Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak odbudować zaufanie w związku po odkryciu uzależnienia od pornografii partnera?
jestem w juz w cztero letnim związku. na samym początku relacji dowiedziałam się, że mój partner ogląda porno - było to dla mnie zdradą i bardzo mnie zraniło, wyznaczyłam swoje granice, a on obiecał mi, że już więcej nie będzie tego oglądał. niestety wczoraj dowiedziałam się, że tak naprawdę nigdy nie przestał. po prostu uznał, że to nie ma większego znaczenia ani wpływu na niego i na nas, więc dalej to robił, codziennie wyszukując treści pornograficzne w internecie lub nawet masturbując się do „zwykłych” filmików skąpo ubranych dziewczyn w mediach społecznościowych. dowiedziałam się przypadkiem i on sam przyznał, że niedawno zorientował sie, że to uzależnienie i problem jednak nie potrafił nic z tym zrobić ani mi o tym powiedzieć. teraz gdy już znam prawdę zapewnił mnie, że zrobi wszystko co w jego mocy, żeby z tym skończyć i szuka formy pomocy u specjalisty. wiem, że to choroba i chce mu pomóc, jednak czuje do niego ogromne obrzydzenie. zachowuje się jak zwierzę, oglądając instagrama nie umie się opanować kiedy algorytm wrzuci mu na tablicę atrakcyjną kobietę. boję się , że już nigdy nie będę umiała na niego spojrzeć jak dawniej, że nie pozbędę się tego obrzydliwego obrazu człowieka, którego myślałam, że znam a jednak nie. nie wiem jak odbudować zaufanie i uczucie do niego - jakie kroki on powinien podjąć, żeby wesprzeć mnie w tej sytuacji? bardzo nie chce go tracić i kończyć naszego związku, ale ciężko mi go dotknąć choćby palcem - jak można to naprawić?
juli
1 miesiąc temu
Ewelina Ewa Janowicz
Dzień dobry,
sytuacja, którą Pani opisuje, nie polega wyłącznie na zdradzie w rozumieniu dosłownym, ale również na zdradzie Pani zaufania. W takim przypadku ważne jest, aby partner mógł odbudować Pani zaufanie, ale także poczucie własnej wartości, które mogło zostać podburzone z powodu uzależnienia Pani partnera. Szczególnie ważne w przypadku uzależnienia jest, aby nauczyć się, kiedy takie epizody następują i aby mogli Państwo komunikować się w sprawach intymnych ze zrozumieniem. Korzystne mogą być również wspólne konsultacje u psychoterapeuty par, aby pomóc w odbudowaniu zaufania.
27 dni temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Malwina Wamej
Dzień dobry,
Pani sytuacja jest bardzo trudna i bolesna, a to, co Pani czuje, jest całkowicie zrozumiałe. ważne jest, by nie umniejszać własnych emocji tylko dlatego, że „to choroba”. Zdrada granic, kłamstwo i ukrywanie prawdy ranią niezależnie od przyczyny.
W tej chwili kluczowe są dwie rzeczy. Po pierwsze Pani uczucia mają prawo istnieć, wstręt, złość, rozczarowanie, utrata zaufania. One nie oznaczają braku empatii, tylko reakcję na złamane poczucie bezpieczeństwa. Po drugie, odbudowa zaufania nie dzieje się przez obietnice, ale przez konkretne, długofalowe działania partnera i jego realną pracę nad sobą.
Jeśli partner rzeczywiście traktuje to jak uzależnienie, odpowiedzialność leży po jego stronie. Pani nie musi teraz wiedzieć, czy potrafi mu zaufać ani czy chce dalej być w tej relacji. To może przyjść , albo nie i obie opcje są w porządku.
Zachęcam do tego, by Pani zadała sobie teraz pytanie: Czego ja teraz potrzebuję, żeby czuć się bezpiecznie i czy ten związek, w obecnej formie, jest w stanie to dać. Czasem pomocna bywa także indywidualna terapia, by uporządkować emocje i odzyskać kontakt ze sobą, zanim podejmie się dalsze decyzje.
Pozdrawiam
Malwina Wamej
19 dni temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
ta sytuacja bardzo głęboko Panią zraniła, bo nie chodzi wyłącznie o uzależnienie, ale o cztery lata kłamstwa i życia w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa. To, że pojawia się obrzydzenie, dystans i opór przed dotykiem, jest naturalną reakcją organizmu na zdradę zaufania, a nie przesadą czy brakiem empatii z Pani strony. Tego nie da się „przegadać” jednym zapewnieniem, nawet jeśli on mówi o terapii.
