TW. Mąż ma założoną niebieską kartę. Tak samo chłopak córki. Nie mam siły, planuję samobójstwo.

Dzień Dobry, od czasu wyśmiewana się kolegów z klasy, źle radzę sobie z awanturami, przez które nie mogę się kilka godzin skupić na tym, co robię. Pozdrawiam.

moja przyjaciółka ma nawrót zaburzeń odżywiania. dzisiaj po obiedzie w szkole poszła rzygać do toalety i nie powiedziala prawdy, lecz dało się domyślić. czy jeśli trzymałam ją przez pół godziny, a ona mnie biła i krzyczała to postąpiłam dobrze? jeżeli niez to co mogłam zrobić innego w tej sytuacji? boję się, że jutro będzie katować siebie treningami i niejedzeniem wcale, bo kiedyś robiła tak I jeszcze gorzej. ta osoba ogólnie nie ma w życiu złotego środka i żyje ze skrajności w skrajność. bardzo się boję o nią, nie mówi mi nic, a jak już, to to, że postanowiła "dobrze się odżywiać" (zjadła dzisiaj 2 truskawki i danie chińskie, którego nie mogła wyrzygać). nie zwróci się do specjalisty, bo nie chce dostrzegać problemu

Dobry wieczór, mój problem związany jest z partnerem tęskniącym za młodością, ja tak określam ten problem. Jesteśmy małżeństwem od 2 lat, znamy się 10 lat, oboje pracujemy, ja dodatkowo studiuje zaocznie. Mamy umiarkowane życie towarzyskie, dla mnie optymalne, dla partnera zbyt nudne. Ja dodatkowo dość poważnie choruję, stąd też ograniczam kontakty towarzyskie z powodu częstego złego samopoczucia. Ale zawsze mówię mężowi, żeby nie siedział razem ze mną w domu, jeśli dla niego to nudne, tylko, żeby wychodził do ludzi. Problem w tym, że on sam rezygnuje z tych aktywności, a potem za wszystko obwinia mnie, że to przez moje choroby itp. Próbowałam spokojnej rozmowy, tłumaczenia, zapewnienia, że może przecież sam, nic nie działa. W kłótniach często odwraca kota ogonem i mówi, że robi to dla mnie albo przeze mnie, i że przeze mnie jego samopoczucie jest zaburzone. Już nie wiem co robić. Czasem sama zaczynam myśleć, że fakt, że nie jestem towarzyska oraz, że często zdrowie nie pozwala mi korzystać z życia, wpływa na niego i niszczy mu życie.

Mamy z partnerką pewien problem.. Ja odkąd pamiętam mam problemy ze wzwodem. Nie wiem czy kiedykolwiek był w pełni sprawny. Może to przez to że od dziecka oglądam porno. Na szczęście zostawiłem to gowno z pół roku temu. Seks miałem kilka razy z pierwszą partnerką. W gumce tylko raz ale po sildenafilu. Tak to mi flaczal zaraz. Kiedy chciałem żeby do czegoś doszło to zaraz po rozpoczęciu wzwodu musiałem wejść żeby nie oklapł. Tak to przynajmniej pamiętam. Teraz po latach jestem z nową partnerką. Mieliśmy chyba z 3 próby. Żadna nie wyszła. Kiedy miałem gumkę założyć to wiotczał. Zauważyłem że nie mam wzwodu albo mam chwilowy nawet podczas pieszczot lub kiedy jej dobrze robiłem. Zmienił to trochę tadalafil (5mg/dzien) ale nawet po nim nie wyszło. Najgorsze jest to że partnerka nie chce żadnej bliskości, namiętności bo nie doprowadzi do seksu. Mówi że nienauczona jest że bliskość może być bez seksu. Kiedy ją dotykam czy całuję namiętnie to widzę że jest nieobecna albo to przerywa. Ostatnio tak było kiedy próbowałem zainicjować jakąś chwilę czułości kiedy miała dni płodne. Była nieobecna, mówiła że to niby przez wrażliwe piersi. Ale potem w rozmowie powiedziała że kobieta w tych dniach chce seksu a niekoniecznie czułości czy dotykania. Czuję obrzydzenie do siebie i jednocześnie ból że przez to że nie ma bolca nie pozwala na jakąkolwiek namiętność. Pieszczot oralnych nie chce bo to ją nie zadowala a mi… szczerze mówiąc odechciewa się już czegokolwiek.. Nie miała w życiu lekko, była w domu dziecka, pieszczoty tylko podczas seksu miała ale czuje że i tak to niesprawiedliwe. Nie wiem, może przez adhd emocjonalnie do tego za bardzo podchodzę ale mam ochotę zrezygnować z jakiekolwiek formy bliskości. Nie mogę się przemóc żeby iść do lekarza a teraz.. przez to jak przedmiotowo do tego podchodzi (na moje:nie ma bolca, nie ma pieszczot) aż mi się odechciewa. Jakbym miał chodzić do seksuologów to jest to długi proces, a czuję że kolejne „próby” z partnerką tylko bardziej ją do tego zniechęca i w końcu jej zbrzydnę. Chociaż mówi że seks nie jest dla niej najważniejszy i możemy się tylko tulić. Czuję obrzydzenie do siebie i wpadam w coraz większy dół.

Cześć, w tym miesiącu zaczęłam praktyki zawodowe, może i to kelnerstwo ale i tak praca. Co chwila czuje jakby ktoś obserwował mnie mimo że nikt nawet nie ma czasu, z tyłu głowy ciągle czuję że zaraz ktoś przyjdzie na krzyczy, boje się że zapomnę że ktoś ma inną dietę niż mu podam (już miałam takie sytuacje że było zaznaczone że ktoś ma jakieś alergie ale mimo że podaje to co mam podać to się kłócą że chcą co inni albo w ogóle nie podają ani nie pokazują opasek mimo że się pytam), boje się wszystkiego co zrobię nawet dobrze. A jak ktoś już mnie szuka po imieniu to od razu chce mi się płakać i mam w głowie to że znowu zrobiłam coś źle, mimo że tak naprawdę chcą mnie pochwalic czy się zapytać. Na poprzedniej praktyce w innym ośrodku dostawałam za wszystko pouczenia, za to że za wolno coś robię, czy za szybko, nawet jak się za długo uśmiechałam czy klient się pytał o rzeczy a ja mu odpowiadałam bo w końcu "wszystkiego nie wiedziałam na pewno" ale w końcu jak byłam jedyna na sali to chciałam pomóc się zorientować w sytuacji. Cały czas się boję już nie wiem co robić jak jadę czy wracam z praktyk coraz częściej po prostu płacze w autobusie.

Dzień dobry. Mama ma nerwicę lękowa. Problem dla mnie jako osoby która z nią mieszka i opiekuje się nią polega na tym że przed jakimkolwiek wyjściem wiele razy pyta czy już wychodzimy. Pogania mnie i wymusza wcześniejsze wyjście. Na przykład ubiera się i wychodzi przed dom i już czeka. Próbowałam nie mówić o której wychodzimy i na odwrót też wiedząc ciągle pyta. Jak postępować bo jest to męczące dla mnie takie wymuszanie wszystkiego na tu i teraz na już. Jestem jedynaczką i obecnie leczę się onkologicznie, chemioterapie i jest mi ciężko psychicznie. Nie chcę się irytować na mamę ale to i wiele innych zachowań jest bardzo męczące dla mnie. Poproszę o radę.