Jak zachęcić partnera do zaprzestania picia i podjęcia leczenia

Dzień dobry,

Niestety nie da się skutecznie zmusić drugiej osoby do leczenia, jeśli sama nie widzi problemu lub nie jest gotowa na zmianę. Można natomiast spokojnie i jasno mówić o tym, jak jego picie wpływa na Pani życie, relację i poczucie bezpieczeństwa.Czasami większą motywacją do podjęcia leczenia są konsekwencje nałogu niż wielokrotne namawianie, dlatego warto zastanowić się również nad własnymi granicami i tym, czego nie chce się już dłużej akceptować.

Czy partner przyznaje, że ma problem z alkoholem, czy uważa, że wszystko jest pod kontrolą?

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry. 

Zachęcenie osoby uzależnionej do podjęcia leczenia to jedno z najtrudniejszych zadań, przed jakimi staje bliska osoba, ponieważ alkoholizm opiera się na silnych mechanizmach wyparcia i iluzji. Najważniejszą zasadą jest zrozumienie, że nie ma sposobu ani magicznych słów, które zmuszą partnera do zmiany, jeśli on sam nie poczuje takiej potrzeby – kluczem jest jednak zmiana Pani dotychczasowego postępowania, która może go do tej decyzji przybliżyć.

Warto zacząć od przeprowadzenia rozmowy w momencie, gdy partner jest całkowicie trzeźwy, unikając przy tym krzyku, oskarżeń i moralizowania, które automatycznie budują opór. Zamiast mówić „ty pijesz, ty niszczysz naszą rodzinę”, warto używać komunikatu „ja” – opowiedzieć o swoich uczuciach, lękach i o tym, jak jego picie wpływa na Panią i Wasz związek. Kluczowym elementem jest również zaprzestanie tzw. chronienia alkoholika, czyli ponoszenia konsekwencji za jego zachowanie; dopóki bliscy sprzątają skutki picia, spłacają długi, kłamią przed pracodawcą czy usprawiedliwiają partnera przed rodziną, odbierają mu szansę na zderzenie się z realnymi, bolesnymi skutkami nałogu, które najczęściej są jedynym realnym motywatorem do leczenia.

Niezwykle ważne jest także, aby w tym procesie nie zapomniała Pani o sobie. Bardzo często najlepszym pierwszym krokiem dla samej siebie jest zgłoszenie się po wsparcie do terapeuty uzależnień lub na grupę wsparcia dla osób współuzależnionych np. Al-Anon, gdzie dowie się Pani, jak stawiać twarde granice, chronić własne zdrowie psychiczne i skutecznie, bez wchodzenia w rolę ratownika, reagować na chorobę partnera.

Z pozdrowieniami

Bożena Nagórska

Dzień dobry,

Najlepiej rozmawiać z partnerem wtedy, gdy jest trzeźwy, spokojnie i bez oskarżeń. Warto mówić o swoich uczuciach i konkretnych skutkach jego picia, np. „Martwię się o Ciebie” lub „Nasza relacja cierpi z powodu alkoholu”. Można również zachęcić go do jednorazowej konsultacji ze specjalistą, zamiast od razu namawiać na leczenie.

Należy pamiętać, że zmiana jest możliwa dopiero wtedy, gdy sam uzna problem i będzie gotowy podjąć leczenie. Ważne jest także stawianie własnych granic i dbanie o siebie.

Dzień dobry. Jeżeli Twój Partner jest uzależniony od alkoholu warto zgłosić się na konsultacje dla partnerów osób uzależnionych lub pijących ryzykownie.  Uzależnienie jest bardzo trudną chorobą. Wymaga zaangażowania bliskich w konkretną pomoc, ponieważ oni też zazwyczaj cierpią i wymagają profesjonalnej pomocy. Możesz prosić swojego Partnera o rozpoczęcie leczenia, jednak jest to dorosła osoba i to do niego należy decyzja. Tak naprawdę masz wpływ tylko na siebie. Całe szczęście przynajmniej w tym zakresie, w większości miejsc w Polsce jest świadczona pomoc osobom uzależnionym i współuzależnionym dobrej jakości. Powodzenia!

Dzień dobry

 Nie ma tutaj jednej dobrej i gotowej odpowiedzi. Przez lata pracy z osobami uzależnionymi widzę, ze każdy przypadek jest inny i droga ku trzeźwości nie jest łatwa ale niestety czasami bardzo trudna. Zachęcenie partnera do zaprzestania picia i podjęcia leczenia wymaga cierpliwości, empatii i unikania oskarżeń. 

Oto kilka sprawdzonych kroków:

Proszę wybrać odpowiedni moment i  rozmawiajcie, gdy partner jest trzeźwy i spokojny, nie podczas lub bezpośrednio po piciu.Należy mówić otwarcie o swoich uczuciach, nie oskarżać i nie  używać komunikatów „ja”, np. „Martwię się o twoje zdrowie”, „Czuję się samotna, gdy pijesz”. Unikaj „Ty zawsze pijesz”, „Jesteś alkoholikiem”.

Należy unikać stygmatyzacji gdyż nazywanie „alkoholikiem” często wywołuje bunt. Prosze mówić o „problemie z piciem” lub „nadmiernym piciu”. Proszę wskazać  zauważalne skutki jak kłótnie, problemy w pracy, zaniedbywanie obowiązków, pogorszenie relacji i zaproponować konkretną pomoc  np. „Umówię cię do lekarza rodzinnego”, „Pójdę z tobą na pierwszą wizytę”, „Znajdźmy grupy wsparcia (AA, terapia)”. Należy stawiać granice, ale nie ultimatum (chyba że to konieczne). Należy mówić , co jest dla Pani nie do zaakceptowania (np. picie przed dziećmi, agresja). Jeśli zawiedzie należy być gotową na konsekwencje (np. wyprowadzka). Proszę zadbać o siebie i  rozważyć terapię dla współuzależnionych (np. Al-Anon) lub rozmowę z psychologiem. Nie można go zmusić, ale można zmienić swoje reakcje. Proszę doceniać każdy, nawet mały postęp („Dziękuję, że dzisiaj nie piłeś”). Nie krytykować, nie kłamać, nie pić z nim „dla towarzystwa”, nie wyręczać go w konsekwencjach (np. zwalnianie z obowiązków). Jeśli partner nie chce rozmawiać lub neguje problem , wtedy można skonsultować się z terapeutą uzależnień (bezpłatne poradnie MONAR, Ośrodki Terapii Uzależnień), który doradzi strategię właściwą dla waszej sytuacji.

Najważniejsze to, że zmiana musi wynikać z jego motywacji. Pani rola to wsparcie, a nie kontrola. Powodzenia.