Odpowiedz jako specjalista
WsteczCórka boi się widoku dzieci na bujakach i trampolinach - jak jej pomóc?
Moja córka w lipcu skończy 3 lata. Od jakiegoś czasu zaczęła bać się bujaczek, trampolin. Sama z nich korzysta, ale gdy widzi starsze dzieci mocno bujające się na bujaczce lub wysoko skaczące na trampolinie to zaczyna bardzo płakać, prosi mnie "mamo powiedz dzieciom, żeby się tak wysoko nie bujały/nie skakały" i ostatecznie najczęściej musimy opuścić plac zabaw lub bawialnię, bo woła, że chce do domu. Czasami uda mi się odwrócić jej uwagę, ale widzę, że nie ma już przyjemności z zabawy i tylko patrzy czy ktoś się nie buja. Ostatnio, nawet kiedy przejeżdżamy obok placu zabaw, a ktoś się buja to strasznie płacze. W rezultacie unikamy obecnie takich miejsc. Sama ma bujaczke na podwórku i z niej korzysta, ale nie lubi mocnego bujania. Wiem, że się boi, ale nie umiem jej pomóc, zachęcać czy póki co unikać, a może to oznaka jakiegoś większego problemu?
M.S.
10 miesięcy temu
Dorota Mucha
Dzień dobry,
bardzo dziękuje za podzielenie się obecnymi trudnościami i wątpliwościami. Czyli córeczka sama korzysta z bujaka, ale nie lubi, gdy widzi, że inne dzieci z niego korzystają.
Chciałabym Panią uspokoić, że lęki u dzieci w wieku około 3 lat są czymś zupełnie naturalnym i wpisują się w typowy rozwój emocjonalny i poznawczy.
W tym wieku dzieci zaczynają lepiej rozumieć swoje otoczenie, dostrzegać potencjalne zagrożenia i rozwijać wyobraźnię. Zwiększa się ich świadomość własnego ciała w przestrzeni, ale jednocześnie wciąż uczą się kontrolować swoje ruchy i rozumieć fizykę świata. Bujaczki i trampoliny, szczególnie te używane przez starsze, silniejsze dzieci, mogą wywoływać poczucie utraty kontroli, nieprzewidywalności i lęku związanego z wysokością czy prędkością.
To, co opisuje Pani – płacz, prośby o interwencję, chęć opuszczenia miejsca – to naturalna reakcja lękowa. Pani córka sygnalizuje, że sytuacja ją przerasta i potrzebuje Pani pomocy, aby odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Fakt, że sama korzysta ze swojej bujaczki na podwórku, ale unika mocnego bujania, potwierdza, że nie boi się samego urządzenia, a raczej intensywności ruchu i związanej z tym potencjalnej utraty kontroli lub zagrożenia (którego doświadczają, lub które postrzega u starszych dzieci).
Kluczowe jest, aby przyjąć lęk córki ze zrozumieniem, nazywając jej uczucia i będąc dla niej spokojną, bezpieczną ostoją. Proszę wprowadzać ją w sytuację stopniowo, zaczynając od obserwacji z dystansu i pozwalając jej decydować o tempie, unikając jednocześnie zmuszania do czegoś, czego się boi. Koncentrowanie się na poczuciu bezpieczeństwa i kontroli (np. podczas używania swojej bujaczki) oraz pokazywanie, że z urządzeń można korzystać w bezpieczny, spokojny sposób, będzie najlepszym wsparciem.
Pozdrawiam serdecznie,
Dorota Mucha - psycholog
10 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Kania-Bzdyl
Droga M.S.,
czy w ostatnim czasie doszło do jakiegoś zdarzenia, w którym dziecko czuło strach lub przerażenie? Pisze Pani, że "od jakiegoś czasu zaczęła bać się..." - i teraz trzeba rozszyfrować od jakiego KONKRETNEGO momentu?
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
10 miesięcy temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie gdy twoj rodzic jest w toksycznym związku?
Witam, jestem z mężem od 20 lat, 5 lat po ślubie, mamy 3-letnie dziecko.
