Odpowiedz jako specjalista
WsteczAnaliza emocji i procesów psychicznych w tekście symbolicznym o ostatnim wagonie
Jakie procesy emocjonalne/psychiczne mogą zawierać się w takim tekście: Pozostaję w ostatnim wagonie. Wciąż moje oczy rejestrują wyłaniające się zza mnie postacie biegnące w przód. Biorą się chyba z nicości i jak się wydaje jeszcze nie wiedzą, że mogą dobiec tylko do nicości. Pozostaję w ostatnim wagonie. Milczę. Nieruchomieję. Zwyczajnie brakuje słów, gestu, wzroku, elementów scalających w codzienności światłość prawd.
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Sądzę, że to bardzo metaforyczny fragment, dlatego trudno na jego podstawie wnioskować o konkretnych procesach psychicznych czy stawiać jakiekolwiek przypuszczenia dotyczące stanu zdrowia autora. Literatura często jest sposobem wyrażania przeżyć, a nie ich dosłownym opisem.Czytając ten tekst, można odnieść wrażenie, że wybrzmiewają w nim doświadczenia samotności, zatrzymania, poczucia oddalenia od innych oraz refleksja nad sensem i kierunkiem własnego życia. Pojawia się również motyw obserwowania świata z dystansu, jakby osoba opisująca te przeżycia nie czuła się już uczestnikiem tego, co dzieje się wokół.Jednocześnie takie emocje mogą pojawiać się w bardzo różnych sytuacjach np. w okresie kryzysu, żałoby, przemęczenia, poszukiwania własnej drogi czy podczas głębokiej refleksji nad życiem. Sam tekst nie pozwala stwierdzić, z czego wynikają.
Jeśli jest to fragment napisany przez Panią lub Pana i odzwierciedla on aktualne doświadczenia, warto potraktować go jako zaproszenie do uważnego przyjrzenia się swoim emocjom. Gdyby poczucie pustki, wycofania lub utraty sensu utrzymywało się przez dłuższy czas i utrudniało codzienne funkcjonowanie, dobrym krokiem byłaby rozmowa z psychologiem.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Wiktoria Woldan
Ten tekst można więc odczytać jako zapis doświadczenia samotności, odłączenia, zatrzymania i poszukiwania kontaktu ze światem oraz własnymi emocjami. Czasami takie przeżycia pojawiają się w momentach kryzysu, przeciążenia lub dużych zmian życiowych. Jeśli ten fragment jest odzwierciedleniem Pani/Pana aktualnych doświadczeń, warto nie zostawać z tym samemu. Rozmowa ze specjalistą może pomóc bezpiecznie przyjrzeć się tym emocjom i znaleźć sposób na odzyskanie większego poczucia połączenia ze sobą i otoczeniem.
Pozdrawiam serdecznie,
Wiktoria
Psycholog
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. Taki tekst może odzwierciedlać poczucie pustki, bezradności, wyobcowania i utraty sensu. Widoczne są także elementy wycofania, emocjonalnego odrętwienia oraz przekonanie o oddaleniu od innych. Na podstawie samego fragmentu nie da się jednak wnioskować o konkretnym zaburzeniu, potrzebny byłby szerszy kontekst i rozmowa z autorem.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Czy terapeuta psychodynamiczny może oceniać decyzję o dodatkowej terapii CBT?
Dzień dobry. Jestem w terapii psychodynamicznej od dwóch lat. Niestety mam bardzo duże problemy z stanami lękowymi, które uniemożliwiają mi funkcjonowanie do tego kompletny brak możliwości regulacji emocji, duża wybuchowość na zmianę że stanami depresyjnymi. Biorę też leki od psychiatry. Postanowiłem zasięgnąć konsultacji, pomocy u terapeuty cbt żeby jakoś zapanować nad tymi objawami na już. Mojej obecnej terapeutce powiedziałem o tym po dwóch spotkaniach cbt. Chyba z powodu jakiejś obawy reakcji. No i obecna terapeutka nie przyjęła tego dobrze, zaczęła powtarzać że ją oszukałem, była poddenerwowana. Ja po prostu chciałem zadbać o siebie, ulżyć sobie, w końcu powiedzieć o tym ale zamiast zrozumienia lub dotarcia czemu tak postąpiłem zostałem nazwany oszustem, oceniony. Czy taka postawa terapeutki jest dopuszczalna, zgodna z nurtem psychodynamicznym?
