Odpowiedz jako specjalista
WsteczTrudności w relacji z rodzicami, podejrzenie depresji i zmaganie z ADHD
Treść wrażliwaRodzice nie dają mi dojść do słowa gdy rozmawiamy, ponieważ to oni są mądrzejsi i lepsi co nie? Gdy się kłócimy, potrafią wyrzucić do śmieci moje najważniejsze rzeczy, których później nie mogę odzyskać. Chcę się im wygadać, ale nie potrafię, jest to dla mnie zbyt ciężkie. Mam przypuszczenia ciężkiej depresji przez moją psycholożke. Na dodatek całe życie z ADHD. To życie jest tak przes***e, że już miałam z 10 prób. Żadna nie zadziałała, a mama? Nadal niczego nie zauważyła. Gdy zrobię jeden MALUTKI błąd to rodzice dobrze wiedzą, że mam phoneholizm i blokują mój telefon. Już nie potrafię sobie radzić, bo rozumiecie robić kontrolę rodzicielska TRZYNASTOLATCE? Która rozumie jak działa Internet i tak dalej? Chore.
Anonimowy
Agnieszka Włoszycka
Cześć,
Z Twojej wiadomości słychać bardzo dużo bólu, złości i poczucia niezrozumienia. Szczególnie niepokojące jest to, że wspominasz o wielu próbach odebrania sobie życia a to sygnał, że potrzebujesz realnego wsparcia dorosłych i specjalistów, a nie zostawania z tym samej.Jeśli nadal zdarzają Ci się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, powiedz o tym jak najszybciej psycholożce, zaufanemu nauczycielowi, pedagogowi szkolnemu lub innemu dorosłemu, który może Ci pomóc zadbać o bezpieczeństwo.W relacji z rodzicami często trudno jest rozmawiać, gdy człowiek czuje się niesłuchany i pozbawiony wpływu. Czy jest w Twoim otoczeniu choć jedna dorosła osoba, przy której czujesz się wysłuchana i potraktowana poważnie?
Podaję Ci też nr telefonu zaufania 116 111 dla dzieci i młodzieży - tam dyżurują konsultanci-psychologowie gotowi aby dać Ci wsparcie i Cię wysłuchać, proszę skorzystaj jeśli nie będzie w pobliżu osoby, ktorej chcesz to wszytsko powiedzieć. Taka rozmowa w telefonie zaufania jest anonimowa a może Ci pomóc.
Pisz też do nas tutaj jesli chcesz.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Marzena Tomczyk
Cześć. Opisujesz bardzo trudną sytuację. Z Twojego opisu wynika, że jesteś pod opieką psychologa. Czy w związku z tym rodzice współpracują z Twoim psychologiem? Może warto zasugerować psychoterapię rodzinną, żeby jednak znalazła się w Twoim życiu przestrzeń na ustalenie pewnych zasad z rodzicami i aby Twój głos był usłyszany, i Twoje ważne potrzeby zaspakajane. Nie wiem gdzie mieszkasz, ale w różnych miastach organizowane są także grupy terapeutyczne dla nastolatków. Ważne, abyś miała wokół siebie wspierające osoby. Pozdrawiam serdecznie.
Dominika Płoucha
Dzień dobry, widzę, że jest Ci trudno, słyszę, że jesteś pod opieką psychologa, może dobrze byłoby jednak spróbować wsparcia systemowego(dla całej rodziny), gdzie na jednym spotkaniu w bezpiecznej przestrzeni mogłabyś porozmawiać z rodzicami w obecności psychoterapeuty rodzinnego, który byłby trochę mediatorem. Bo najważniejsze jest to, abyście nauczyli się ze sobą rozmawiać na nowo.Pozdrawiam
Zobacz podobne
Rozstanie z żoną jest dla mnie zbyt ciężkie do noszenia. Co robić?
Żona mnie zostawiła, a ja nie mogę się podnieść i dojść do siebie. Mam dość noszenia maski, co robić?
Jak radzić sobie z depresją i brakiem radości w życiu?
Od jakiegoś czasu zauważyłem że moja depresja spowodowała że nic mnie nie cieszy.Płacze rzadziej niz zwykle ale nic mnie już nie cieszy kompletnie nic. Kiedyś chociaż muzyka coś pomagała a teraz częściej przy niej płacze albo nic nie czuję. A jak mam uczucie czegoś szczęśliwego to szybko to się ucisza. Wiem że i tak będę żył w tym bólu w sumie to nic nie pomaga a od samotności nie ucieknę. Mam niby jakiś kolegów ale to nie to samo kiedyś myślałem że może będę w związku czy coś ale to się nie stanie jestem zamknięty w sobie boje się dziewczyn i w sumie i tak siedzę ciągle w domu poza pracą. Nie wiem co robić bo i tak jestem pesymistą i nie mam siły na nic nie lubię siebie i nie mam wiary w nic czuje że będzie gorzej i chciałbym się do tego przygotować albo nauczyć żyć z brakiem radości w życiu
Jak pogodzić się z wyjazdem córki na stałe za granice?
Jak pogodzić się z wyjazdem córki na stałe za granice? Córka ma 20 lat, przeprowadza się do swojej miłości.
Jak poradzić sobie z traumą po stracie domu w pożarze?
Ostatnie miesiące to koszmar. Wszystko wywróciło się do góry nogami, bo straciłam dom w wyniku pożaru. Zostałam z niczym, a towarzyszące mi uczucie straty i chaosu dosłownie mnie przytłacza. Mam napady lęku, które pojawiają się nagle i paraliżują mnie w codziennym życiu. Każda myśl o przyszłości wywołuje panikę, a wspomnienia z tamtego dnia wracają jak bumerang – mocne, bolesne, niechciane.
Próbuję poskładać życie na nowo, ale nie daje rady..
TW. Miałam myśli samobójcze, czuję, że brakuje mi ludzi (dlatego, że każdy kogoś ma). Potrzebuję wyłączenia się.
Kiedyś miałam myśli samobójcze, myślałam jak to zrobić, ale nie miałam i nie mam odwagi tego zrobić, też nie chcę, żeby ktoś przeze mnie cierpiał, nie czuję jakiegoś wielkiego bólu ani przygnębienia, tylko od tego czasu nic mi się nie chcę, co prawda chodzę na treningi, pracuję, ale ostatnio zrezygnowałam ze studiów, bo przestałam się uczyć. Nie wiem co zrobić ze swoim życiem. Nie mam znajomych, bo wszystkich odcięłam , co prawda jestem introwertykiem, znajomi często za dużo ode mnie chcieli ,ale chyba jednak potrzebuję jakiś znajomych, bo każdy kogoś ma. W sumie zostałam przy myśli, że jak będzie źle( np.bliska rodzina umrze, bo to kiedyś się stanie pewnie, a ja nie będę miała za co żyć) to mogę sobie odebrać życie, to jest jakaś opcja. Nie czuję chęci, by się zaprzyjaźniać no, ale życie to ciągłe interakcje z innymi. Fajnie by było gdyby był przycisk wyłącz.
