W październiku 2022 roku zdiagnozowano u mnie epizod depresyjny.

Mam wrażenie że robię w związku więcej. Nie wiem czy to fakt czy tylko odczucie ale ostatnio mam częściej wrażenie że robię o wiele więcej niż mój chłopak. Chodzi o małe rzeczy o takie jak np że po studiach nie chce na mnie poczekać paru h żeby razem wrócić czy ostatnio nie chciał jechać z mną żeby pomóc mi w pracy i to drugie rozumiem choć jakbym miała mu pomóc poszłabym tyle że wydaje mi że tu chodzi o to że on ma stałą pracę a ja jednak dodatkową. Ale z studiami smutno mi jednak bo na pocztaku myślałam że będziemy mieli o wiele więcej wspólnych zjazdów a nie dość że on połowę ma zdalne to jak ma stacjonarne to bardzo mało i krótko niż ja. Boli mnie to bo ja bym dla niego dużo zrobiła a czuję że on jakby ostatnio nie. Może i to głupi przykład ale ostatnio jak mieliśmy sprzeczkę wyszłam z pokoju co nie było może dorosłym zachowaniem ale chciałabym żeby pokazał zainteresowanie że wyjdzie za mną mimo że wiem że nigdy za mną nie idzie bo jak on to mówi nie będzie za mną "latał". Boli mnie to bo wyjdę pod chwilą emocji i czuję że to jakby muszę wrócić bo on przecież nie przyjdzie do mnie. A dziś te studia bolą mnie jakoś, jest sobota a w tym tygodniu nie było dnia żebym się wyspała najwięcej ile spałam to raz niecałe 7h, dodatkowo praca była dość męcząca pod względem fizycznym i psychicznym a teraz studia to też ciężko się wyspać a po weekendzie on idzie do pracy i brakuje mi tej bliskości. Mam też okres więc dziś nałożyło się już chyba combo wszystkiego co mogło, boli mnie brzuch głowa, jestem senna i do tego chce mi się płakać. Nie wiem a czasem najgorsze w tym wszystkim że nie widzę czy on chociaż coś czasem widzi że coś mógłby jakby on zawinić po swojej stronie albo może nic nie zawinia więc może ma rację. Czasem nie wiem jak z nim przegadać takie myśli bo on chce od razu konkrety a ja bym chciała żeby on sam czasem może miał refleksje o swoich zachowaniu czy tylko ja psuję?

Jestem już po 30. Mężczyzna. Od wieku licealnego towarzyszy mi silne poczucie bycia gorszym od innych. Myślę, że jest to rezultat kumulacji kilku traum: śmierci ojca, gdy byłem jeszcze małym, ale już świadomym chłopcem, traumy odrzucenia ze strony płci przeciwnej i ogólnej wrażliwości i słabej psychiki. Jestem wycofany, mam skłonności do izolacji i co najgorsze odpuszczam wyznaczanie sobie nowych celów, bo z góry zakładam, że na pewno mi się nie uda. To nie lenistwo, to czarnowidztwo i strach. W każdej nowej pracy jestem sparaliżowany stresem. Jak uwierzyć w siebie, na czym zbudować swoją osobowość? Nie czuję, że kiedykolwiek miałem jakikolwiek punkt zaczepienia, coś o czym wiedziałbym, że idzie mi dobrze.

Mój mąż choruje na depresję, ale nie chce pomocy specjalisty. Ten stan utrzymuje się od kilku miesięcy (narodziny dziecka), chociaż już przez 2 miesiące widziałam poprawę, to od dwóch tygodni znowu jest gorzej. Jest zobojętniały, wycofany, nie ma ochoty na bliskość, często nie chce jeść, ma problemy ze snem. Jak mogę mu pomóc? Staram się mu powtarzać, że go kocham i jest dla mnie ważny, ale mam wrażenie, że jemu jest to obojętne, mówię żeby spróbował zrobić coś co wcześniej sprawiało mu przyjemność, ale cokolwiek mówię to jak zderzenie ze ścianą.