Potrzebuję pomocy psychoterapeutycznej, niestety jest mi bardzo ciężko i boję się, że terapia psychodynamiczna indywidualna, będzie dla mnie zbyt długo
Witam,
Zwracam się w sprawie zamkniętego ośrodka psychoterapeutycznego, do którego można by było się zgłosić na NFZ. Potrzebuję pomocy psychoterapeutycznej, niestety jest mi bardzo ciężko i boję się, że terapia psychodynamiczna indywidualna, będzie dla mnie zbyt długo i na co dzień mogłoby mi być bardzo trudno.
Nerwica natręctw u córki - czy jest uleczalna i jak uzyskać wsparcie?
Witam serdecznie wszystkich.
Czy nerwica natręctw jest uleczalna, czy jest to schorzenie na całe życie?
Mam córkę chorą i bardzo mi zależy, żeby ją z tego wyciągnąć. Ona nie chce żyć, jest tym wyczerpana. Bierze jakiś Asertin, dużą dawkę. Do tej pory jej partner trochę ją wspierał, ale też jest wymagający. Ona miała okresy, że nie brała leku, dopiero teraz o tym wiem. Zaniedbywała obowiązki domowe, spóźniała się notorycznie do pracy i w efekcie nigdzie nie może się dłużej utrzymać. Teraz też straciła pracę. Nie mam pojęcia, z jakim cierpieniem ona się mierzy. Nie znam tej choroby.
Czy są gdzieś ludzie, którzy mogą jej pomóc? Do tej pory musiała płacić za tą terapię. Pomóżcie, proszę.
Grupa wsparcia dla osób z chorobą dwubiegową online i stacjonarnie na Śląsku.
Poszukuję grupy wsparcia osób z chorobą dwubiegową online lub stacjonarnie na Śląsku.
Nieetyczny psychiatra, bez wiedzy. Negował moje doświadczenia i trudności.
Witam. Po pierwszej wizycie u psychiatry czuję, że większość moich problemów była umniejszana lub negowana. Dla anonimowości powiedzmy, że mam "około" 27 lat i z powodu problemów psychicznych i innych zdrowotnych wyłączyłam się z tzw. normalnego życia 10 lat temu i od tego czasu nic się nie zmieniło i nie mam żadnej siły i perspektyw od siebie by się zmieniło. Mówiłam o trwających ciągle szkolnych lękach, przez które źle się czuję i nie mam wykrztałcenia (choć się bardzo dobrze uczyłam, ale zakończyłam edukację), braku przyjaciół/unikania znajomości od czasów szkoły, czucia się dalej jak dziecko i życia na koszt rodziny, posiadaniu za czasów dziecka niepełnej rodziny z różnymi kłopotami u bliskich krewnych, moich problemach zdrowotnych (z którymi chodzę do innego lekarza prywatnie ze wględu na brak ubezpieczenia i terminy). Oczywiście psychiatra pytał o różne rzeczy rodzinne i zdrowotne, ale wiele odpowiedzi potem było typu: ze znajomymi to wszystko zależy ode mnie, albo wiele osób jest z takich rodzin i potem żyją, negował też niektóre z problemów zdrowotych wpływających na moje ciało, bo skoro chodzę z tym już gdzieś to "musi być pod kontrolą" (chociaż tamten drugi lekarz wie, że mam przez to problemy z ciałem i duży wstyd i nie wszystkie są pod kontrolą leków, które biorę ze wględu na naturę problemu).
Ogółem na wszystko podsumował, że potrzebuję zdecydowanie terapii, bo z takiego życia ciężko mi będzie wyjść i trzeba byłoby całe życie przestawić (co jest prawdą) i dał też leki antydepresyjne/przeciwlękowe na dzień i noc. Reszta rzeczy takie jak potrzeba zdrowego odżywiania czy sport była poruszana i o tych rzeczach wiem, bo mówiłam, że staram się robić na ile mogę (lubię sport, nie palę, nie piję), choć mimo tego nawroty zaburzeń odżywiania z brakiem apetytu co jakiś czas powracają.
Czułam się dwuznacznie. Wiem, że wiele rzeczy musiałabym zrobić, ale jest tego tak dużo, że wiele lat temu zaprzestałam, bo już od szkolnych lat nie dawałam sobie rady z natłokiem stresu, ludźmi i problemami zdrowotnymi, które się zaczęły w wieku nastoletnim i trwają nadal, nie dawałam rady przystosować się do tego typowego życia i nie chcę tak żyć.
