Dzień dobry.
Na podstawie samych tych odpowiedzi nie da się oczywiście wyciągnąć głębokich wniosków o całym małżeństwie, ale można zauważyć kilka ciekawych rzeczy.
Przede wszystkim oboje jesteście w stanie nazwać coś dobrego w partnerze. To ważne, bo w kryzysie pary często widzą już tylko pretensje, braki i rozczarowania. U Państwa nadal są obszary uznania i szacunku.
U męża mocno wybrzmiewa docenienie Pani jako mamy i osoby społecznej: opiekuńczość, sposób rozmowy z córkami, łatwość kontaktu z ludźmi, ciekawość świata, kreatywność, styl. Można odnieść wrażenie, że widzi Panią jako osobę zaradną emocjonalnie, ciekawą, kontaktową i dobrą w relacji z dziećmi.
U Pani z kolei pojawia się więcej cech związanych z codziennym oparciem i rodziną: zaradność, dobroć, oddanie rodzinie, relacje z córkami, pomysłowość, poczucie humoru. To może pokazywać, że ceni Pani w mężu obecność, praktyczność, rodzinność i to, co wnosi do domowego życia.
Zwróciłbym uwagę na jedną rzecz: oboje wspominacie o relacji partnera z dziećmi. To dobry znak, bo mimo kryzysu widzicie siebie nawzajem jako ważnych rodziców. To może być jeden z zasobów, na których można budować dalszą pracę.
Możliwe też, że te listy pokazują pewną różnicę w patrzeniu. Pani opisuje męża bardziej przez pryzmat bezpieczeństwa, rodziny i codzienności. Mąż opisuje Panią trochę bardziej przez cechy osobowości, sposób bycia i kontakt ze światem. To nie musi być nic złego, ale warto o tym porozmawiać: czy czujecie się doceniani w tych obszarach, które sami uważacie za najważniejsze?
Na kolejne spotkanie można zabrać nie tylko same listy, ale też dopowiedzieć przy każdej cesze konkret: „kiedy ostatnio to zobaczyłem/zobaczyłam?”. Na przykład: „cenię Twoją opiekuńczość, bo pamiętam, jak rozmawiałaś z córką po trudnym dniu”. To często działa lepiej niż ogólne komplementy, bo pokazuje, że druga osoba naprawdę została zauważona.
Wstępnie powiedziałbym więc: w tych odpowiedziach widać jeszcze dużo uznania, szczególnie w obszarze rodziny, dzieci i codziennego funkcjonowania. To dobry materiał do pracy, ale warto pogłębić go pytaniem: czy za tym docenieniem idzie też bliskość, czułość i poczucie bycia ważnym jako partner, a nie tylko jako rodzic lub osoba „dobrze funkcjonująca” w domu.
Pozdrawiam
Łukasz Dyłka