Odpowiedz jako specjalista
Wstecz11-letnia córka nie słucha, dokucza bratu i nie sprząta - jak poradzić sobie z trudnościami wychowawczymi?
Nie mogę dogadać się z córką ma 11lat nie słucha co się do niej mówi nie sprząta w pokoju ciągle dokucza bratu blizniakowi, cały czas jest głośno mam wrażenie że gdzieś popełniłam błąd wychowuję ich nie z ich biologicznym ojcem i mam wrażenie że wszyscy obwiniają mnie za zachowanie już niewiem jak sobie z tym poradzić
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Wiek 11 lat to czas intensywnych zmian rozwojowych i początków dojrzewania, co w połączeniu z dynamiką relacji bliźniaczych oraz funkcjonowaniem w rodzinie zrekonstruowanej w naturalny sposób nasila opór, głośne zachowania i trudności wychowawcze. Powtarzające się konflikty nie są Pani porażką ani wyłączną winą, lecz sygnałem, że dotychczasowe metody komunikacji i stawiania granic potrzebują wypracowania nowych, wspólnych zasad wspólnie z partnerem. Warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym lub udać się na konsultację rodzicielską, co pozwoli odciążyć Panią z poczucia winy i da praktyczne narzędzia do odbudowania spokoju w domu.
Wszystkiego dobrego.
Bożena Nagórska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za kontakt z nami. Proszę nie zakładać od razu, że popełniła Pani błąd wychowawczy. Zachowanie jedenastolatki nie jest prostą oceną tego, jaką jest Pani mamą. W tym wieku dzieci coraz mocniej sprawdzają granice, a relacja z rodzeństwem potrafi być szczególnie intensywna. Zamiast próbować naprawić wszystko naraz, warto przez jakiś czas skupić się na kilku jasnych zasadach: co jest niedopuszczalne wobec brata, jakie obowiązki ma córka i jakie są konsekwencje ich nieprzestrzegania. Spokojnie, konsekwentnie i bez ciągłego przypominania. Jednocześnie spróbowałabym znaleźć moment tylko dla niej, bez upominania i bez rozmowy o bałaganie czy bracie. Czasem za trudnym zachowaniem dziecka kryje się potrzeba uwagi, napięcie albo coś, czego jeszcze nie potrafi powiedzieć wprost. Proszę też uważać na myśl „wszyscy mnie obwiniają”. Być może jest Pani już tak zmęczona sytuacją, że każdą uwagę odbiera Pani jako ocenę siebie. Nie musi Pani być idealną mamą, żeby dobrze wychowywać dzieci. Może warto zapytać córkę nie „dlaczego ciągle dokuczasz bratu?”, ale: „Co się ostatnio dzieje, że tak trudno Ci być z nami?” i po prostu posłuchać odpowiedzi.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Wiktoria Woldan
Dzień dobry :))
W wieku 11 lat dzieci często przechodzą przez okres dużych zmian emocjonalnych i większej potrzeby zaznaczania swojej niezależności. Nieposłuszeństwo, konflikty czy testowanie granic mogą być częścią tego procesu, choć oczywiście nie oznacza to, że należy je ignorować. Myślę, że warto skupić się nie tyle na szukaniu winnych, ile na stopniowym budowaniu jasnych zasad i konsekwencji w domu. Jeśli czuje Pani, że sytuacja zaczyna Panią przerastać, konsultacja z psychologiem dziecięcym lub rodzinnym może pomóc spojrzeć na problem z szerszej perspektywy i znaleźć rozwiązania dopasowane do Państwa sytuacji.
Pozdrawiam serdecznie,
Wiktoria – psycholog
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Dziecko ma swój sposób komunikowania się i zachowanie jedenastolatki nie musi być negatywne, ale może być formą zwrócenia na siebie uwagi. Należy pamiętać, że dzieci w tym wieku są w fazie poznawania świat, nauki stawiania granic, kształtowania osobowości. Jak więc reagować? Spokojnie, bez upominania, ale starać się porozmawiać i zapytać dziecko czego potrzebuje. Bez oceny i nagany. Dać jej poczucie bezpieczeństwa i zrozumienia, przy zachowaniu granic. Proszę nie wprowadzać siebie w poczucie winy. Robi Pani wszystko, aby zapobiegać eskalacjom negatywnych zdarzeń, ale czasami to się nie dzieje. I rodzice nie mają na to wpływu. Spokojna rozmowa bez oceny i w poczuciu bezpieczeństwa może zdziałać cuda.
