Odpowiedz jako specjalista
WsteczPierwszy, dłuższy związek a fascynacje, zauroczenia w innych. Wiem, że to naturalne, ale czuję się z tym źle po dłuższym czasie.
Jestem w dłuższym i pierwszym związku. W trakcie trwania relacji silne fascynacje, zauroczenia w innych mężczyznach. Bardzo mnie to niepokoi i czuję się z tym źle. Wiem, że jako osoba nie mająca dużego doświadczenia mogę mieć takie myśli i odczucia. Ale jeśli trwa to dłużej to czuję się z tym bardzo źle. Wiem, że muszę się umówić do specjalisty, ale chciałabym bardziej zrozumieć sytuację. Jest to dość częsty, a mało popularny temat.
Kika
2 lata temu
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
tak jak Pani wspomniała, najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy psychoterapeuty - pomoże to przyjrzeć się źródłom opisanych przez Panią emocji. Z jednej strony może to być naturalne, że będą w długim, pierwszym związku budzą Pani zainteresowanie inni mężczyźni, z drugiej rozumiem, że jest to niepokojące. Ważne jest, że Pani z tym źle się czuje, więc warto podjąć próbę zrozumienia i ewentualnej zmiany dokuczających Pani odczuć.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Izabela Bojarska
Pisze Pani o silnym niepokoju i poczuciu winy w związku z faktem, że doświadcza Pani fascynacji i zauroczeń innymi osobami niż obecny partner uczuciowy. Tak jak Pani wspomniała, wiele osób pozostających w stałych związkach miewa tego typu odczucia, nie każdy jednak dzieli się nimi z innymi osobami, stąd rozumiem, że może Pani czuć się osamotniona i zagubiona. Żaden partner nie jest w stanie zaspokoić wszystkich naszych potrzeb emocjonalnych ani posiadać kompletu cech, które są dla nas atrakcyjne – to naturalne, że osoby obdarzone np. wyglądem lub charakterem odmiennym od Pani partnera, mogą budzić Pani zainteresowanie. Jeśli natomiast emocje związane z tą sprawą mocno Pani doskwierają, zachęcam do omówienia ich ze specjalistą. Taka rozmowa, odbywająca się w akceptującej, nieoceniającej atmosferze, może pomóc Pani odpowiedzieć sobie na pytania, na ile te odczucia są podobne do doświadczeń innych osób pozostających w związkach, ewentualnie – czy mówią coś więcej o Pani funkcjonowaniu w bliskich relacjach lub o Pani związku.
2 lata temu
Joanna Łucka
Dzień dobry,
rozumiem, że przeżywa Pani trudne emocje w związku z zafascynowaniem innymi osobami, będąc jednocześnie w związku. Jak Pani pisze - nie jest to odosobnione uczucie. Wchodząc w relacje romantyczne warto wziąć pod uwagę nie tylko racjonalne odczuwanie sympatii czy emocjonalne zauroczenie, ale także sferę hormonalną, która dodatkowo zwraca naszą uwagę czy popędowość na innych mężczyzn czy kobiety. Proces ten jest naturalny i nie musi mieć nic wspólnego z nielojalnością wobec obecnych partnerów.
Pierwszy związek budzi też wiele nowych zagwozdek i pytań, które naturalnie próbujemy rozwikłać porównując siebie, nasze relacje, jak i samych partnerów do innych osób, co siłą rzeczy zwraca naszą uwagę na innych mężczyzn w otoczeniu.
Jednak w opisanej przez Panią historii są informacje, które wymagają doprecyzowania - jak “dłuższy czas” czy nawet określenie “zafascynowanie” i co konkretnie się z nim dla Pani wiąże. Warto uszczegółowić te informacje podczas konsultacji psychologicznej prywatnie, na NFZ (https://czp.org.pl/#mapa) lub na tym portalu (niektórzy specjaliści także oferują bezpłatne jednorazowe konsultacje).
Wszystkiego dobrego!
Pozdrawiam serdecznie
Joanna Łucka
psycholożka
2 lata temu
Zobacz podobne
Złe przeczucie w relacji z mężczyzną - intuicja czy lęk przed odrzuceniem?
Mam dręczące mnie złe przeczucie odnośnie do mężczyzny, który mi się spodobał. Tak naprawdę spodobał mi się z niewłaściwych powodów i w niewłaściwych okolicznościach - mam sporo problemów osobistych, a on zaczął się coraz częściej pojawiać. Nie mogłam jednak się oprzeć temu, z jednej strony czułam, że nie powinien mi się podobać, czułam taki ogromny ciężar, myśląc o nim, z drugiej strony myśl o odepchnięciu od siebie myśli i uczuć o nim była chyba jeszcze cięższa. Budziłam się przedwczoraj i wczoraj o 4 rano i nie mogłam zasnąć, czułam, jakby pewne negatywne uczucia we mnie były spychane na dno i byłam pewna, że chodzi o niego. Dzisiaj w pewnym momencie poczułam, że jemu może chodzić tylko o seks. Nagle poczułam ulgę, jakbym trafiła. Jestem osobą o bardzo silnej intuicji i niejedno w swoim życiu przewidziałam, jednak nie wiem, jak zarządzać tym, że coś się jeszcze nie stało, a ja już znam zakończenie. Jestem tak naprawdę w pułapce, bo problemy osobiste, których teraz nie rozwiążę na już, jeszcze bardziej mnie do niego ciągną. Wiem, że zasługuję na kogoś wspaniałego, po prostu nie poznałam ostatnio mężczyzn i nawet nie wiem, gdzie ich poznawać, a tego mężczyznę widuję regularnie. Nie wiem też, czy to przeczucie jest trafne, zdarzały mi się mylne przeczucia. Szczerze mówiąc, na początku to mocno fantazjowałam o nim seksualnie, w miarę upływu czasu zaczęłam coś do niego czuć i to raczej normalne i sama nie wiem, co z tym zrobić, czy powinnam o nim zapomnieć, skoro jest we mnie tyle niepewności co do niego, a gdybyśmy zaczęli się spotykać, to skąd wiedzieć, kiedy podjąć decyzję o seksie, bo sama mam na niego dużą ochotę, ale boję się porzucenia.
