
- Strona główna
- Forum
- związki i relacje
- Po rozstaniu z...
Po rozstaniu z partnerem zastanawiam się, co mam ze sobą zrobić. Czuję, że wziął ze mnie radość.
Tina
Agnieszka Wloka
Pani Tino,
według tego, co Pani opisała, tkwi Pani w mocno toksycznym związku - i wie Pani o tym, a to już naprawdę ogromny krok do przodu. Pytanie tylko, jeśli Pani da sobie czas i zastanowi się, zrobi sobie bilans swoich możliwości, jak wyobraża sobie Pani inną, tj lepszą sytuację w życiu? Czy jest Pani w stanie teraz odejść? Tak z punktu widzenia materialnego, ale też emocjonalnego? Jakie ma Pani możliwości -swoje, jakich ludzi do pomocy, jaki plan? Ważne, żeby nie podejmowała Pani decyzji w emocjach, ale spokojnie nawet to sobie rozpisała, powyobrażała. Myślę, że wiele lat w tym związku już nieco Panią współuzależniło, więc bez względu na to jakie decyzje Pani podejmie warto, żeby na tyle na ile można zainwestowała Pani w siebie - w czas na odpoczynek, w wyjście z domu; w jakąś przyjemność dla siebie - i tu wiem, że już są “schody”, bo mąż zabrania. Na szczęście jest życie online - a dla Pani istotnym jest kontakt z ludźmi - przyjaciółką, rodziną, kimś komu Pani opowie o sobie i kto wzmocni w Pani te prawdę, że nie zasługuje Pani na takie traktowanie.
Pani Tino, pozdrawiam i zapraszam

Zobacz podobne
Poznałam na jednej z aplikacji randkowych mężczyznę, trochę ode mnie starszego. Jesteśmy po drugim spotkaniu. Pierwsze-wiadomo typowo zapoznawcze, zapowiadało się, że kolejne spotkania będą ok. Drugim spotkaniem się zestresowałam, ale pod pozytywnym kątem. Czułam stres i ekscytację jednocześnie. Ale gdy już wsiadłam do jego samochodu totalnie mnie odcięło, nie mogłam za wiele powiedzieć, nienaturalnie ucinałam rozmowę. W końcu poważnie porozmawialiśmy, ponieważ atmosfera robiła się coraz bardziej gęsta i przyznałam się, że faktycznie jestem zestresowana, bo to w końcu normalny mężczyzna w moim życiu, który nie chce mnie wykorzystać na pierwszym spotkaniu. Po poważnej rozmowie, ja trochę się rozluźniłam, on mnie przytulił i faktycznie poczułam, że jestem przy nim bezpieczna. Teoretycznie nasza znajomość ma trwać dalej "na luzie, bez stresu". Nie wiem jak sobie z tym poradzić. Mam problem o czym z nim rozmawiać. Znam jego pasje, można powiedzieć, że mam już jakiś jego obraz. Ja jestem jego przeciweństwem, takim w skali 5-6/10, ale byłabym w stanie dojść do kompromisu w wielu kwestiach. Aktualnie intensywnie analizuje całą wczorajszą sytuację. Może powinnam zaproponować jakąś randke inną niż spacer? Nie wiem jakie kroki powinnam dalej podjąć. Może po prostu odpuścić, żeby nie tracił na mnie swojego czasu? Proszę o poradę.
Zaczynam odczuwać, że facet się dystansuje. Jak sprawdzić, czy faktycznie mu zależy?
Witam. Czwartego marca mąż odebrał sobie życie, nie jestem w stanie zrozumieć dlaczego, był osobą pełną życia, ciągle coś planował, chciał żyć. Teraz kiedy została taka pustka, szukam jakiegoś wyjaśnienia, wskazówki czy ja zawiodłam, czy mogłam zrobić więcej, żeby go uratować. Mąż już raz próbował, ale wtedy wydawało się, że on nie chciał tego zrobić, był pod wpływem alkoholu i tłumaczyłam sobie, że chciał w ten sposób uniknąć konsekwencji, żebym nie robiła mu wyrzutów, że pił, chciał mnie nastraszyć, czekał aż wrócę do domu napisał smsa itp.
Nie wzięłam tego na serio, teraz bardzo żałuję, może gdybym wtedy inaczej postąpiła, mąż dziś by żył. Pisał mi wiadomości, że musi żyć dla mnie i dla dzieci. Mąż brał leki od psychiatry, łączył je z alkoholem, mówił, że ma problem ze swoją głową, nie wiem czemu to robił i tak się zachowuje ,mimo wszystko czuję się strasznie winna, mogłam coś zrobić...