Filip Grabowski
Chcę dołożyć jeden wątek do tego, co już zostało trafnie napisane we wcześniejszych odpowiedziach. To brat bliźniak jest głównym adresatem dokuczania, a w rodzinie zrekonstruowanej rywalizacja między rodzeństwem czasem nabiera dodatkowego znaczenia. Jest to na przykład sposób na przyciągnięcie Pani uwagi, albo jako wyraz napięcia związanego z inną sytuacją rodzinną każdego z dzieci (inne miejsce w nowej konfiguracji rodziny). Warto obserwować, czy dokuczanie nasila się w konkretnych momentach, np. gdy brat spędza więcej czasu z Panią lub z partnerem, gdy pojawia się temat ojca, albo gdy syn odnosi jakiś sukces.Rozmowa z córką o tym, co dzieje się między nią a bratem, osobno od tematu bałaganu czy posłuszeństwa, może pomóc dotrzeć do tego, co faktycznie stoi za tym zachowaniem.
Marta Listwan tel. 604432102
Nie sądzę, żeby z tego opisu wynikało, że „popełniła Pani błąd wychowawczy”. W wieku 11 lat dzieci coraz mocniej testują granice, a przy rodzeństwie, szczególnie bliźniaczym, może być też dużo rywalizacji i wzajemnego nakręcania się.
Najbardziej pomogłoby mi wiedzieć, od kiedy to zachowanie się nasiliło i czy córka zachowuje się podobnie w szkole oraz wobec innych dorosłych. Warto też oddzielić rzeczy, które są uciążliwe, ale rozwojowo dość typowe, od zachowań, które rzeczywiście wymagają większej uwagi.
Na początek nie próbowałabym naprawiać wszystkiego naraz. Ustaliłabym z dziećmi kilka bardzo konkretnych zasad, np. dotyczących dokuczania sobie, hałasu i obowiązków, a następnie konsekwentnie je egzekwowała. Mniej tłumaczenia, więcej jasnych, przewidywalnych zasad i spokojnych konsekwencji.
I przede wszystkim: nie brałabym na siebie całej winy. Zachowanie dziecka jest wynikiem wielu czynników, a nie prostym dowodem na to, że rodzic coś zrobił źle.
Jagoda Jek
To, że córka ma obecnie trudności z zachowaniem, nie oznacza automatycznie, że popełniła Pani jakiś błąd wychowawczy. W wieku 11 lat dzieci coraz mocniej sprawdzają granice, a dodatkowo relacja z rodzeństwem może być bardzo intensywna – szczególnie między bliźniętami.
Zamiast wielokrotnie powtarzać prośby, warto wprowadzić kilka prostych, stałych zasad. Na przykład: pokój nie musi być idealnie posprzątany, ale konkretne rzeczy mają być zrobione do określonej godziny. Zamiast „posprzątaj pokój” można powiedzieć: „Do 19:00 ubrania mają być w szafie, a rzeczy z podłogi odłożone na miejsce”. Ważna jest konsekwencja, a nie ciągłe podnoszenie głosu.
W przypadku dokuczania bratu warto jasno oddzielić emocje od zachowania: „Możesz być zła na brata, ale nie możesz go wyzywać ani celowo prowokować”. Dobrze też, żeby każde z dzieci miało czas i uwagę tylko dla siebie, bez ciągłego funkcjonowania wyłącznie jako „bliźniaki”.
Zastanowiłabym się również, co dzieje się przed trudnymi zachowaniami. Czy córka zachowuje się tak samo w szkole? Czy ma problemy z rówieśnikami, nauką, snem, koncentracją? Czy zachowanie nasiliło się po jakiejś zmianie w rodzinie? To może powiedzieć znacznie więcej niż samo „nie słucha”.
Jeżeli sytuacja jest bardzo obciążająca, warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym. Nie po to, żeby znaleźć winnego, tylko żeby wspólnie przyjrzeć się potrzebom córki i sposobowi stawiania granic.
