Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak wygląda depresja? Jakie są najczęstsze objawy, jak i te bardziej nietypowe?
Jak wygląda depresja?
Anonimowo
2 lata temu
Joanna Jałowiec-Tinalt
Depresja może przejawiać się różnorodnie i mieć różne nasilenie. Często objawia się utratą energii, trudnościami w koncentracji, zmianami w apetycie, bezsennością lub nadmiernym snem oraz uczuciem przygnębienia lub beznadziejności, myślami samobójczymi. Może pojawiać się drażliwość, wahania nastroju. Często towarzyszy jej lęk i objawy psychosomatyczne. Jeśli zauważasz u siebie objawy depresji, warto skonsultować się z profesjonalistą. Pozdrawiam Joanna Jałowiec-Tinalt
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
depresja może przybierać różną formę nasilenia danych objawów, które wpływają na sposób myślenia, odczuwania oraz funkcjonowania danej osoby. Do takich najważniejszych objawów depresji możemy zaliczyć: depresyjny nastrój (poczucie smutku, czy też beznadziejności), brak energii, trudności ze snem, zaniżona samoocena, czy też społeczna izolacja. Mogą pojawić się również trudności z koncentracją i pamięcią.
Jeżeli podejrzewasz u siebie depresję najlepiej będzie zgłosić się do specjalisty.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Zofia Kardasz
Dzień dobry,
nie będę przytaczał objawów, bo myślę, że to bez trudu można znaleźć w internecie i chyba nie o to chodzi. Ważne jest, żeby nie diagnozować siebie, ani innych samodzielnie. Depresja ma wiele twarzy i objawów. Niezdiagnozowana, nieleczona ma tendencję do pogłębiania się i prowadzi do coraz poważniejszych zakłóceń w życiu codziennym.
Jeżeli zadanie powyższego pytania motywowane było stanem zdrowia konkretnej osoby, to proszę skonsultować się lekarzem psychiatrą lub psychoterapeutą celem potwierdzenia bądź wykluczenia depresji.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
2 lata temu
Justyna Adamczewska-Nowacka
Pytanie: jak wygląda depresja jest bardzo ogólne. Depresja u dzieci, młodzieży i dorosłych może wyglądać bardzo podobnie, ale również bardzo różnie. Podstawowe objawy to smutek, poczucie beznadziejności i zmiany nastroju utrzymujące się dłużej niż 4 tygodnie. Objawy u dzieci czy nastolatków mogą być często traktowane jako normalne zmiany emocjonalne i psychologiczne. Młody człowiek wkraczając w kolejne fazy dorastania może wycofywać się społecznie, czuć rozdrażnienie lub mieć intensywne skoki nastrojowe. Trzeba pamiętać, że każdy człowiek jest inny oraz o tym, że jeśli mamy podejrzenia depresji u siebie lub bliskiej osoby jest to dobry moment, by zasięgnąć porady specjalisty. Depresja jest chorobą, która obniża jakość życia, osoby na nią cierpiącej.
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak pomóc dziecku nauczyć się delikatnego okazywania sympatii innym dzieciom?
Szanowni Państwo, mój synek (23 miesiące) zaczął bardzo chętnie przytulać się do innych dzieci. Zdarza się, że robi to zbyt mocno i nachalnie, nie zwracając uwagi na reakcję innych dzieci.
Co najlepiej zrobić w takiej sytuacji?
Żeby zachować strefę komfortu innych dzieci, ale jednocześnie nie zniechęcać mojego synka do okazywania sympatii innym.
Związek z młodszym partnerem i opieka nad jego dziećmi - jak odzyskać równowagę?
Dzień dobry.. Jestem w związku z mężczyzną o 10lat młodszym..ja mam 45 lat. Mój partner został porzucony przez żonę, przez co został z 2 dzieci, bliźniąt 2 letnich..
Jesteśmy od roku.. Nie mieszkamy razem, ale jestem non stop u niego.. Ciągle sprzątam, zajmuje się jego dziećmi.. Sex to jest, jakby on umawiał się, o jakiej porze mamy to robić.. Mam też wrażenie, że ciągle wpatruje się, tak jakby pragnął zmiany, ale chyba się boi, bo mówi, że takiej do dzieci i do domu nie znajdzie.. Co mam robić.. Szkoda mi bardzo tych dzieci, bo on nawet się dobrze nimi nie zajmuje.. Kiedyś lubiłam podróżować, czytać książki, chodzić na siłownię, a teraz czuję, że większość czasu on mi kradnie..jakby bo tylko jego potrzeby były najważniejsze.. proszę o poradę
Jak pomóc 17-latkowi z atakami paniki i lękiem przed śmiercią, gdy brak dostępnych psychiatrów?
