Justyna Papurzyńska-Parab
Dzień dobry,
Z tego, co Pani pisze, żyje Pani w związku, który czasami staje się związkiem na odległość, kiedy narzeczony jest w trasie. Wcześniej czy później do takiego związku może wkraść się poczucie samotności. Mam wrażenie, że oboje, Pani i partner, mogliście tego doświadczyć i próbować sobie z nią radzić w dostępny sposób. Do tego stopnia, że ślady Pani rozmów z przyjacielem i jego kontaktowania się z innymi kobietami, wyglądają dla Was nawzajem na przejaw nielojalności czy zdrady. Myślę, że warto wrócić z narzeczonym do momentu, kiedy jego zachowanie zaczęło być dla Pani problematyczne i zapytać wprost: co się stało, z czego to wyniknęło, powiedzieć mu, jak Pani się z tym czuje. Zaznaczyć, że poczucie osamotnienia dotyka także Panią, że Pani tęskni za nim i wyczekuje jego powrotu. Potrzeba tutaj dużo szczerości z obu stron, bo jesteście w tym momencie na etapie, gdzie jest dużo nieporozumień, niejasności, domysłów co do intencji partnera. Bez szczerego wyjaśnienia sobie tego, co było, niejasności będą się tylko kumulować, co niestety może doprowadzić do rozstania.
Oddzielną kwestią do wyjaśnienia, jest Pani doświadczenie utraty ciąży. Być może ma to cechy traumatycznego wydarzenia, z racji tego, że temat i wspomnienia powracają, nawet w snach, domyślam się, powodując u Pani jeszcze gorsze samopoczucie. W takiej sytuacji warto porozmawiać z psychologiem, kiedy to będzie miała szansę przepracować to trudne doświaczenie i poniekąd zamknąć ten rozdział tak, aby nie był już tak bolesny. Warto o tym porozmawiać również z partnerem, uświadomić go, przez co Pani przeszła, jak to na Panią wpłynęło i poprosić go o zrozumienie i odpowiednie wsparcie. Bez zaopiekowania się Pani emocjami przez partnera, ciężko będzie mu tak prawdziwie wybaczyć i pójść do przodu.
Warto również zastanowić się nad wzajemnymi oczekiwaniami wobec siebie i związku. Rozważyć, jak praca partnera wpływa na Waszą relację i jak sobie wyobrażacie tą kwestię w przyszłości. Zastanówcie się, czego potrzebujecie od siebie nawzajem, żeby ta niełatwa dla Was sytuacja była bardziej znośna i jak sobie radzić w przyszłości, w obliczu kolejnych kryzysów. Może też okazać się, że dojdziecie Państwo do wspólnego wniosku, że ta relacja już nie spełnia Waszych oczekiwań. Trzeba wtedy wziąć za to odpowiedzialność i dojrzale podjąć decyzję, bez krzywdzenia się nawzajem. Mam nadzieję, że uda się Pani porozmawiać szczerze z narzeczonym i znajdziecie najlepsze dla siebie rozwiązanie.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Papurzyńska- Parab, psycholog.














