Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak poradzić sobie z zerwaniem kontaktu przez dorosłą córkę?
Dzień dobry, Jestem w trudnej sytuacji, w której jako dorosła kobieta matka dorosłej 34-letniej córki nie umiem sobie poradzić z odcięciem się mojej córki ode mnie. Postaram się jak najjaśniej napisać, o co chodzi. Córka mieszka 12 lat za granicą, ma żonę, z którą pięknie ułożyła sobie życie, co raduje mnie bardzo. Ja mając 32 lata po 10 latach małżeństwa ,zostałam porzucona przez męża i się rozwiodłam. Stan po rozwodzie moje stany depresyjne, nieułożone życie spowodowało ze nie do końca byłam idealną matką i często zbyt mało czasu jej poświęcałam, która też potrzebowała mojego wsparcia . Z biegiem lat byłam ojcem i matką, aż role się odwróciły i córka, dorastając przejęła obowiązki opiekuna była moim wsparciem … Nieudane moje związki w tym jeden z AA lkoholikiem bardzo wpłynął na całe życie mojej córki . Tzn jej się nic fizycznie nie stało ale incydentalne sytuacje z nim źle się odbiły na Niej . Przez wiele lat jak moją córka wyjechała na stałe nasz kontakt był b dobry bardzo się kochamy bardzo tęsknimy co nie raz sobie okazywałyśmy . Po krotce … ostatnio córka jak była u mnie w maju była już nieswojo i smutna wycofana . Wróciła i …. Złapała depresję i się odcięła . Po moich pytaniach napisała tylko zero kontaktu … prosiła abym wspierała ją milcząc bo ona się odezwie jak się poczuje lepiej . Trzy tygodnie temu napisała bbb długi list wyrzucając mi co ją boli bolało oraz też wiele słów ciepła . Nie chce już, abym kontrolowała jej życie ucięła kontakt . Odpisałam jej po przemyśleniu b ją przepraszając sto razy i obiecując że będę lepszą mamą, że czasu nie cofnę że mi przykro . Że jestem teraz zawsze … Ona milczy …. Co robić ? Pozdrowienia K.
Kk
7 miesięcy temu
Małgorzata Korba-Sobczyk
Dzień dobry Pani,
W Pani słowach widać ogromny ból, smutek i poczucie bezradności. To niezwykle trudna sytuacja, kiedy jako matka, pragnie się Pani kontaktu z dzieckiem, a ono stawia taką granicę. To, że Pani córka się odsunęła, jest dla Pani bardzo bolesne, szczególnie że wcześniej miałyście tak bliską relację.
To, co Pani córka zrobiła, jest dla niej samej formą ochrony i próbą poradzenia sobie z bólem, który nosi w sobie od lat. Proszę spojrzeć na jej list jako na akt ogromnej odwagi i zaufania. Napisała go, bo czuła, że musi powiedzieć o tym , co ją tak długo bolało, a jednocześnie dała Pani szansę, by usłyszeć, co naprawdę przeżywała. To, że prosi o "wspieranie jej milczeniem", jest dla niej jedynym sposobem na poczucie bezpieczeństwa w tej relacji.
Pani reakcja, czyli przeprosiny i obietnica zmiany, jest naturalna i świadczy o tym, jak bardzo Pani zależy. Jednak w tej chwili, najważniejsze, co może Pani zrobić, to uszanować jej prośbę, czyli: dać jej przestrzeń i czas, zaakceptować jej słowa, Pani troska przez nią odczytana była jako kontrola oraz zająć się sobą i dać sobie prawo do przeżycia żalu, poczucia winy i bezradności.
Proszę dać sobie wsparcie, którego Pani nie otrzymała, gdy go Pani potrzebowała.
Rozumiem, że po otrzymaniu listu czuje Pani potrzebę działania, ale w tej sytuacji to powstrzymanie się od kontaktu jest działaniem. To jedyny sposób, aby pokazać jej, że usłyszała Ją Pani i że naprawdę wspiera.
Proszę pamiętać, że Pani córka jest dorosłą osobą. Jej proces leczenia i przepracowania tych trudnych emocji jest jej osobistą drogą, a Pani rolą jest uszanowanie jej autonomii.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
psycholog
7 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Maria Sobol
Dzień dobry Pani K.,
bardzo poruszyło mnie Pani pytanie. Widać w nim ogrom miłości do córki, ale też dużo bólu i poczucia winy. To naturalne, że brak kontaktu z bliską osobą budzi niepokój i tęsknotę, szczególnie kiedy wcześniej byłyście sobie tak bliskie.
