Odpowiedz jako specjalista
WsteczSamotność i brak wsparcia w opiece nad chorym członkiem rodziny, problemy finansowe i brak motywacji do życia
Nie wiem co robić jestem samotna mieszkam z chorym członkiem rodziny który potrzebuje wsparcia,ja również potrzebuje ale nie mam z kim nawet pogadać wyżalić się ,problemy finansowe sprawiły że sama potrzebuje pomocy ale nie wiem do kogo się zwrócić o pomoc,od jakiegoś czasu źle się czuję nie wychodzę z łóżka ,nie jem,nie mam chęci do życia motywacji poprostu nie wiem co że mną się dzieje,nie wiem co robić...😔
Xxc
1 rok temu
Anastazja Zawiślak
Dzień dobry,
Rozumiem, jak trudna jest Pani sytuacja.
To, co Pani opisuje – samotność, przytłaczające obowiązki związane z opieką nad bliskim, brak wsparcia oraz pogarszające się samopoczucie – to wyraźne sygnały, że potrzebuje Pani pomocy. Chciałabym podkreślić, że nie musi Pani zmagać się z tym wszystkim sama.
Objawy, które Pani opisuje, takie jak brak chęci do życia, trudności z jedzeniem czy wstawaniem z łóżka, mogą wskazywać na depresję. Nie jest to oznaka słabości, ale naturalna reakcja organizmu na długotrwały stres i przeciążenie.
W takiej sytuacji bardzo ważne jest, aby zgłosiła się Pani po pomoc do specjalisty. Może Pani skontaktować się z poradnią zdrowia psychicznego – nie jest potrzebne skierowanie, a usługi są bezpłatne w ramach NFZ. Warto również porozmawiać z lekarzem rodzinnym, który pomoże pokierować Panią dalej.
W kwestii codziennego wsparcia dobrze byłoby skontaktować się z lokalnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej.
Możliwe, że mogą Pani pomóc, np. w opiece nad bliskim lub w kwestiach finansowych. Wiele organizacji i fundacji wspiera osoby w podobnej sytuacji. Jeśli trudno jest zacząć, może warto zadzwonić na anonimową infolinię wsparcia, np. pod numer 116 123, gdzie można porozmawiać z kimś życzliwym i uzyskać wskazówki.
Proszę pamiętać, że Pani samopoczucie jest niezwykle ważne. Bez zadbania o siebie trudno będzie wspierać innych.
Wiem, że może to wydawać się przytłaczające, ale proszę zrobić pierwszy krok – choćby wykonanie telefonu do specjalisty.
Każda, nawet najmniejsza zmiana, może być początkiem poprawy.
Nie jest Pani sama. Są ludzie i miejsca, gdzie można znaleźć pomoc. Proszę nie bać się o nią poprosić – ma Pani do tego pełne prawo.
Trzymam za Panią kciuki,
Anastazja Zawiślak
Psycholog
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Urszula Jędrzejczyk
Dzień dobry,
zachęcam do poszukania bezpłatnego umówienia konsultacji z psychologiem online lub na żywo, jeśli ma Pani na to przestrzeń! Są też bezpłatne infolinie dla osób będących w kryzysie emocjonalnym.
Poniżej zostawiam linki do stron, gdzie są wypisane przykładowe organizacje, do których można się zgłosić po bezpłatną pomoc.
https://telemedi.com/pl/poradnik/psycholog-online-za-darmo-czy-istnieje-mozliwosc-darmowej-pomocy-psychologicznej/
https://116sos.pl/otrzymaj-pomoc
Przykro mi, że znalazła się Pani w takiej sytuacji i bardzo kibicuję, że znajdzie się odpowiednie wsparcie!
Pozdrawiam serdecznie
Ula Jędrzejczyk
mniej niż godzinę temu
Martyna Jarosz
Dzień dobry Autorko,
objawy, które opisujesz mogą wskazywać na depresję - niewychodzenie z łóżka, niejedzenie, brak chęci do życia i brak motywacji.
Istnieją placówki i organizacje, które mogą Pani pomóc bezpłatnie, np.:
- Wsparcie dla osób dorosłych w kryzysie psychicznym można uzyskać bezpłatnie pod numerem 116 123 i online na stronie platforma 116sos.pl.
