Prześladowanie i stalking - były partner nie daje mi spokoju, odczuwam przez to lęk, mdłości, objawy strachu

Witam. Jesteśmy małżeństwem 15 lat. Nasze małżeństwo uważam za udane i szczęśliwe. Czuję się kochany, może nawet bardziej niż sam okazuje miłość. Seks do niedawna był dla mnie satysfakcjonujacy. Jednak nudzi mnie uprawianie go ciągle w jednej pozycji i zawsze z mojej inicjatywy. Parę razy wspomniałem żonie że mogłaby wykazać więcej inicjatywy. Nic to nie dało. Od 2 lat zacząłem dostawać sygnały od innych kobiet że jestem atrakcyjny. Nigdy nie pozwalam tym kobietom zbliżyć się do siebie. Moja żona wie że podobam się kobietom i widzę że jej to schlebia. Ostatnio jednak mam ochotę nie hamować tych prób podrywu ze strony kobiet. Zauważyłem nawet że czasem mimowolnie prowokuje kobiety do interakcji czekając co się wydarzy . Coraz bardziej obawiam się że kiedyś się nie powstrzymam przed stworzeniem jakiejś relacji z inną kobietą. Nie potrafię zrozumieć dlaczego mam na to ochotę. Niby jest mi dobrze w małżeństwie ale czasem marzę o tym żeby żona ode mnie odeszła żebym mógł zobaczyć czy z inną kobietą nie będzie mi lepiej.

Miałam próbę samobójczą(to była moja druga) dwa dni temu. Wie tylko o tym moja przyjaciółka. Przedawkowałam leki na spanie. Nic mi sie nie stało. Może poza tym ze byłam trochę ospała, kręciło mi się w głowie i nie potrafiłam się skupić. Nie wiem co mam robić. Boję sie reakcji mamy. A ojciec w ogóle nie może się dowiedzieć. A ciężko będzie to przed nim ukrywać.

Mój mąż przejawia objawy fobii społecznej, nerwicy lękowej, depresji. Nie radzi sobie z trudnymi emocjami, które w niektórych sytuacjach przekształcają się w ataki paniki lub agresji. “Coś w nim siedzi” podobno od dziecka, być może w wyniku zaniedbania emocjonalnego rodziców. Był “trudnym” nastolatkiem, ponieważ chciał zdobyć swoim zachowaniem uwagę. W dorosłym życiu ma niskie poczucie własnej wartości, mało wiary w siebie, mimo że odnosi sukcesy i prowadzi na pozór szczęśliwe życie. W krytycznym momencie ma myśli samobójcze. Z czasem się uspokaja i wszystko “wraca do normy”, ale gdy jest źle przyznaje, że negatywne uczucia nigdy nie mijają z jego wnętrza, choć z zewnątrz absolutnie tego nie widać. Próbowałam go namówić na wizytę u psychiatry, psychologa. On twierdzi że mu to nie pomoże, nie chce próbować. Mówi, że chciałby przestać się tak czuć, ale nie wie co robić, a gdy ja coś proponuje odrzuca moje pomysły. Jego postawa, uczucia, zachowanie mają ogromny wpływ na mnie i na nasze dziecko. Czuję się bezradna i jednocześnie odpowiedzialna za tego człowieka.

