
- Strona główna
- Forum
- dzieci i młodzież
- Wychowawczyni a...
Wychowawczyni a jednocześnie nauczyciel języka polskiego 4-tej klasy szkoły podstawowej zadała w trakcie lekcji dzieciom
Maciej
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
Panie Macieju rozumiem zaniepokojenie pracą domową jaką dzieci dostały od nauczycielki. Pan oraz inni rodzice mają prawo a nawet obowiązek interesować się zagadnieniami poruszanymi w szkole. W związku z tym sugerowałabym rozmowę osobistą z wychowawczynią (każdy nauczyciel ma dyżur, na który można się umówić), być może inni rodzice też by mogli przyjść. Oczywiście ma Pan prawo udać się do dyrekcji ze swoimi obawami ale na początku lepiej rozwiązywać takie sytuacje w gronie osób, których bezpośrednio dotyczą. Drugą sprawą wydaje się negatywna ocena klasy przez nauczycielkę. Jest to zrozumiałe, że dla wszystkich jest to nowa sytuacja, nowe obowiązki itd. Może warto byłoby poruszyć na zebraniu tę kwestię i zapytać co jest problemem, jak rodzice mogą pomóc, co robi szkoła (każda klasa jest inna, więc takie porównanie niekoniecznie jest korzystne, szczególnie jeśli słyszą to dzieci, co może wręcz nasilać “niegrzeczne” zachowania).
Pozdrawiam

Zobacz podobne
Dziś mój syn został zdiagnozowany . Ma spektrum autyzmu - Aspergera. Bardzo proszę o polecenie książki dla mnie i męża, żeby pomóc dziecku. Żebyśmy umieli z nim pracować. Dziękuję
Co jest ze mną nie tak? Dlaczego tak jest i jak to zmienić? Wszystko pamiętam jak przez mgłę, nie wiem jak się do czegoś odnieść, bo nie pamiętam, nawet zarys jest rozmazany. I emocje i wspomnienia i wszystko, jest rozmazane. Chciałabym otwarcie mówić o tym co myślę, ale tego też nie wiem, a ja myślę sobie o czymś to zaraz wydaję mi się, że to nie moje myśli i wmówiłam to sobie, żeby być jakaś.
Odsuwam wszystko w czasie, nie mam zainteresowań i nie umiem się stosować do obowiązków.
Ledwo radzę sobie w kontaktach międzyludzkich. Według niektórych to ja się izoluje od innych, a nie inni ode mnie. Mam 16 lat, brakuje mi bliskości i kontaktów z innymi, ale nie potrafię się zintegrować. Próbuje cały czas wychodzić do ludzi, próbuje nowych rzeczy, staram się nie być dla siebie zbyt surowa, żebym nie musiała cały czas czuć presji, jaką sama sobie nakładam. Jednak to nic nie daje, nie widzę różnicy.
Zauważyłem, że nasze dziecko, które kilka miesięcy temu adoptowaliśmy, ma trudności z wyrażaniem emocji i nawiązywaniem więzi. Rozumiem, że rozwój emocjonalny adoptowanego dziecka to wyzwanie, a ja jako rodzic chcę wspierać jego potrzeby, jak najlepiej potrafię.
Wiem, że ważne jest stworzenie bezpiecznego środowiska, ale czasami naprawdę czuję się bezradny. Nie zawsze wiem, jak zareagować na jego lęki i niepewności.
Jak sobie radzić, gdy dziecko zamyka się w sobie emocjonalnie? Bardzo mi zależy na tym, by go zrozumieć i jak najlepiej wspierać jego rozwój.
Spotykam się z facetem od roku. Jestem mamą dwóch synów, oni niby akceptowali partnera, ale gdy przyszło do przeprowadzki do niego, stanowczo nie chcą, mówią, że za dwa lata jak skończą szkołę podstawową. On dał mi wybór albo się przeprowadzam, albo się rozstajemy ewentualnie konkretny termin. Inaczej się rozstajemy, bo nie ma to sensu. I gdy usłyszał, że chłopaki nie chcą, zostawił mnie, obarczając wina, że nie poszłam za nim, że rządzą mną dzieci. Co zrobić w takiej sytuacji??

