Odpowiedz jako specjalista
WsteczBardzo boję się, że mąż mnie zrani. Wycofywałam się z relacji z tego lęku.
Dzień dobry, mam taki problem, że cały czas się boję, że mąż mnie zrani. Zawsze tak było. Każdy związek kończyłam, bo bałam się zranienia, udawałam, że mi nie zależy. Z mężem jestem 19 lat. I był taki czas, że byłam spokojna, niezazdrosna, bo wiedziałam, że mnie kocha. Ale wraca ten stan, że cały czas się trzęsę od środka ze strachu. Boję się, że znowu się zachowa tak, że będę się bała. On nie zrobił w sumie nic złego, nie zdradził mnie. Ale czasem jego zachowanie mi się nie podoba. Każde obejrzenie się za inną kobietą, czy rozmowa, żart to zapalnik. I myśl o tym wraca cały czas. Nic złego a nie mogę o tym zapomnieć. Boli mnie każde słowo, nawet w żartach. I już nie daje rady
dorota
1 rok temu
TwójPsycholog
Dzień dobry Pani Doroto,
czy jest Pani w stanie zastanowić się nad źródłem lęku, tj. z czego/ kiedy on w Pani powstał? Czy coś wydarzyło się w młodości a może w związku opiekunów/rodziców - była Pani świadkiem? Lub doświadczyła Pani zranienia w bliskiej relacji, również przyjacielskiej/rodzinnej? Pracując nad lękiem bardzo ważne jest jego źródło, ponieważ pozwala na rozłożenie całego lęku na mniejsze czynniki i pracę nad nimi :)
Drugą sprawą, niezwykle ważną, jest praca nad poczuciem własnej wartości, nad pewnością siebie, w tym, kim Pani jest oraz tym, że nieważne co - poradzi sobie Pani, również w nowych sytuacjach czy nowej codzienności. Dlatego zachęcam do pracy nad samooceną, praktykowanie mówienia do siebie i o sobie dobrze, pozytywnie - badania nawet wskazują, że pozytywne mówienie/ myślenie pozwala na utrwalenie tych informacji w mózgu oraz później bezwysiłkowy pozytywny obraz życia, ponieważ mózg działa na zasadzie powtarzalności i przewidywalności :)
Zachęcam do konsultacji psychologicznej, by popracować nad tymi sprawami.
Dodatkowo - szczera rozmowa z partnerem jest nieoceniona. Dobrze, by wiedział, jak się Pani czuje, w jakich sytuacjach. Możecie razem wypracować plan, np. tygodniowy na to, byście się do siebie zbliżali, a lęk w Pani malał.
Trzymam kciuki
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Kania-Bzdyl
Dzień dobry Pani Doroto,
towarzyszący Pani lęk może sugerować niską samoocenę. Porada tutaj w tym wypadku nie wystarczy.
Proszę pomyśleć o zadbaniu o siebie w postaci konsultacji psychologicznych.
Pozdrawiam :)
1 rok temu
Krystian Pasieczny
Na początku warto byłoby zadać pytanie co takiego się wydarzyło że po 19 latach wrócił problem. Jeżeli zauważa Pani podobną regułę w poprzednich relacjach warto byłoby się pochylić nad modelami przywiązania i tworzenia relacji. To co Pani opisuje może być związane z cechami osobowości i sposobami w jaki Pani radziła sobie w innych relacjach. Jeżeli jest to dla Pani uciążliwe i powoduje cierpienie zachęcam do skorzystania z usług psychoterapeuty który pomoże Pani dojść do przyczyny występowania takich myśli i wdroży działania terapeutyczne pozwalające na poradzenie sobie z trudną dla Pani sytuacją.
Pozdrawiam serdecznie Krystian Pasieczny
mniej niż godzinę temu
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Warto zastanowić się, skąd tyle lęku w relacji, poszukać źródła. Dlaczego bliskość kojarzy się Pani z bólem, zranieniem? Zastanawia informacja, że kończyła Pani związek z lęku przed cierpieniem, być może raniąc innych. To jakiś powtarzający się nieadaptacyjny schemat, któremu warto się przyjrzeć, aby przestał się powtarzać. Równocześnie Pani stan emocjonalny nie odnosi się do zaistniałych faktów, ale projekcji, czegoś, co wyobraża sobie Pani, że jest, czy będzie. Ten mechanizm obronny utrudnia bycie w bliskości, bo trudno być z realnym człowiekiem, skoro jest się z wyobrażeniem o nim, o jego ewentualnym zachowaniu, emocjach. Poza tym warto zwrócić uwagę na poczucie własnej wartości, czy Pani siebie lubi, ceni. Z jakiegoś powodu trudno Pani o dystans i odbiera wypowiedzi innych osób bardzo ksobnie, rozumiem, że to sprawia cierpienie. Zachęcam do zatroszczenia się o siebie, do skorzystania z psychoterapii, aby bardziej zrozumieć siebie.
Powodzenia
Katarzyna Waszak - psychoterapeuta
1 rok temu
Zobacz podobne
Partner powiedział, że nigdy się nie oświadczy. A ja nie potrafię odejść.