Rozumiem, że chciałaby Pani wszystko naprawić od razu, jednak córka wyraźnie poprosiła o przestrzeń. To nie musi oznaczać końca Waszej relacji, raczej jej potrzebę zadbania o siebie. Czasem właśnie dając drugiej osobie prawo do milczenia i cierpliwie czekając, pokazujemy największą troskę.
Dla Pani samej teraz ważne może być, by nie zagubić się w poczuciu winy. To, co było, już się wydarzyło – dziś może Pani budować inną jakość, przede wszystkim w relacji z samą sobą.
Ćwiczenie, które może Pani pomóc w tym czasie: codziennie wieczorem proszę zapisać trzy krótkie zdania – za co dziś mogę być sobie wdzięczna, nawet jeśli to drobiazgi, na przykład „zadbałam o siebie”, „porozmawiałam życzliwie z kimś bliskim”, „znalazłam chwilę na odpoczynek”. Takie małe kroki pomagają wzmacniać poczucie własnej wartości.
Z życzliwością
Maria Sobol
Psychoterapeutka integracyjna
7 miesięcy temu
Zobacz podobne
Dzień dobry, mój mąż ma problem z alkoholem, narazie nie widzi w tym problemu, aczkolwiek boi się do tego przyznać.
Dzień dobry, mój mąż ma problem z alkoholem, narazie nie widzi w tym problemu, aczkolwiek boi się do tego przyznać.Od tygodnia nie ma mnie z dziećmi w domu, wyjechaliśmy , dałam mu czas na przemyślenia, został z toksyczną matką i raczej popija cały czas. Dałam mu czas na ogarnięcie się i chociaż zapisanie do terapeuty na indywidualne spotkania. Powiedziałam, że wrócę, jeżeli zacznie coś robić, powiedział że beze mnie nic nie załatwi, muszę ja być z nim i prosi żeby wrócić i zrobi wszystko, co powiem. Narazie nie chcę wracać, niech dzieci jeszcze mają wakacje. Zagroziłam, że jak nie zacznie robić porządku to wrócę po resztę rzeczy. Co mam robić, 13 lat małżeństwa było pod górkę, ale też z górki ?
Jak poradzić sobie z samotnością w średnim wieku, bez wchodzenia w głębsze relacje?
Jak poradzić sobie z samotnością w średnim wieku, bez wchodzenia w głębsze relacje?
Okazało się, że mężczyzna, z którym byłam przez pół roku, nadal jest i mieszka z byłą partnerką, nadmienię, że obiecywał mi, że zabierze mnie do siebie, do rodziny, tylko że nie teraz.
Okazało się, że mężczyzna, z którym byłam przez pół roku, nadal jest i mieszka z byłą partnerką, nadmienię, że obiecywał mi, że zabierze mnie do siebie, do rodziny, tylko że nie teraz. Dużo sytuacji się nie pokrywało, więc sama odkryłam prawdę. Oszukuje nas obie. Żyje na dwa lub więcej domów. Tabletki uspokające już nie pomagają.
Jak poradzić sobie emocjonalnie i stanąć znowu na nogi????
Co zrobić po drugiej próbie samobójczej i jak poradzić sobie z reakcjami rodziców?
Miałam próbę samobójczą(to była moja druga) dwa dni temu. Wie tylko o tym moja przyjaciółka. Przedawkowałam leki na spanie. Nic mi sie nie stało. Może poza tym ze byłam trochę ospała, kręciło mi się w głowie i nie potrafiłam się skupić. Nie wiem co mam robić. Boję sie reakcji mamy. A ojciec w ogóle nie może się dowiedzieć. A ciężko będzie to przed nim ukrywać.
Ciągle powraca problem z partnerem. Uważam że spędzamy mniej czasu ze sobą niż powinniśmy. Po tygodniu nie widzenia się ze względu na moją pracę partner nie czuje potrzeby żeby się spotkać. Ja każdą wolną chwilę poświęcam na to żeby się spotkać. Wychodzę pierwsza z inicjatywą odnośnie spotkania się. Więcej czasu spędzamy u niego niż u mnie. To ja wypytuje się kiedy się spotkamy. Chciałabym żeby to on proponował spotkania, żeby to on wychodził z tą inicjatywą.
Dochodzi do kłótni, jestem temperamentą osobą która szybko wybucha ale i też szybko o sprawie zapominam, a on jest obrażony i nie rozmawia że mną. Udaje że wszystko jest dobrze żeby nie stracić go. Boję się że kiedyś to wszystko co tworzymy kilka lat się rozpadnie. Nie wiem jak to zrobić żeby bardziej mu zależało, żeby to on wychodził z inicjatywą.
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.