Odpowiedz jako specjalista
Wstecz11-letnia córka nie słucha, dokucza bratu i nie sprząta - jak poradzić sobie z trudnościami wychowawczymi?
Nie mogę dogadać się z córką ma 11lat nie słucha co się do niej mówi nie sprząta w pokoju ciągle dokucza bratu blizniakowi, cały czas jest głośno mam wrażenie że gdzieś popełniłam błąd wychowuję ich nie z ich biologicznym ojcem i mam wrażenie że wszyscy obwiniają mnie za zachowanie już niewiem jak sobie z tym poradzić
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Wiek 11 lat to czas intensywnych zmian rozwojowych i początków dojrzewania, co w połączeniu z dynamiką relacji bliźniaczych oraz funkcjonowaniem w rodzinie zrekonstruowanej w naturalny sposób nasila opór, głośne zachowania i trudności wychowawcze. Powtarzające się konflikty nie są Pani porażką ani wyłączną winą, lecz sygnałem, że dotychczasowe metody komunikacji i stawiania granic potrzebują wypracowania nowych, wspólnych zasad wspólnie z partnerem. Warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym lub udać się na konsultację rodzicielską, co pozwoli odciążyć Panią z poczucia winy i da praktyczne narzędzia do odbudowania spokoju w domu.
Wszystkiego dobrego.
Bożena Nagórska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za kontakt z nami. Proszę nie zakładać od razu, że popełniła Pani błąd wychowawczy. Zachowanie jedenastolatki nie jest prostą oceną tego, jaką jest Pani mamą. W tym wieku dzieci coraz mocniej sprawdzają granice, a relacja z rodzeństwem potrafi być szczególnie intensywna. Zamiast próbować naprawić wszystko naraz, warto przez jakiś czas skupić się na kilku jasnych zasadach: co jest niedopuszczalne wobec brata, jakie obowiązki ma córka i jakie są konsekwencje ich nieprzestrzegania. Spokojnie, konsekwentnie i bez ciągłego przypominania. Jednocześnie spróbowałabym znaleźć moment tylko dla niej, bez upominania i bez rozmowy o bałaganie czy bracie. Czasem za trudnym zachowaniem dziecka kryje się potrzeba uwagi, napięcie albo coś, czego jeszcze nie potrafi powiedzieć wprost. Proszę też uważać na myśl „wszyscy mnie obwiniają”. Być może jest Pani już tak zmęczona sytuacją, że każdą uwagę odbiera Pani jako ocenę siebie. Nie musi Pani być idealną mamą, żeby dobrze wychowywać dzieci. Może warto zapytać córkę nie „dlaczego ciągle dokuczasz bratu?”, ale: „Co się ostatnio dzieje, że tak trudno Ci być z nami?” i po prostu posłuchać odpowiedzi.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Zobacz podobne
Czy doświadczona przemoc w dzieciństwie może prowadzić do alkoholizmu w dorosłości?
Czy przemoc wobec dziecka może skutkować alkoholizmem w życiu dorosłym?
Mąż nadużywa alkoholu, nie mieszka wspólnie, nie interesuje się dziećmi - czy to moja wina?
Witam. ,,odeszłam ,, w końcu od męża . Wieczne kłótnie o alkohol. Mąż nadużywa alkoholu. Każda rozmowa kończyła się awanturą, że się czepiam i to ja mam problem i powinnam się zgłosić do psychiatry.
Ale już od rana picie i jazda pod wpływem mnie przerosły. Trwało to dwa lata, jak próbowałam do niego dotrzeć.. Jak zwróciłam uwagę, że za dużo pije, to szedł do rodziców i już pił tam, ile chciał i wracał tylko spać do domu..dzieci wtedy nie zauważał- bo jak ze mną nie rozmawiał to dzieci też wtedy były dla niego niewidzialne .. od miesiąca mieszkam z dziećmi już sama. Z dziećmi się nie widział... on dalej nie widzi winy w sobie. Zaczynam się zastanawiać czy rzeczywiście coś ze mną jest nie tak? Może mogłam przymknąć oko?
Jak pomóc bratu z zespołem Cotarda i schizofrenią?
Zaczynam się naprawdę martwić o mojego brata, który od lat zmaga się ze schizofrenią, ale teraz pojawiły się nowe, bardzo niepokojące objawy. Często mówi, że jest martwy, jakby jego ciało nie działało, albo jakby stracił duszę. Dla niego to wydaje się być prawdą, ale dla nas – rodziny – to jest przerażające i trudne do zrozumienia. Boję się, że te urojenia jeszcze bardziej go odizolują od reszty i pogorszą jego stan psychiczny.
Zastanawiam się, czy zespół Cotarda rzeczywiście może być związany z jego stanem i jak możemy mu realnie pomóc.
Wiem, że nie jest to typowa depresja, tylko coś bardziej złożonego, ale co my, jako rodzina, możemy zrobić?
A może jakieś leki mogą pomóc złagodzić objawy?
Dziękuję z góry za wszelkie wskazówki!
Ocena cech partnera po 14 latach małżeństwa – zadanie z terapii par
Jestem po drugim spotkaniu z psychologiem par. Padła prośba o wypisanie na kartce w punktach kilku cech, które w partnerze cenimy. Mamy dwoje dzieci 10, 11 lat. Staż małżeństwa 14 lat. Odpowiedz męża: - opiekuńczość i styl w jakim rozmawia z dziewczynkami - za to że niemal z każdym jest w stanie porozmawiać - wyczucie stylu - ciekawość świata - kreatywność Moja odpowiedź: - poczucie humoru - męskie spojrzenie na codzienne sprawy - pomysłowość - zaradność - dobroć - relacje z dziewczynkami - oddanie rodzinie Proszę o wstępną interpretację.
Czy jestem toksycznym mężem, bo bywam zazdrosny o swoją żonę?
Czy jestem toksycznym mężem, bo bywam zazdrosny o swoją żonę?
