Odpowiedz jako specjalista
WsteczNie potrafię znaleźć pracy, a opiekuję się dziećmi. Spadła mi samoocena, czuję, że do niczego się nie nadaję.
Witam. Jestem mamą dwójki dzieci, niestety ponad pół roku temu straciłam pracę i teraz ciężko mi coś znaleźć, ponieważ nie mogę dopasować zmiany w pracy, żeby też ogarnąć dzieci. Mąż pracuje.
Ja mam już dosyć tego szukania i ciągle nic.
Wcześniej jakoś było ok, a teraz często zdarza mi się płakać i nic mi się nie chce. Szybko się denerwuję i krzyczę...
Czasem myślę, że naprawdę jestem do niczego, bo nawet nie mogę znaleźć pracy...
Katarzyna Rosenbajger
Witam,
Widzę, z pani listu, że poprzez utratę pracy oraz fakt, że nie może pani znaleźć nowej, spadła u pani samoocena. Chciałam też napisać, że często tak właśnie się czujemy jak dopadają nas w życiu jakieś niepowodzenia a w pani przypadku utrata pracy oraz niemożność znalezienia nowej, pogarszają pani samopoczucie.
Proszę jednak pamiętać, że pani sytuacja jest tymczasowa i na pewno ulegnie zmianie. Pisze pani, że chciałaby pani pracować, ale ułożenie dnia i zmian pracy nie daje na razie takich możliwości. Czasem potrzeba czasu, a ten czas można wykorzystać inaczej np. na doskonalenie swoich umiejętności, typu kursy online czy wolontariat, na którym może pani zdobyć cenne doświadczenie i nowe umiejętności. Może warto spróbować, a często reszta sama się ułoży. Często opcją jest praca zdalna i też może pani brać ją pod uwagę. Najważniejsze to działać i być cierpliwą, a stan ten powinien minąć. Jeżeli będzie pani potrzebowała profesjonalnej pomocy, jesteśmy do dyspozycji.
Powodzenia.
Pozdrawiam,
Katarzyna Rosenbajger
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Monika Wróbel-Rojek
Dzień dobry,
rozumiem, że jest Pani w trudnej sytuacji - utrata pracy i problemy ze znalezieniem nowej to duże stresory w życiu. Próby skończone niepowodzeniem wpływają na Pani motywację do dalszego szukania. Nie jest Pani “do niczego” - realia są takie, że niestety kobietom ciężej jest wrócić na rynek pracy będąc mamą i pogodzić rozwój zawodowy z życiem rodzinnym. Rozważała Pani zapisanie się do urzędu pracy? Być może mogłaby Pani skorzystać z zasiłku dla bezrobotnych. Dodatkowo urzędy pracy oferują programy aktywizacji zawodowej, szkolenia, kursy nadające uprawnienia, czy też dofinansowania na rozpoczęcie własnej działalności.
Myślę, że potrzebuje Pani wsparcia najbliższych, w tym głównie męża - może metodą kompromisu dałoby się wypracować rozwiązanie, gdzie mógłby przejąć część obowiązków, by była Pani bardziej elastyczna jeśli chodzi o dostępność godzinową? Warto wspólnie zastanowić się nad podziałem obowiązków typowo domowych (sprzątanie, gotowanie)- często spadają one na jedną osobę, a wykonanie ich jest czasochłonne i fizycznie wyczerpujące.
Jeśli poszukiwanie pracy znacząco pogarsza Pani nastrój, a mówi Pani, że co raz częściej krzyczy Pani i płacze, rozwiązaniem byłoby też czasowe zaprzestanie poszukiwań i danie sobie chwili na regenerację. Ten czas mogłaby Pani również wykorzystać, by podnieść swoje kompetencje w danej dziedzinie.
Jeśli czuje Pani, że smutek i lęk staje się co raz bardziej przytłaczający, warto rozważyć konsultacje psychologiczną. Bezpłatną pomoc otrzyma Pani w poradni zdrowia psychicznego bądź ośrodkach interwencji kryzysowej.
Pozdrawiam serdecznie,
Monika Wróbel-Rojek
Psycholog, psychoterapeutka CBT
Katarzyna Aleksandrzak-Kamińska
Rozumiem, że to, przez co Pani przechodzi, jest bardzo trudne i wyczerpujące, zwłaszcza gdy czuje Pani presję, by znaleźć pracę i jednocześnie zajmować się dziećmi. Utrata pracy, szczególnie gdy wpływa na codzienne życie całej rodziny, może być ogromnym obciążeniem emocjonalnym. Naturalne jest, że takie doświadczenie budzi frustrację, smutek i poczucie bezradności. Chcę podkreślić, że to, co Pani odczuwa, jest zrozumiałe – to nie oznacza, że jest Pani „do niczego”. Znalezienie pracy, która będzie odpowiadała potrzebom Pani i dzieci, jest wyzwaniem, które nie zależy wyłącznie od Pani wysiłków, ale także od sytuacji na rynku pracy. To, że trudno teraz znaleźć odpowiednie zatrudnienie, nie definiuje Pani wartości jako osoby, mamy czy żony.