Jeśli ten związek ma mieć realną szansę, on musi podjąć konkretne i stałe działania: rozpocząć terapię u specjalisty od uzależnień, być w pełni transparentny (bez ukrywania telefonu, historii, aplikacji), nie umniejszać problemu i przyjąć, że Pani emocje mogą trwać długo. A co najważniejsze: musi uznać to za problem i chcieć tej pomocy. Pani natomiast ma pełne prawo do czasu, do stawiania granic i do nienarzucania sobie bliskości, dopóki ciało i zaufanie nie zaczną wracać. Terapia (indywidualna lub par) może pomóc sprawdzić, czy to obrzydzenie z czasem osłabnie, czy jest sygnałem, że granica została przekroczona zbyt daleko.
Pozdrawiam serdecznie
Weronika Wardzińska
11 dni temu
Zobacz podobne
Gdy męża nie ma w domu, jestem pełna energii.
Nie wiem co się dzieje, ale kiedy mój mąż wyjeżdża w delegację kilku dniową lub tylko na jeden dzień, ja jestem pełna energii do działania,potrafię się mobilizować i działać.Natomiast,kiedy on jest w domu kompletnie nic mi się nie chce,zmuszam się do działania i nie mam w tym radości, dotyczy to większość dziedzin naszego życia?Dodam,że mamy 3 dzieci w wieku przedszkolno- szkolnym, 17 lat małżeństwa. Mój mąż jest alkoholikiem,który po terapii wrócił do picia, w międzyczasie okazało się,że ma depresję.
Kobieta 37 lat w związku bez przyszłości: alkohol, brak inicjatywy, uzależnienie od pornografii
Jestem 37-letnią kobietą w 14-letnim niesformalizowanym związku. Od początku związku podchodziłam do niego — i generalnie do życia — dość poważnie. Jednak byłam wtedy młoda i oboje stwierdziliśmy, że na ślub, założenie rodziny przyjdzie jeszcze czas. Sporo na początku podróżowaliśmy, było generalnie dobrze. Oboje zgodnie czasem omawialiśmy przyszłość naszej rodziny. W luźnych rozmowach mówiliśmy o pierwszym dziecku przed moją trzydziestką — i tak praktycznie co rok, aż mam 37 lat i jestem w kompletnej rozsypce.
Problemy chyba zaczęły się już dawno. Pojawiły się delikatne problemy z alkoholem — nie były to duże ilości, ale bardzo często. Tak jest do dziś. Wie o tym, że nie akceptuję alkoholu w takiej częstotliwości. Kilka lat temu ja, planując rodzinę, otworzyłam firmę. Starałam się ją rozkręcić tak, by stać mnie było na czas ciąży i po urodzeniu dziecka. Trochę mnie to pochłonęło i kompletnie nie zauważyłam tego, że tylko ja planuję ciążę, rodzinę.
Tymczasem mój partner nie ma stałego źródła dochodu, regularnie spożywa alkohol, a do tego nasze kontakty seksualne są praktycznie zerowe. Jeśli się zdarzyły — były tylko i wyłącznie z mojej inicjatywy. Wielokrotnie mówiłam mu o wszystkim, co jest nie tak, czego oczekuję. Dwa lata temu go zostawiłam — na krótko, niestety — bo przekonywał mnie i rodzinę, że będzie starał się to zmieniać. Zmieniło się na krótko, bo myślę, że kolejny raz jesteśmy w tym samym położeniu, tzn. jest alkohol, brak stałego zajęcia, zerowa inicjacja seksualna i — niestety — odkryte kilka miesięcy temu uzależnienie od pornografii.
Jestem kompletnie zdruzgotana tym, że czuję się okłamywana i zdradzana, a wiedząc, ile lat mu poświęciłam i że być może nigdy nie założę już normalnej rodziny... Jestem wykończona psychicznie i samotna.
Jak znaleźć pasję,która zajmie mi głowę. Żeby nie pić?
Co mam zrobić, aby wyjść z nałogu? Bardzo mnie on denerwuje, nie umiem sobie poradzić z nim.
Co mam zrobić, aby wyjść z nałogu? Bardzo mnie on denerwuje, nie umiem sobie poradzić z nim. Jestem po odwyku i rocznej terapii alkoholowej, a jestem tak wystraszoną osobą, że nawet boję się wyjść na dwór.
Mam 17 lat, a mama z bratem uzależnieni od alkoholu będą sądzeni. Co ja mam począć?
Jak mam poradzić sobie z alkoholizmem w rodzinie?
Moja mama i brat są uzależnieni, ostatnio zostali aresztowani i będą sądzeni za kilka paragrafów, grozi im do 8 lat więzienia, są oskarżeni o napaść na funkcjonariusza publicznego, oszustwo, pobicie i znęcanie się psychiczne i fizyczne.
Ja mam 17 lat, mam dość tego wszystkiego po prostu...nie mieszkam u siebie w domu, mieszkam u znajomego księdza (jestem w Oazie) a o całej sytuacji dowiedziałem się od policji. I jak mam sobie tak psychicznie z tym poradzić, bo jest bardzo ciężko...?