Mój 17 letni syn od dawna zmagał się z problemami. Od 2 lat pod opieką psychologa , lecz ostatnio nasiliły się objawy. Ma ciągle ataki paniki , bez wyraźnego powodu , np podczas obiadu w restauracji nagle dostaje paniki . Ma trudności ze snem , i panicznie boi się śmierci . Ciągle o niej rozmyśla . Nie możemy dostać się do psychiatry w naszej okolicy na NFZ gdyż nie ma terminów , albo lekarze są obłożeni swoimi pacjentami . Po konsultacji z panią psycholog która nas prowadzi powinniśmy się udać do psychiatry aby przepisać po zdiagnozowaniu wspomóc się farmakologicznie . Niestety mimo prób znalezienia lekarza nie jestem w stanie pomóc synowi. Proszę o nakierowanie gdzie mogę jeszcze szukać pomocy .
Jak pomóc synowi uwolnić się od toksycznego związku z kontrolującą dziewczyną?
Witam,jestem mamą 17 latka i tu jest problem,jakiś czas temu syn poznał dziewczynę rok młodsza,początkowo byłam zadowolona z pierwszej młodzieńczej miłości, ale pojawiło się Ale.Syn opuścił się w nauce,bardzo schudł (mieszka w bursie szkolnej)kieszonkowe jak się okazało wydawał na kwiaty i zachciewajki drugiej połówki, Dostałam informację od wychowawców że chodzi przygaszony,blady i że raczej związek mu nie służy.Zawsze byłam w dobrych relacjach z synem aż nagle niewiedzialam o nim nic,któregoś dnia usłyszałam rozmowę z jego dziewczyna która stwierdziła że jestem toksyczna bo powinnam nie każąc mu się uczyć,sprzatac i wykonywać obowiązków domowych bo,,Ona tak nie ma,,(dziewczyna jest z Ośrodka wychowawczego)po kilku kłótniach mój syn się otworzył i powiedział jaka jest prawda że ona mu zabrania,wyjsc,grać na komputerze i wiele innych rzeczy do tego jak chciał zerwać powiedziała że go zniszczy.On dalej tkwi w tej chorej relacji,jak mu przetłumaczyć że tak nie wygląda milosc.Pomijajac fakt że jestem złą matka bo kazalam w weekendy ograniczyć kontakt telefoniczny i pobyt z rodziną.Przepraszam że dlugo ale to i tak kropla w morzu mych obaw.
Hej. Mam taki dziwny problem…. Od jakiegoś czasu ciagle czuje niepokój związany z przyszłością. Boję się dorosłości. Boje się rozmawiać z ludźmi, unikam nawet rozmów telefonicznych. Kiedy mam czystą głowę (np podczas spędzania czasu z bliskimi) jest super, chce mi się żyć. Jestem studentka. Moje życie aktualnie opiera się aktualnie tylko na studiach (w których nawet nie jestem dobra, bo ledwo zdaje każdy semestr, ale lubię to). Kiedy tylko pomyśle o pracy, o tym, że będę musiała jakoś zapewnić własnej rodzinie dobrobyt (a nie mam żadnych zdolności fizycznych, a kontakty z ludźmi to jedynie problem i stres) zaczynam beczeć jak dziecko, zaczynam myśleć jak życie nie ma sensu, jak jestem nieudolna i sobie z tym nie poradzę. Ciagle słyszę: ,,bo wy młodzi teraz jesteście leniwi” … Ja naprawdę chciałabym robić coś dobrze, mieć super pracę, dobrze zarabiać. Nie boję się pracy (nawet ciężkiej). Boje się sposobu w którym trzeba ja zdobyć, boje się być pod kimś (podniesienie głosu sprawia, że ryczę), boje się współpracy… na dodatek presja… ze chciałabym żeby mama, narzeczony byli ze mnie dumni. Jest mi z tym bardzo ciężko, gdyż nie potrafię sobie nawet wyobrazić jak to jest być otwartym na ludzi na nowe rzeczy i być tak odważnym. Wiem, że ze swoim charakterem nie zdobędę dobrze płatnej i wymarzonej pracy. To mnie najbardziej przytłacza. Ciągły strach, stres, brak chęci do dalszego życia, w którym jest się zależnym tylko od siebie. Jak sobie z tym radzić?
Depresja poporodowa - objawy, leczenie i wsparcie dla młodych rodziców
Depresja poporodowa to stan, który może pojawić się w okresie po narodzinach dziecka. Gdy trudności emocjonalne utrzymują się dłużej lub są intensywne, odpowiednia pomoc specjalisty i wsparcie bliskich mogą być niezwykle cenne i potrzebne.