłabym w ogóle do budynku. A gdybym poszła to i tak pewnie by nie miało sensu, bo nie wiem czy w ogóle się odezwę. Jestem strasznie nieśmiała i często nawet prostych rzeczy nie umiem zrobić.

Witam. Choruje na depresję i zaburzenia lękowe. Od 6 lat biorę leki przeciwdepresyjne. Mam wizyty raz na dwa miesiące u lekarza psychiatry. Ostatnio złe czuje się psychicznie. Potrzebuje spokoju żeby się wyrównać. Tydzień miałam zwolnienia lekarskiego i czy będę mieć jeszcze tydzień zwolnienia? Jeśli zgłoszę się do przychodni. Niestety nie czuje się najlepiej. Podziało się trochę w obszarze zawodowym. Dużo biorę na siebie nie wiem czy dobrze robię idąc po drugi tydzień zwolenienia. Miałam niestety sporo na głowie i bardzo upadłam psychicznie. Za dużo wzięłam na siebie. Praca jest ciężka i niestety ostatnio mnie przytłacza i szukałam innej przez jakiś czas i doszlam do momentu kulminacyjnego i teraz ani do pracy ani do szukania kolejnej nie czuje się zdolna. Czlowiek niestety się przeliczył ze sobą. Chciałam dobrze ale szukanie pracy i tkwienie w miejscu pracy gdzie nas wszystko przeciąża to jednocześnie dwa etaty. Nie idzie oszukać umysłu.

hejka, niedlugo kończe 18 lat, w maju byłam na tescie w stronę dyskalkuli, ale poszło mi tak tragicznie, że dostałam drugi termin na 7 wrzesnia, a dodatkowo skierowali mnie na test osobowosci nie wiem dlavzego, ale chcialabym na tej wizycie wylozyc wszystko to co w mnie siedzi, ale jednoczesnie strasznie sie boje. jeztem bardoz niesmiala i nie potrafie zbytnio rozmawiac o swoich uczuciach, mimo ze bardzo chce. czuje jakby wszystko mialo dla mnie ukryty przekaz i znak. dodatkowo 2 lata temu mialam sttaucje ktorej do dzis nie rozumiem; jak szlam do szkoly to nagle slyszalam taki glosny pisk w uszach i wtedy zaczela grac taka muzyka jak z horroru, swiat byl taki rozmazany, poczulam wyedy ze ktos mnie obserwuje i wtedy zobaczylam starsza kobiete ktora stala na srodku chodnika i patrzyla sie wprost na mnie, nie ruszala sie, a nikt wokol zdawal sie jej nie zauwazac tylko wlasnie ja. jak sie do niej zblizalam to czulam taki lęk, nawet jak przeszlam obok niej to ona sie nie ruszala i wydaje mi sie ze to mogl byc jakis demon. do tego wszytskiego mam silne wahania nastroju i energi. w ostatnich miesiacach bardzo nasilily sie u mnie mysli, ze ktos mnie caly czas obserwuje, do tego stopnia ze dla wlasnego bezpieczenstwa zakleilam kamerki w urzadzeniach.byl okres kiedy podejrzewalam u siebie schizofrenie, ale zrezygnowalam z tego, bo ja wiem ze to sie dzieje w mojej glowie, ale jednoczesnie mocno w to wszystko wierze i nie moge sie uspokoic. dodatkowo przez traumy z dziecinstwa mam straszny lęk przed dotykiem. nie szukam diagnozy, bo wiem ze od tego sa specjalisci. po prostu zaldzy mi zeby ktos mnie zrozumial, i dowiedziec sie jak Wy poradziliscie sobie z otwarciem sie przed psychologiem.

Leczę się psychiatrycznie od 16 r życia wiem jakie mam choroby czy te leki napewno mi pomogą ja gdy nie czuję zmiany a mam myśli takie same