I proszę nie brać na siebie całej odpowiedzialności za zachowanie dzieci. Dobre rodzicielstwo nie polega na tym, że dziecko zawsze słucha i zachowuje się idealnie. Ważniejsze jest to, czy potrafi Pani reagować, stawiać granice i jednocześnie utrzymywać z dzieckiem relację.
~ Jagoda Jek, psycholożka
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. Opisywane zachowania mogą być związane zarówno z etapem rozwojowym, jak i napięciem emocjonalnym czy sytuacją rodzinną. Nie oznaczają, że popełniła Pani błąd wychowawczy. Warto wprowadzić kilka jasnych, konkretnych zasad i konsekwentnie ich przestrzegać, jednocześnie zadbać o spokojne rozmowy z córką poza sytuacjami konfliktowymi. Jeśli trudności są nasilone i utrzymują się, dobrym krokiem będzie konsultacja z psychologiem dziecięcym, początkowo może Pani zgłosić się sama, aby dokładniej omówić sytuację i ustalić dalsze postępowanie.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Mąż nie szanuje mnie, nie szanował małżeństwa, zostawił mnie samą, uciekł w trakcie mojej ciąży. Co on robi?
Witam, mam ok 40 lat jestem na etapie rozwodu z mężem po 4 latach małżeństwa, z którego mam 3letnie dziecko. Trudno mi zrozumieć postępowanie męża, który nie podjął walki o te małżeństwo, choć wydawałoby się, że była to wyjątkowa miłość i coś więcej co nas połączyło. Po 10 dnia po ślubie zaszłam w ciążę i mam wrażenie, że to wszystko zmieniło pomiędzy nami, przestał mnie adorować dotykać w dodatku obowiązki spadły na nas jak grom z nieba, zero wyrozumiałości szerzące się pretensje tylko pogrążały pojawiający się konflikt w dodatku kontrola mojej osoby w każdym aspekcje życia. W dodatku wrracanie się tesciow we wszystko co robiłam szczególnie w wychowanie i pielęgnację synka. Czuję, że chyba nie darzył mnie takim samym uczucie, tylko uciekł od wszystkiego gdy zrobiło się bardzo gorąco. Nawet powiedział, że nie zrezygnuje z rodziców. Dla niego i rodziny poświęciłam wszystko i obecnie zostałam bez pracy, mieszkania i środkow do życia, w dodatku cały czas wykorzystuje dziecko do swoich celów aby mi jeszcze bardziej dołożyć, sam złożył pozew a roznosi plotki obwiniajac mnie o wszystko,manipulujac małym, przekupiujac jego uczucia. który już ma problemy z emocjami i zaczyna się gubić.
Najgorsze w tym jest fakt, że mi szkoda dziecka i aby mu zaoszczędzić stresu i całej tej paranoi byłam gotowa nawet do powrotu, jednak mąż zaproponował mi przychodzenie do nich w dni jego opieki i mojej po pracy u panie go i wyjście, stwierdził także że możemy żyć bez ślubu tak żeby każde miało otwarte drzwi. Tylko ja wiem, że nie szanował mnie w małżeństwie, a co będzie bez niego.
Proszę mi pomóc to wszystko zrozumieć, czemu złożył pozew i nęka mnie w smsach, bym zgodziła się tak żyć dla dobra dziecka
Ciąża z byłym partnerem, uzależnienie emocjonalne i potrzeba wsparcia
Dobry wieczór. Mam spory problem. Mianowicie jestem w ciąży z byłym narzeczonym. Nasz związek zakończył się dlatego, że doszło do zdrady z mojej strony. Narzeczony też nie był w porządku, często kłamał, ciągle pił, siedział w zakładzie karnym i podnośnik na mnie rękę. Po rozstaniu się że mną spotykał i tak wpadliśmy. Teraz jest za granicą a ja jestem sama. Nie chce być przy porodzie dziecka i całkowicie podkreśla zakończenie naszej relacji z czym ja nie jestem sobie w stanie poradzić. Wydaje mi się, ze mnie sobie podporządkował i jestem od niego uzależniona. Już nie wiem co robić. Boję się ze to wpłynie na mojego synka. Interesuje się ciąża i dzieckiem ale wydaje mi się, ze on chce żyć swoim życiem a ja nie będę w stanie sobie z tym poradzić siedząc w domu i wychowując nasze wspólne dziecko. Proszę o odpowiedź czy potrzebna jest mi terapia bądź konsultacja psychologiczną. I czy mój stan może wpłynąć na rozwijające się we mnie życie.
