Odpowiedz jako specjalista
WsteczStrach przed zdradą w trzecim związku z powodu doświadczeń z przeszłości - jak sobie poradzić?
Mam 47 lat byłem 2 razy zdradzony, teraz jestem w 3 związku. Mam taki okropny strach, że znowu będę zdradzony, bo dziewczyna zaczęła za każdym razem, jak wchodzę, gdzie ONA jest, wychodzić ze wszystkich stron na kom .rozmawiałem z Nią o tej sytuacji ONA mówi, że przesadzam. Teraz pytam się Jej po 10 razy dziennie, czy mnie zdradzi, już nie wiem, czy zemną coś nie tak? Miałem trudne dzieciństwo, niską samoocenę, nie wiem, co robić
Alex
11 miesięcy temu
Karolina Maciejewicz
Cześć Alex,
Opisana przez Ciebie sytuacja sugeruje, że Twój obecny lęk nie wynika wyłącznie z bieżącej relacji, lecz ma głębsze źródła zakorzenione w wcześniejszych, bolesnych doświadczeniach oraz w trudnym dzieciństwie i obniżonym poczuciu własnej wartości.
Wielokrotne zdrady w przeszłości mogły istotnie naruszyć Twoje poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego, co obecnie skutkuje nadmierną czujnością i interpretowaniem niektórych zachowań partnerki przez pryzmat wcześniejszego zranienia.
To, że odczuwadz potrzebę ciągłego upewniania się, czy wszystko jest w porządku, jest formą próby odzyskania kontroli i uspokojenia wewnętrznego napięcia. W dłuższej perspektywie jednak taki mechanizm może prowadzić do eskalacji niepokoju oraz napięcia.
Warto zaznaczyć, że tego rodzaju trudności emocjonalne nie są „wadą charakteru”, lecz reakcją organizmu na wcześniejsze kryzysy.
To, że zauważasz te trudności i szukasz pomocy, jest bardzo ważnym krokiem. Zdecydowanie warto poszukać wsparcia u specjalisty, który pomoże Ci odzyskać poczucie stabilności, zaufania i wewnętrznego spokoju – niezależnie od Twojej przeszłości.
Z pozdrowieniami,
Karolina Maciejewicz
11 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Jan Wojniłko
Dziękuję, że się tym dzielisz – to, co opisujesz, pokazuje, jak bardzo ważne są dla Ciebie bliskość i zaufanie.
Twoje reakcje nie są „nienormalne” – są zrozumiałe w kontekście trudnych doświadczeń: wcześniejszych zdrad i niskiej samooceny, która może mieć swoje korzenie w dzieciństwie. Lęk, który teraz przeżywasz, to często sposób, w jaki organizm próbuje chronić Cię przed kolejnym zranieniem. Problem w tym, że ta „ochrona” zaczyna niszczyć związek, którego przecież chcesz bronić.
Co możesz zrobić:
Zatrzymaj ten automat pytania – pytając wiele razy, nie dostajesz ulgi, tylko nakręcasz lęk. Spróbuj przez 1 dzień nie zapytać ani razu – tylko obserwować, co się w Tobie dzieje.
Zadbaj o siebie – nie tylko o związek – im mocniejszy jesteś wewnętrznie, tym mniej lęku. Pomaga tu terapia, ale też codzienne małe kroki: ruch, kontakt z przyjaciółmi, coś, co daje Ci siłę i poczucie wartości.
Zastanów się, czy nie reagujesz bardziej na przeszłość niż na teraźniejszość – jeśli Twoja dziewczyna mówi, że przesadzasz, to może warto zbadać, czy to, co czujesz, jest naprawdę o niej, czy raczej o kimś z przeszłości.
Rozważ psychoterapię indywidualną – by przyjrzeć się tej historii zdrad, dzieciństwa, Twojej potrzebie bezpieczeństwa i lękowi przed odrzuceniem. Z tego można się uwolnić – nie szybko, ale na trwałe.
Nie jesteś „nienormalny”. To, co przeżywasz, to cierpienie, które ma swoje przyczyny i które można leczyć. Szukanie pomocy to oznaka siły, nie słabości.