- Telefon Zaufania Fundacji „Twarze Depresji”, numer 22 290 44 42
- Całodobowa Linia Wsparcia, numer 800 70 2222
- Ośrodek Interwencji Kryzysowej działający w Twojej okolicy, więcej informacji znajdziesz na stronie interwencjakryzysowa.pl.
- Poradnia Zdrowia Psychicznego
Proszę pamiętać, że nie jest Pani sama, są ludzie, którzy mogą Pani pomóc.
Dużo siły i wytrwałości!
Martyna Jarosz
1 rok temu
Zobacz podobne
Co mam zrobić, jak od dłuższego czasu nie mam ochoty na nic, nawet, by żyć?
Co mam zrobić, jak od dłuższego czasu nie mam ochoty na nic, nawet, by żyć? Choć mam rodzinę, dziewczynę, ale coś we mnie jest, że nie mam siły żyć, to jest dziwne.
Brak znajomych, problemy rodzinne, samotność
Mam 30 lat żadnych znajomych , rodzina ze mną nie rozmawia ( nie mam o czym z nimi rozmawiać ) , najlepiej czuje się sama ze sobą , od jakiegoś czasu jestem smutna , zmęczona i ciągle płaczę ( może to depresja ) . Piszę bo ... nie mam z kim porozmawiać o swoich problemach . Dziękuję że ktoś to przeczytał.
Proszę o pomoc - życie niepoukładane, zaniżona samoocena, konflikty i brak wsparcia w innych
Nie rozmawiam z ludźmi, wręcz się stresuję, nie mam życia poukładanego, bo nie mogę znaleźć odpowiedniego faceta, znajomi uciekają ode mnie i jest brak kontaktu, z rodziną się kłócę i nie znajduję rozwiązania, na domiar złego przejmuje się wiekiem, wagą swoją i tym, że nie czuję się atrakcyjna i boję się być sama do końca życia, a jeszcze stres, bo egzamin w szkole mam bardzo ważny w maju i nie wiem czy sobie poradzę . Co mam robić ?
Czuję się samotna, co tworzy u mnie ogromny lęk o siebie, o swoje zdrowie. Proszę o pomoc
Nie wiem co mam ze sobą zrobić, siedzę i cały czas się marwię o siebie co dalej mnie w życiu spotka. Mam 29 lat i wile chorób współistniejących, boję się o siebie i swoje życie boję się, że coś może się stać i nikt mi nie pomoże. Jestem sama, mam brata, który nie utrzymuje kontaktu mieszka w Norwegii, rodzice nie żyją zginęli w wypadku samochodowym. Nie ma zbyt wielu zaufanych osób. W nocy też się wybudzam i martwię się co ze mną będzie i jak dalej będzie ze mną i na kogo mam liczyć. Ogromnie się martwię każdego dnia. To mnie wykańcza. Proszę o podpowiedź co mam z tym zrobić
Co mam zrobić, nie mam żadnego wsparcia
Co mam zrobić, nie mam żadnego wsparcia. Mam męża dziecko, 3 siostry i rodziców. Mieszkam z mężem u moich rodziców. On nie może na nich patrzeć, ciągle mi wypomina, że ja chciałam z nimi mieszkać. Rodzice niby wszystko jest ok, a tak naprawdę to obgadują nas, że wszystko słyszę, przykro mi, bo nie mam komu się wyżalić czy nawet porozmawiać o swoich problemach. Siostry mają swoje rodziny i odzywamy się tylko od święta. Jestem taka samotna. Żyć mi się niechce, męczę się, ale mam dziecko i niechce go skrzywdzić swoją śmiercią. Nic już dla mnie nie ma sensu, robię tylko to, co muszę. Uśmiecham się i udaje, że wszystko jest ok, a tak naprawdę ukrywam w sobie wielki ból. Czy gdym udała się na terapię to czy to coś zmieni. Nie wiem, gdzie leży mój problem, czy to coś z czasy dzieciństwa czy może mój mąż jest moim problemem. Wiem, że to chore, bo kocham go, a jednocześnie nienawidzę za krzywdy, które mi zrobił, a ja z nim trwam, ale to może we mnie jest jakiś problem, z którym nie umiem sobie poradzić i to on jest przyczyną takie życia, jakie mam. Już od dłuższego czasu zastanawiam się nad wizyta u psychologa, ale wstydzę się i nie wiem, czy będę potrafiła się wygadać komuś w oczy. Proszę o odpowiedź.