Witam, jestem z mężem od 20 lat, 5 lat po ślubie, mamy 3-letnie dziecko. Nurtuje mnie pytanie, bo od roku stał się niedostępny, agresywny. W ostatnim czasie był w Polsce na 2 tygodnie, sam wrócił zadowolony, lecz nie to mnie martwi, bo znalazłam ślady pisania z kochanką na whatsapp i numer tel. Zadzwoniłam do niej, ale nie powiedziała, kim jest. Potem opowiedziałam mężowi o sytuacji, że wiem, że z kimś pisał i nawet się spotkał. Pytanie - nie wiem, kim jest mój mąż, mimo że żyjemy razem tak długo, nie wiem, z jakim typem psychotypu mam do czynienia i czy warto ratować związek?
Witam, mam 28 lat, ale ciągle boję się opinii swoich rodziców
Witam, mam 28 lat, ale ciągle boję się opinii swoich rodziców, kontrolują mnie na każdym kroku. Nie wiem, dlaczego mimo swojego wieku, kiedy ojciec się upije i kłóci się z matką, albo straszy, że umrze niedługo, ja zawsze zaczynam płakać. Nie potrafię nad tym zapanować. Jak uodpornić się na takie sytuacje, ojciec pije średnio raz na tydzień, a ja wtedy żyje w strachu, że będzie kolejna kłótnia. Tak jak małe dziecko. Co powinnam zrobić, żeby przyzwyczaić się do takich sytuacji i nie przeżywać ich tak mocno? Każdy wokoło każe mi się wyprowadzić z domu, ale ja nie mogę wynajmować mieszkania, bo nie chce zostawić moich psów, które są moimi jedynymi przyjaciółmi. W dodatku rodzice straszą, że jeśli wynajmę, będąc samotna, to już nie mam wstępu do domu. Boję się totalnej samotności, a wiem, że nigdy nie będę miała męża. Moje życie to tylko wegetacja boję się zrobić cokolwiek, bo zaraz myślę, że rodzice będą mi marudzić, nie mam kompletnie znajomych i już na pewno ich nie będę miała. Nie mogę nigdzie wyjechać, bo nie mam z kim, sama nie mam odwagi, bo mam fobię społeczną. Czy w mojej sytuacji jakaś terapia ma szansę mi pomóc, skoro nie wyprowadzę się z domu i nadal będę tkwiła w tym, co mnie stresuje? Boję się, że na pierwszej wizycie usłyszę, wyprowadź się z domu i będzie to powtarzane na każdej, a ja naprawdę na ten moment nie mogę tego zrobić.
Ciągle pracuję, mam rodzinę, 30 lat i czuję, że nie znalazłem w życiu swojego szczęścia i miejsca.
Chciałbym zapytać, co mam zrobić jak nie mogę odnaleźć własnego miejsca na tym świecie, mam 30 lat i 2 dzieci, ciągle tylko pracuję, bo partnerka zajmuje się domem. Gdzieś zgubiłem swoje szczęście. Nic mnie już nie cieszy, chciałbym dodać, że alkohol po całym dniu gasi moja frustrację, ale wiem, że to nie rozwiązanie.
Samotność dziecka i odrzucenie przez rówieśników, proszę o pomoc.
Dziecko płacze, że nie ma koleżanek w szkole , często boli ją brzuch, są sytuacje, w których z płaczem idzie do szkoły. Czuje się odrzucona przez klasę, jedynie kilku chłopców się z nią bawi. Tak mówi, chodzi przygnębiona. Widać smutek w oczach, jak mówimy o szkole. Wychowawczyni nie widzi problemu twierdząc, że dzieci czasem tak mają, że nie chcą się z kimś bawić, jednak w tej sytuacji jest to nagminne. Jak tylko się zbliży, żeby pogadać, mówią odsuń się, ale jak któraś z nich płacze, ona podchodzi i pyta, co się stało, przytula, pomaga . Mimo to następnego dnia znowu ją odsuwają. Bywają dni, że płacze i mówi, że nie chce do szkoły chodzić. Co robić, jak jej pomóc?
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.