Odpowiedz jako specjalista
WsteczSytuacja, w której nie czuję więzi z pasierbicami - jak ją ułożyć?
Jestem macochą 3 dziewczyn i biologiczną mamą jednej dziewczynki. Nie umiem czuć biologicznej więzi z pasierbicami, nie lubię nawet ich dotyku, obecność mnie szybko rozprasza/męczy. Jak to ułożyć, zdystansować?
A.P.
2 lata temu
Karolina Białajczuk
Pierwsze, co chciałbym podkreślić, to że Twoje uczucia są zrozumiałe i normalne. Macierzyństwo przyrodnie może być skomplikowaną i trudną sytuacją, szczególnie gdy wchodzi w grę wiele różnych emocji. Ważne jest, aby dać sobie czas na zrozumienie swoich uczuć i znalezienie sposobu, aby radzić sobie w tej sytuacji.
Kilka kroków, które możesz podjąć, aby lepiej radzić sobie z tymi uczuciami to np.
Szukaj wsparcia - Nie wahaj się skorzystać z pomocy psychologa lub terapeuty. Praca z profesjonalistą może pomóc Ci zrozumieć źródło Twoich uczuć i opracować strategie radzenia sobie z nimi.
Znajdź wspólne punkty - Spróbuj znaleźć wspólne zainteresowania lub aktywności, które mogą pomóc w budowaniu relacji z pasierbicami. To może pomóc w nawiązaniu więzi.
Indywidualny czas - Rozważ, czy czasem spędzonym indywidualnie z każdą z dziewczyn nie pomoże w budowaniu lepszej relacji. To może być okazja do lepszego zrozumienia ich osobowości i potrzeb.
Ustal granice - Ważne jest, abyś była szczera wobec siebie i swoich możliwości. Ustalenie zdrowych granic może pomóc Ci w uniknięciu przeciążenia emocjonalnego.
Cierpliwość - Proces budowania relacji potrzebuje czasu. Nie spodziewaj się, że uczucia zmienią się natychmiast. Daj sobie szansę na stopniową poprawę.
Znajdź wsparcie społeczne - Może istnieć wiele grup wsparcia dla macoch i rodzin złożonych. To mogą być miejsca, gdzie można dzielić się doświadczeniami i radzić sobie z trudnościami.
Pamiętaj, że nie jesteś sama w tej sytuacji, i zrozumienie swoich uczuć oraz pracowanie nad nimi jest pierwszym krokiem w stronę lepszego funkcjonowania w relacjach z pasierbicami.
Pozdrawiam
Karolina Białajczuk
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Dorota Kuffel
Dzień dobry,
sytuacja, którą Pani opisuje wydaje mi się trudna emocjonalnie. Wyobrażam sobie jak to, co Pani odczuwa, może wywoływać kolejne emocje.
Pierwsze, co mi się pojawia, to w ogóle akceptacja, że tak Pani ma, bez oceny. I już to, jak rozumiem, jest trudne. Być może warto skorzystać z pomocy terapeuty, żeby jak Pani pisze, to ułożyć. Wewnętrzna presja, brak akceptacji dla własnych uczuć, to wszystko ogranicza wewnętrzną przestrzeń do rozumienia i układania się ze sobą.
Pozdrawiam
Dorota
2 lata temu
Marek Dudek
Dzień dobry,
Wyobrażam sobie, jakie to trudne musi być dla Pani. Bardzo mało Pani podała informacji dotyczącej całej rodziny, relacji panujących wewnątrz rodziny. A także Pani partnera. Można się temu przyjrzeć na terapii rodzinnej, lub wsparciowo dla Pani, co takiego się dzieje w Pani, z czego to wynika i co dalej.
Pozdrawiam
M.D.
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak nie rzutować moich traum z dzieciństwa na dziecko?