Brak chęci posiadania dzieci i wpływ doświadczeń z dzieciństwa na decyzje życiowe
Mam wstydliwy problem.
Nigdy nie chciałam mieć dzieci, nie żałuję i nie chcę.
Jako nastolatka myślałam schematem, że będę mieć, bo każda to przechodzi itd. Nigdy nikt mnie nie kochał i myślałam, że może kochający mąż rozwiąże problem.
Miałam przez jakiś czas kogoś, ale wiem już, że rodziłabym ze wmówionym "chce". Ogólnie brzydzę się porodu, słabo mi i mdli mnie na widok rozwarcia. Nie mogę słuchać o "jakbym przeżyciu" porodu i patrzeć na dziecko z pępowiną, na krew.
Wstyd powiedzieć ludziom, bo uznają mnie za antyczłowieka.
Ale ja nie mogę, naprawdę. Pracuje w zawodzie medycznym, mam styczność z krwią, nie brzydzę się różnych chorób.
Nawet bólu dużo miałam w swoim życiu, to i on mi tak bardzo nie straszny, chociaż uważam za pełną masakrę przy rozwarciu.
Co jest ze mną nie tak? Mam tak od dzieciństwa. Czasem słyszałam, jak mężczyźni bezdzietne nazywają, że to nie kobiety. Przykro mi wtedy. Widzę w swoich oczach położne jako 500 procentowe kobiety, a ja kim w takim razie jestem?
Nie żałuję samotności, a jednocześnie wiem, że najbardziej chciałabym mieć męża, którego nie mam. Jeden zostawił mnie, przez brak chęci do dzieci. Dlaczego nie dostałam takiego daru chcenia? Zaczęłam się zastanawiać, czy oziębłość do siebie moich rodziców albo przemoc w domu mogła spowodować takie obrzydzenie? Matka zawsze mówiła, że bardzo lubi dzieci (chociaż nie swoje). Nigdy nie widziałam chyba też przytulających się rodziców. A czułości innych mi obrzydzały bardzo długo.
Mam 30 lat.
Nie chcę spędzać świąt z całą rodziną, wolę odpocząć i miło spędzić weekend. Tym bardziej, że rodzina nie akceptuje mojej separacji z mężem.
Nie chce mi się spędzać świat z rodziną. Nie chcę wydawać kasy na jedzenie, prezenty. Wolę zjeść zwykły obiad i coś pooglądać wspólnie z dziećmi. Bez tych wszystkich porządków i siedzenia przy zastawionych stołach.
Zawsze spotykałam się z mamą i siostrami i ich dziećmi i mężami, bo blisko mnie mieszkają. Ale odkąd jestem w separacji z mężem (toksycznym narcyzem) i spotykam się z kimś innym , to nie chce mi się typowych świąt. Chcę, żeby to był zwykły dłuższy weekend, odpoczynek od pracy i krótkie spotkania z bliskimi.
A nie takie wielogodzinne posiadówy i prezenty na pokaz- od kogo lepsze. Tym bardziej, że spotykam się z młodszym mężczyzną , czego moja rodzina nie do końca rozumie- po co? Uważają, że zaniedbuję dzieci przez separację z mężem. Poza tym , mój były przedstawił to wszystko, że jakby z mojej winy się rozpadło. A on mnie po prostu wykończył psychicznie. I dzieci też nie mają z nim lekko.
Moja siostra lat 34 (ja mam 29), nigdy nie podjęła żadnej pracy zarobkowej
Moja siostra lat 34 (ja mam 29), nigdy nie podjęła żadnej pracy zarobkowej. Opiszę jej sytuację życiową. Skończyła studia z ochrony środowiska w wieku 25 lat. Studiowała dziennie, na ten czas mieszkała w akademiku. Wyprowadziła się z rodzinnej wsi. Po studiach wróciła, mieszka z mamą. Niska motywacja do szukania pracy. I od tego czasu, czyli prawie 10 lat, siedzi w domu, właściwie wykonując tylko proste czynności życia codziennego. Na próbę rozmowy ucieka z pokoju, reaguje złością. Co można zrobić, by ją w jakikolwiek sposób zaktywizować? Takie trochę hikikomori.