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Jestem po traumatycznych przejściach, DDA, małżeństwo z alkoholikiem ,przemoc psychiczna,ucieczka zakończona jego śmiercią. Wychowuję syna, ciągle obwiniam się o jego psychikę
Dzień dobry. Jestem po traumatycznych przejściach, DDA, małżeństwo z alkoholikiem ,przemoc psychiczna,ucieczka zakończona jego śmiercią, olbrzymie wyrzuty sumienia w które wpędziła mnie jego rodzina i wiele wiele innych. Wychowuje syna, ciągle się obwiniam o jego psychikę i zniszczone przez mój wybór dzieciństwo. Na początku tuż po tych wydarzeniach jakoś sobie radziłam, wraz z upływem czasu czuje się coraz gorzej, natłok dręczących myśli, ciągły lęk, dużo psychosomatów które mnie wykańczają, z zewnątrz się uśmiecham a w domu jest płacz, cierpienie, wybuchy złości, przez które rykoszetem odbijają się na moim dziecku. Mam wrażenie że nie żyje, a odliczam dni do śmierci, gdy to cierpienie tu się skończy. Bardzo ciężko było mi sięgnąć po pomoc. Mieszkam w małej miejscowości, zdecydowałam się na terapię u psychoterapeuty i psychotraumatologa, prywatnie online, lecz termin w przyszłym roku. Boję się, że nie dotrwam, że moja psychika już całkiem wysiądzie.. Co zrobic w międzyczasie? Jak sobie pomoc? Nie chce leków od psychiatry bo mój mąż był od nich uzależniony i bardzo się ich boję.. Z góry dziękuje za odpowiedź
Witam, 2 lata temu to był ciężki okres dla mnie i mojej rodziny. Zaczęło się od śmierci mojego kochanego psa który był przy mnie praktycznie od 4 r.ż. Później na moich oczach odszedł ukochany kot mojej siostry, zmarł mi na rękach sama go reanimował u mnie na przedpokoju. Natomiast ostatecznie pod koniec tego nieszczęsnego roku zmarła mi babcia która była dla mnie dość bliska. Odeszła bardzo szybko i w sumie nikt się tego nie spodziewał. Przez te wszystkie sytuacje często mam ataki płaczu. Czuję się jakbym nigdy nie pogodziła się z tymi wielkimi dla mnie stratami. Moje pytanie brzmi jak mogę sobie z tym poradzić ?
Mama choruje nieuleczalnie na raka i czuję, że cierpi na depresję. Nie wiem jak jej pomagać.
Witam serdecznie. Moja mama od dwóch lat choruje na raka nieuleczalnie. Nie korzysta z pomocy psychologa a widzę jak zamknęła się w swoim świecie, często mówi, że pewnie niedługo umrze itp. Myślę, że mama ma depresję, nie wiem jak jej pomóc. Zaznaczę, że kiedyś mama się leczyła na depresję lękową to było dawno, kilka lat temu jakiś czas po pierwszym zachorowaniu na raka, z którego się wyleczyła. Samej mi jest ciężko w tej sytuacji, nie wiem jak ją pocieszać, co jej mówić. Z góry dziękuję za odpowiedź.
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat.
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat. W swojej historii miałam dużo psychiatrów i psychoterapeutów. Nadal do nich uczęszczam.
Przez te lata wykorzystałam wszystkie alternatywy i nadal nic nie pomaga. Wiele razy podejmowałam ten temat, kontrakty coś dają, ale tylko na krótki okres (maksymalnie 2 miesiące).
Chciałabym się dowiedzieć czy jest jeszcze dla mnie jakaś nadzieja.
Od 10 lat się leczę i nie widać progresu w mojej chorobie i zaburzeniach.
Próbny samobójcze też wystąpiły i jestem już tym wszystkim bardzo zmęczona i obawiam się, że nie ma już dla mnie pomocy.
Mam wrażenie, że przez ten cały czas moje pieniądze poszły w błoto, bo leczenie nic nie daje.
Jak poradzić sobie z traumą po wypadku komunikacyjnym, którego byłam sprawcą?
Jak poradzić sobie z traumą po wypadku komunikacyjnym, którego byłam sprawcą?
Kilka miesięcy temu uderzyłam w słup, zasnęłam za kierownicą. Mnie oprócz kilku ran fizycznych nic nie się stało, ale obraz z wypadku staje przed oczami każdego dnia... Od pewnego czasu męczą mnie koszmary z nim związane, gdzie dokładnie odtwarza się cała sytuacja. Budzę się z krzykiem lub płaczem. Przestałam spać po nocach ze strachu, stres jest coraz większy, spadła mi cała energia życia po wypadku i w kółko krążą myśli po głowie, co się dzieje, przecież ja kochałam życie, ludzie po wypadkach się cieszą, że żyją, a ze mną stało się coś odwrotnego. Bezsenność, ciągły stres, do tego doszły napady kompulsywnego objadania się. Docinki i dogadywanie z każdej strony nie pomagają, a wręcz pogarszają sprawę.