Jak poradzić sobie z mini traumami z dzieciństwa, żeby nie przekazywać im dalej swojemu dziecku? Odkąd pamiętam słyszałam od mamy, że to moja wina, że tata krzyczy na siostrę a mnie faworyzuje , że wszystko wymuszam płaczem, nigdy nie czułam, że moje uczucia są dla niej ważne, a jak miałam około 11 lat to wyjechała do pracy za granice. Tata nadużywał alkoholu i mama nie miała z nim lekkiego życia, często brakowało pieniędzy, i były awantury, mimo to zawsze czułam się z nim bardziej związana, przez co miałam wyrzuty sumienia, bo jak mogę go lubić, skoro on źle traktuje mamę czy siostrę. Był okres, że byłam źle traktowana w grupie znajomych, ale nigdy o tym nikomu nie powiedziałam, bo nie czułam, że mogę. Mam wrażenie, że moje dzieciństwo ma duży wpływ na moją samoocenę i wpływa na moje reakcje i zachowania w dorosłym życiu, i że odbija się to na moim dziecku, ale nie do końca to rozumiem i nie wiem jak nad tym pracować.
Od dużego czasu nie mam ochoty na nic. Spałabym całymi dniami, ale niestety nie mogę, ponieważ mam dziecko.
Witam. Od dużego czasu nie mam ochoty na nic. Spałabym całymi dniami, ale niestety nie mogę, ponieważ mam dziecko. Brak ochoty na seks. Brak zainteresowania. Nie potrafię się skupić, myślę tylko co trzeba jeszcze w domu zrobić.
Jak radzić sobie z lękiem i brakiem wsparcia rodziny w podejmowaniu życiowych decyzji?
Boję się czegoś w życiu podjąć, bo nie mam bezpiecznego ,,zaplecza" w postaci domu i rodziny. Wiem, że gdyby coś mi się nie udało, to zostanę z tym sama, dlatego tak trudno od lat jest mi spróbować w życiu czegoś nowego. Zawsze towarzyszy mi lęk.(Mam 20 lat)
Konflikt w rodzinie po ukrywaniu informacji o zwolnieniu męża i problemach zdrowotnych
Mąż 22 listopada miał zawał. Jeździłam do niego do szpitala i do sanatorium ile tylko dalam rady. Pracę mam zmianową. Jadąc z nim do lekarza nieraz musiałam się wymienić. Lekarza z pośród kilku umówiłam mu tego co chciał. Później powiedział, mi że do ".ujowego" lekarza go umówiłam, jakby nie było lepszego. Na jedną wizytę nie dałam rady jechać to powiedział mi że; nasrać na taką babę co nie da rady jechać; na drugi dzień pytałam co lekarz powiedział i usłyszałam "nie dałaś rady jechać to mam się odpie.." Końcem kwietnia zawoziłam mu dok do ZUS o świad rechab to wtedy dowiedział się, że będzie zwolniony 23 sierpnia. Powiedział o tym tylko trzem starszym córkom, reszta nikt nie wiedział i ja też. Ja dowiedzialam się 2 września jak przywiózł świadectwo, a dzień wcześniej była rozmowa na temat pracy, ale nic nie powiedzieli. Na drugi dzień nawet dzwoniłam na PIP czy na świadczeniu można zwolnić. Parę dni później jedna córka przyznała się ile czasu już wiedzieli, że bali się mi powiedzieć jak zareaguje, a on mi wmawia że wiedzieli wszyscy. Rozmawiałam o tym z córką co jest w domu i też o tym nie wiedziała. Jestem teraz pokłócona z nim i trzema córkami za to ukrywanie wiadomości. Powiedziałam im że jest mi przykro że tak podstępnie odsunęli mnie od siebie, potraktowali mnie jak 5 koło u wozu, dosłownie jak śmieć. Oni czują się bez winy i obwiniają o wszystko mnie. Nie wiem co robić bo czuję się źle we własnym rodzinny domu.
Jak pozbyć się złych myśli? Sama wychowuję syna, wynajmuję mieszkanie, mam myśli, że nie dam rady za parę lat, że wyląduje na ulicy.
Jak pozbyć się złych myśli? Sama wychowuję syna, wynajmuję mieszkanie, mam myśli, że nie dam rady za parę lat, że wyląduje na ulicy. Nie chce mi się żyć. Czuję czasem, że syn przeze mnie też jest nieszczęśliwy, bo np nie mogę mu kupować markowych ciuchów, nie wyjeżdżamy na wakacje, nie mogę mu dać tego co by chciał, źle się z tym czuję.
Boję się samotności, że będę sama do końca życia. Nie chce mi się ostatnio nic, przestałam przywiązywać uwagę do tego jak wyglądam, chodzę ciągle w dresach nie maluje się.