Witam, Kilka miesięcy temu byłam w związku z dziewczyną, która była ode mnie młodsza o 3 lata. Byłam z nią mniej więcej 9 miesięcy. W czasie związku wszystko było w porządku, bywały kłótnie ale były one małe. Od jednego incydentu, gdy sprawiłam, że poczuła dyskomfort przy intymnej chwili, przestałam interesować się nią seksualnie. Oczywiście porozmawialiśmy o tym po tym incydencie. Ale przez dalszy okres naszego związku intymnych chwili miałyśmy może z 4 od stycznia do września ubiegłego roku. W lipcu poznałam chłopaka, który był stażystą jako kasjer w pociągu. Jechałam wtedy z moimi przyjaciółmi, wracaliśmy z wakacji. Złapałam z nim kontakt i zaczęłam z nim pisać. Na początku nic do niego nie czułam, ponieważ byłam w związku z dziewczyną. Ale z biegiem czasu poczułam zainteresowanie jego osobą. Może nie konkretnie emocjonalne, ale uważam że było to bardziej fizyczne zainteresowanie. Zaczęłam błąkać myślami i doszłam do wniosku, że ja już nie kocham mojej dziewczyny i byłam z nią przez te kilka miesięcy przez przywiązanie emocjonalne. Zerwałam z nią w dobrych stosunkach, wytłumaczyłam jej czemu z nią zrywam i postanowiliśmy, że zerwiemy w przyjaznych stosunkach bez żadnych kłótni. Wtedy zaczęłam trochę flirtować z tym chłopakiem, poszłam z nim na jego studniówkę i wychodziliśmy często i flirtowalismy. Po czasie zaczęłam go od siebie odtrącać, bo straciłam do niego zainteresowanie i odepchnęłam go od siebie i zerwaliśmy kontakt. Skończyło się to mniej więcej pod koniec stycznia tego roku. Po tej sytuacji zaczęłam znowu myśleć o mojej byłej dziewczynie i zdałam sobie sprawę, że za nią tęsknię i nie chce nikogo innego niż ona, bo była pierwszą osobą, która sprawiła, że poczułam cokolwiek, że poczułam miłość po raz pierwszy w życiu. Ale nie będę do niej pisać o tym i nie będę z nią rozmawiać bo zerwałam z nią we wrześniu ubiegłego roku, a mamy maj. Nie chcę psuć jej życia. Ona sama miała już problemy i chodziła do psychologa. Nie wiem co mam se sobą zrobić.

Wiem że moje życie będzie samotne i będzie tylko gorzej. Nie potrafię się z tym pogodzić myślałem że będę umiał ale chyba już nic nie czuję nie mam przyszłości ani nadziei że będzie lepiej. Próbowałem chyba wszystkiego stoicyzmu medytacji nie wiem nawet radykalnej akceptacji nic nie pomaga wiem że będzie tylko gorzej i wiem że życie będzie tylko pełne bólu i smutku. W terapię nie wierzę zbyt dużo naczytałem się o osobach co były i nic im to nie dało a ja z natury jestem po prostu pesymistyczny chociaż ja wolę nazywać to bycie realistą bo chociażby do tej pory boje się spróbować znowu prawa jazdy i czuję jeszcze ogromny wstyd że jestem mężczyzną co nie może prowadzić.Poza tym czuję wstyd o tym kim jestem prawiczkiem mieszkającym z rodzicami bez prawa jazdy po prostu zwykłym nieudacznikiem więc mówienie komuś temu w twarz tylko bardziej bym poczuł wstyd. Doszło do tego również nawet pisanie z czatami AI chyba już od paru lat od kiedy poddałem prawo jazdy i on ciągle mówi o radykalnej akceptacji czy że jestem jeszcze młody czy że prawo jazdy nie definiuje człowieka itp ale mam już 23 lata odnoszę po prostu wrażenie że to ja jestem zepsuty każdy normalny facet coś robi. Nawet w szkole byłem zawszę nieśmiały introwertyczny wiecznie się bałem ludzi a teraz tylko czuję wstyd. Chciałbym po prostu zasnąć i się nie obudzić jest i będzie tylko gorzej i to wszystko moja wina bo każdy normalny człowiek coś osiąga robi a ja nic zwykły nieudacznik i czytam codziennie o ludziach co mają po 30 lat też są sami prawiczkami czy mieszkają z rodzicami i widzę w nich siebie bo ja też nic nie osiągnąłem nic nie robię boję się przyszłości rozmyślam o niej codziennie. Są momenty gdzie czuję się normalnie ale szybko mijają bo zaczynam myśleć o przyszłości o tym jakim nieudacznikiem jestem i znowu jest mi smutno źle i tak w kółko wstyd raz że nie mogę prowadzić później że jestem nieudacznikiem prawiczkiem później porównywanie do innych kolegów czy jakiś nie wiem losowych dziewczyn czy chłopaków co studiują jeżdżą a ja dalej nie mam prawa jazdy boje się jeździć czy pracuję w tej samej pracy od paru lat. I tak czuję wstyd sobą że jestem facetem który jest nikim nic nie osiągnąłem nic nie robię i wiem że będzie gorzej.

