Alicja Szymańska
Dzień dobry,
To, co przeżywasz, jest bardzo obciążające i zupełnie zrozumiałe, że czujesz się wykończona. Opisałaś sytuację, w której od początku związku musiałaś mierzyć się nie tylko z budowaniem relacji z partnerem, ale też z jego rodziną i z trudną atmosferą w domu rodzinnym. Dla Ciebie naturalną potrzebą jest stworzenie własnej przestrzeni – bezpiecznej, spokojnej, w której możesz być sobą i mieć poczucie, że jesteś u siebie. To pragnienie jest absolutnie zdrowe i świadczy o Twojej świadomości tego, co jest dla Ciebie ważne.
Twój narzeczony wydaje się być w silnym uwikłaniu w sytuację domową. To, co terapeuta nazwał parentyfikacją, oznacza, że od dawna pełnił rolę osoby wspierającej matkę, niejako wchodząc w odpowiedzialność większą niż dziecko powinno brać. To doświadczenie sprawia, że jego granice z rodziną są osłabione i bardzo trudno mu wyobrazić sobie życie poza nią – nawet jeśli deklaruje, że chce związku z Tobą. Z jednej strony mówi, że chce być z Tobą, z drugiej wciąż wraca do domu rodzinnego i oczekuje, że Ty się do tej sytuacji dostosujesz.
Kiedy on bagatelizuje Twoje obawy, mówiąc że „przesadzasz” albo że „ona się zmieniła”, możesz czuć się niezrozumiana i pominięta. To rodzi w Tobie poczucie, że nie jesteś jego priorytetem i że Twoje potrzeby są spychane na dalszy plan. Pamiętaj, że Twoje reakcje nie świadczą o nadwrażliwości, ale o tym, że Twoje granice były wielokrotnie naruszane. Twój organizm reaguje stresem, drżeniem rąk czy lękiem przed powrotem do tamtego domu, bo w naturalny sposób chroni Cię przed sytuacją, w której czułaś się zagrożona.
Ważne, że dostrzegasz różnicę między tym, czego chcesz, a tym, co on Ci proponuje. Chcesz domu, który będzie wspólny i tylko Wasz, miejsca budowanego od początku w oparciu o szacunek i partnerstwo. To nie jest wygórowane oczekiwanie, to fundament zdrowej relacji. Twój partner natomiast stoi na rozdrożu – między lojalnością wobec matki a budowaniem własnego życia. Dopóki on nie podejmie decyzji, by naprawdę postawić granicę i wziąć odpowiedzialność za własną niezależność, możesz czuć się tak, jakbyś wciąż była „na drugim miejscu”.
Nie ma nic złego w tym, że bronisz siebie i swoich potrzeb. To nie jest egoizm, lecz dojrzałość emocjonalna. Decyzja, czy chcesz dalej inwestować w tę relację, będzie zależała od tego, czy on jest w stanie realnie podjąć wysiłek, by wyjść z tego układu i postawić Wasz związek na pierwszym planie.
pozdrawiam
Alicja Szymańska
Psycholog