Do kogo udać się z depresją lękową, samotnością i lękiem przed relacją seksualną?
Dzień dobry, chciałbym udać się na terapię, mam 30 lat i nigdy nie uprawiałem seksu . Zmagam się z depresją lękową oraz odczuwam strach przed odbyciem stosunku seksualnego z powodu traumy. Moje pytanie brzmi, do kogo najlepiej mam sie udać? Wizyta u psychoterapeuty czy może u seksuologa? Lepszym wyborem będzie kobieta czy mężczyzna. Dodam, że bardzo brakuje mi miłości i odczuwam samotność, przez to wolałbym się udać do kobiety. Czy aby na pewno będzie to dobre rozwiązanie?
Jak radzić sobie z brakiem satysfakcji partnerki z życia intymnego po latach małżeństwa?
Witam. Mam pewien problem związany z moim ciałem - dokładnie mówiąc z penisem. Nigdy nie byłem facetem z dużym członkiem, niestety natura trochę poskąpiła mi centymetrów (ok. 11 cm długości i ok. 10 obwód podczas wzwodu). Ostatnio żona wyskoczyła do mnie z hasłem "Że tak naprawdę nigdy nie odczuwała satysfakcji podczas sexu ze mną.... bo mam niedużego" Po prawie 30 latach usłyszałem coś takiego.... Zastanawiam się, dlaczego teraz? Dlaczego po tylu latach....
Nie wiem, czy zaczęła się rozglądać za czymś bardziej dorodnym, czy jest jakiś inny powód - próby rozmowy, dowiedzenia się coś więcej kończą się szybciej, niż zaczęły. Praktycznie tego typu stwierdzenie pozbawiło mnie poczucia męskości... jestem..... (tutaj można wstawić wiele niemiłych określeń). Zastanawiam się co mam zrobić dalej? Kochanka?? Rozwód?? Definitywne zakończenie "problemu"?? Niestety nie mam możliwości fizycznego (operacyjnego) wydłużenia i pogrubienia penisa - a chyba jest to rzecz, która przywróciłaby mi normalną samoocenę
Czy masturbacja w przypadku braku partnera jest OK? Czy powinna być tylko "wyjściem awaryjnym"?
Dzień dobry, czy masturbacja w wieku 30 lat, w przypadku gdy nie mam partnera i go nawet nie szukam, jest w porządku? Słyszałam od różnych osób, w tym psychologów, że osoba dorosła powinna przede wszystkim szukać partnera seksualnego, a nie masturbować się; że masturbacja powinna być jedynie "wyjściem awaryjnym". Czy rzeczywiście to prawda? Niepokoją mnie te komentarze.
Mam lekko ponad 20 lat. Nigdy nie byłam w żadnym, nawet dziecięcym czy nastoletnim związku.
Mam lekko ponad 20 lat. Nigdy nie byłam w żadnym, nawet dziecięcym czy nastoletnim związku. Nie ma osób ani cech u innych, które uważałabym za atrakcyjne. Nie wiem nawet, co właściwie to pojęcie oznacza. Nigdy nie podejmowałam żadnej aktywności seksualnej i nie wiem czy w ogóle kiedykolwiek bym chciała. Moje podejście jest zapewne wynikiem molestowania w dzieciństwie oraz dużym przywiązywaniem wagi do możliwych konsekwencji, jakie niesie ze sobą współżycie (przede wszystkim chodzi mi o to, żeby podjąć świadomą decyzję o przyjściu na świat ewentualnego potomstwa oraz odpowiednio przygotować się do bycia rodzicem - zarówno fizycznie jak i emocjonalnie. Żadne zabezpieczenie nie daje 100% pewności, więc podejmowanie stosunków seksualnych bez gotowości na pojawienie się "wpadki" jest dla mnie zwyczajnie nieodpowiedzialne). Gdy tylko pomyślę, że miałabym kiedykolwiek pójść z kimś do łóżka, czuję obrzydzenie i myślę, jaki jest to żenujący i nieakceptowalny dla mnie poziom bliskości. Czy może to świadczyć o aseksualności, nieodkrytej demiseksualności czy jest to jednak w dużej mierze warunkowane moją, jeszcze, niecałkowicie przepracowaną traumą związaną z molestowaniem i poczuciem bycia niechcianym i gorszym dzieckiem?