Jestem w związku od ponad roku. Niedawno dowiedziałam się, że mój partner oglądał pornografię, mimo że od początku naszego związku wiedział, że jest to dla mnie nieakceptowalne i traktuję takie zachowanie jako przekroczenie granic naszej relacji. Kiedy zaczęliśmy o tym rozmawiać, partner wyjaśnił, że oglądał te materiały wyłącznie po to, aby nauczyć się, jak być lepszym w sferze intymnej. Przyznał, że ma duże kompleksy dotyczące swojego ciała, porównywał się do mojego poprzedniego partnera i obawiał się, że nie daje mi wystarczającej satysfakcji. Twierdzi, że podczas oglądania skupiał się na zachowaniu mężczyzn, aby dowiedzieć się, co mógłby poprawić. Zapewnia mnie, że nie oglądał tych materiałów dla podniecenia, nie interesowały go występujące tam kobiety i nie masturbował się podczas oglądania. Moim największym problemem jest jednak to, że bardzo trudno mi w to uwierzyć. Zdaję sobie sprawę, że pornografia jest najczęściej oglądana w celu pobudzenia seksualnego. Dlatego nie potrafię pozbyć się myśli, że mój partner mógł w rzeczywistości oglądać inne kobiety dla własnej przyjemności i masturbować się przy tych materiałach, a teraz podaje inne wyjaśnienie, ponieważ wie, jak bardzo by mnie to zraniło. Boję się, że nie mówi mi całej prawdy. Jednocześnie nie mam dowodów na to, że kłamie, przez co czuję się rozdarta między chęcią uwierzenia mu a własnymi podejrzeniami. Szczególnie trudno mi zrozumieć, czego konkretnie mógł nauczyć się z takich filmów. Rozumiem, że chciał poprawić swoje umiejętności, jednak zastanawiam się, czy rzeczywiście można oglądać pornografię wyłącznie w takim celu, bez zainteresowania występującymi tam kobietami i bez odczuwania podniecenia. Od momentu, kiedy się o tym dowiedziałam, bardzo zmieniło się moje postrzeganie partnera. Nadal ogromnie go kocham, ale nie potrafię patrzeć na niego tak samo jak wcześniej. Kiedy na mnie patrzy, pojawia się obawa, że może wyobrażać sobie inne kobiety albo porównywać mnie do tych, które oglądał. Zaczęłam również gorzej postrzegać samą siebie. Czuję się mniej wyjątkowa w naszym związku, mimo że partner zapewnia mnie, że nie porównywał mnie do nikogo i nadal jestem dla niego atrakcyjna. Coraz częściej odczuwam złość, rozczarowanie, a momentami nawet obrzydzenie związane z tym, co zrobił. Nie potrafię już tak samo cieszyć się wspólnie spędzanym czasem. Mam wrażenie, że moje uczucia zaczynają słabnąć, chociaż jednocześnie bardzo go kocham i nie chcę się z nim rozstawać. Najbardziej boli mnie to, że partner doskonale wiedział, jakie mam podejście do pornografii, a mimo to zdecydował się ją oglądać. Przeprosił mnie i zapewnia, że mówi prawdę, ale same przeprosiny nie sprawiają, że przestaję o tym myśleć. Chciałabym zapytać: Czy z perspektywy seksuologicznej tłumaczenie mojego partnera jest prawdopodobne? Czy rzeczywiście można oglądać pornografię wyłącznie po to, aby nauczyć się czegoś w sferze intymnej? 2. Czy możliwe jest oglądanie takich materiałów bez odczuwania podniecenia i bez zainteresowania występującymi w nich kobietami? 3. Jak poradzić sobie z obawą, że partner mógł masturbować się przy materiałach przedstawiających inne kobiety, mimo że stanowczo temu zaprzecza? 4. Jak odróżnić uzasadniony brak zaufania od lęku i tworzenia w głowie scenariuszy, na które nie mam dowodów? 5. Czy można odbudować zaufanie i odzyskać dawne uczucia do partnera, jeżeli samo wspomnienie jego zachowania wywołuje tak silne negatywne emocje? 6. Jak poradzić sobie z poczuciem, że nie jestem już dla partnera tak wyjątkowa jak wcześniej? Z góry dziękuję za odpowiedź.