Nie potrafię od niego odejść od faceta. Jesteśmy razem 3 lata. Pomiędzy nami były fajne i złe chwile. Mój chłopak często mnie porównuje do byłej, wtedy gdy chce osiągnąć cel. Po 3 latach związku powiedział mi, że nigdy mi się nie oświadczy, bo jestem za biedna. Bardzo mnie to zabolało. Mam problemy ze zdrowiem niedoczynność tarczycy, nie potrafię schudnąć. Mój partner twierdzi, że gdybym mniej jadła to szybciej schudnę. Jak zakończyć ten destrukcyjny związek, gdy partner nie chce odejść.
Jak w relacji nie stawiać osoby ponad siebie i nie poświęcać się całkowicie na ślepo?
Jak radzić sobie z poczuciem przytłoczenia przez najbliższą rodzinę i odzyskać radość życia
Krótko: mam 45 lat, męża i syna 15 lat, rodziców, dom, kredyt, pracę… w życiu miałam szczęście do ludzi: nauczycieli, księży, lekarzy, szefów, współpracowników, lubię ludzi i myślę, że jestem lubiana! Natomiast najbliższa rodzina (syn, którego bardzo kocham i matka, raczej bez szału) wywołują u mnie skrajną frustrację, mam wrażenie, że w ostatnim czasie zawłaszczyli moje życie - po prostu mnie nie ma! Po telefonie od matki czuję się psychicznie wyczerpana, nawet jak jej nie widzę i nie słyszę, to wykańcza mnie na odległość! Humory syna kompletnie mnie rozwalają! Przez nich piękny świat wokół kompletnie mnie nie cieszy, nie mogę już dłużej! Jest jakiś ratunek dla mnie? Z góry bardzo dziękuję
Narzeczony odwołał ślub, potem znów szuka kontaktu i milczy – jak to rozumieć i co mogę zrobić?
Witam, w grudniu mój narzeczony poinformował mnie, że coś się między Nami wypaliło i dał mi do zrozumienia że musimy odwołać ślub. Próbowałam dotrzeć do niego żebyśmy spróbowali to naprawić, poszli do psychologa czy na terapie ale nie chciał. Ślub i wesele zostało z moim ogromnym bólem odwołane w styczniu. W lutym On miał wypadek na szczęście nie groźny, ale odwiedzałam go i rozmawialiśmy w miarę spokojnie. Później zaczęło się jego częstsze pisanie wiadomości, to on głównie zaczynał. Potrafiliśmy rozmawiać tak o ogółach ciągiem całe dnie. Opowiadał o swoich studiach jak mu idzie, pisał o ocenach, ale także o tym, że chodzi do psychologa, musi polubić siebie itd. Wysyłał zdjęcia z treningów, ze szkoleń. Rozmawialiśmy o wspólnych znajomych którzy mają kryzys w związku ale walczą i wtedy zapytałam co dalej z Nami, a on odpowiedział "dajmy czas, każde z nas musi popracować". Wcześniej zapytałam też kiedyś przy okazji jakiegoś naszego spotkania co dalej z Nami/nie Nami, to powiedział "teraz nie odpowiem Ci na to pytanie". Nigdy nawet w dniu rozstania nie powiedział, że mnie nie kocha i tym podobne. Raz nawet jak byłam po jakieś swoje rzeczy, to zaprosił mnie do swojego nowego mieszkania, które nazwał "azylem" i do którego nie wpuszcza wiele osób. Bardzo mnie to ucieszyło ale i zmieszało, bo co on o tym wszystkim myśli. Teraz jest kwiecień i w sumie była cisza, nie odzywał się i kilka dni temu miał imieniny. Zadzwoniłam, złożyłam życzenia, i poprosiłam że chciałabym się spotkać i spokojnie porozmawiać (nie mówiłam że o nas). Powiedział, że zobaczy kiedy może i niestety cisza, nie odzywa się od kilku dni. Ja bym tak naprawdę chciała jeszcze spróbować odbudować związek, stworzyć go na nowo. Po tych 4 miesiącach które minęły. Tylko jak ja mam do niego dotrzeć i co mogę jeszcze zrobić? Co miały na celu te jego wcześniejsze zachowania wobec mnie?
Złość, bo nie mogę opowiedzieć swojej części historii przy osobie, która czuje się ofiarą.
Hej, 1,5 roku temu byłam w trudnej sytuacji i chłopakowi, który chciał ze mną związku odpowiedziałam „nie“, jednym z powodów było to, że nie podobał mi sie sposób w jakim obchodził sie do mojej koleżanki, po prostu flirtował z nią na moich oczach wiedząc, że mi to przeszkadza. Po jakimś czasie jednak znowu sie spotkaliśmy, nerwy opadły i myślałam, że możemy zacząć od początku, odpowiedział, że nie, bo jestem zazdrosna i za bardzo przywiązana, a on potrzebuje swobody. Problemem jest dla mnie straszna złość, której nie mogę sie pozbyć, mimo że od tego czasu minęło sporo czasu i myślę, że pogodziłam sie z tym, że nie będziemy razem, tylko ta złość mnie tak męczy to, że nigdy nie miałam szansy opowiedzieć swojej części historii, ta złość jest tak silna, że czasem nie pozwala mi jasno myśleć. Jest jakis sposób, żeby pogodzić sie z tym? Żeby jakoś sobie to przetłumaczyć i pozbyć sie jej na dobre. Mnie przeszkadza tak bardzo, że on czuje się w tym wszystkim ofiarą. Z gory dziekuje Karo