To, że często odczuwa Pani smutek, zniechęcenie, a czasem także wybuchy złości, może być oznaką tego, że ten ciężar staje się za duży, by radzić sobie z nim samodzielnie. Czasami te emocje są sposobem, w jaki nasze ciało daje znać, że potrzebuje wsparcia i troski. W takiej sytuacji może warto rozważyć rozmowę z kimś bliskim, kto mógłby wesprzeć Panią emocjonalnie, lub skorzystanie z pomocy specjalisty, na przykład psychologa. Czasem rozmowa z kimś z zewnątrz pozwala spojrzeć na swoje trudności z innej perspektywy i odzyskać siły do działania.
Warto także być dla siebie wyrozumiałą – Pani stara się jak najlepiej zadbać o rodzinę, co samo w sobie jest dużym wysiłkiem i niełatwym zadaniem. Poszukiwanie pracy w takich okolicznościach to dodatkowy trud, który może przytłaczać, dlatego proszę pamiętać, że ma Pani prawo do odpoczynku i dbania o swoje samopoczucie. Nawet drobne kroki w kierunku zadbania o siebie, takie jak chwila odpoczynku, spacer, czy rozmowa z kimś, kto Panią zrozumie, mogą pomóc odzyskać trochę energii. Proszę być dla siebie łagodna i pamiętać, że każda próba i wysiłek, jaki Pani wkłada w poszukiwanie pracy i dbanie o dzieci, jest wartościowy. Życzę dużo siły i proszę pamiętać, że zasługuje Pani na wsparcie i zrozumienie w tym trudnym czasie.
Zobacz podobne
Brak motywacji i strach przed porażką po niezdanym egzaminie na prawo jazdy
Czuje się jak przegryw codziennie mam już dość życia i jest tylko gorzej wszystko zaczęło się od tego że poddałem prawo jazdy po 8 nieudanych razach 4 lata temu i do tej pory boje się spróbować ponownie. Dalej mieszkam z rodzicami pracuje w tej samej kategorii od 4 lat generalnie po prostu zawiodłem nie mam planu nie mam siły na nic po prostu jestem przegrywem widząc tych wszystkich ludzi co są normalni nie wiem studiują coś robią normalnie mogą jeździć bie boją się a ja nic mam dość życia nic mi nie sprawia radości
Co mam zrobić, gdy jestem zagubiona w życiu?
Jestem zagubiona w życiu, nie wiem czego dokładnie chce, mam dzieci nie potrafię się z nimi dogadać, a bardzo bym chciała. Co mam robić?
Czy w mojej pracy doświadczam mobbingu czy seksizmu? Jak to rozpoznać?
Zaczynam się gubić, bo nie wiem, czy to, co przeżywam w pracy, to mobbing, czy może po prostu seksizm. Często czuję się dyskryminowana, ale nie wiem, czy to przypadkiem nie moje przewrażliwienie. Szef z góry zakłada, że nie potrafię czegoś zrobić, tylko dlatego, że jestem kobietą. Z drugiej strony, nie mogę powiedzieć, że są to bezpośrednie wyzwiska czy obelgi, bo tak nie jest i sama już nie wiem..
Niewidzialna praca w prowadzeniu gabinetu psychoterapeutycznego: Ile czasu zajmuje poza sesjami?
Pytanie do osób z prywatnej praktyki: Wieczorem, po pracy, w domu - dalej myślicie o gabinecie? Notatki do dokończenia, faktury do wystawienia, pacjent do oddzwonienia. Pytam bo zaczyna mnie ciekawić ile "niewidzialnej pracy" jest w prowadzeniu gabinetu. Wizyta to 45 minut z pacjentem, ale ile godzin "wokół" tej wizyty?
Jak pogodzic rozwoj kariery psychologa z podrozowaniem i praca za granica bez poczucia straty czasu?
Dzień dobry, czuję się ostatnio trochę przytłoczona i odczuwam presję związaną z upływającym czasem. Mam 24 lata, studiuję psychologię i pracuję dorywczo. Obecnie rozpoczynam 5. rok studiów, które są moją pasją i z którymi wiążę swoją przyszłość zawodową. Na początku kariery nie mam bardzo wygórowanych oczekiwań – myślę, że mogłabym pracować w przedszkolu, szkole czy poradni. Docelowo chciałabym jednak ukończyć szkołę psychoterapii i pracować w gabinecie, również online. Jednocześnie mam w sobie drugą, równie ważną część. Uwielbiam podróżować, uczyć się języków i poznawać ludzi z innych krajów. Niedawno wzięłam udział w programie Erasmus i tylko utwierdziło mnie to w przekonaniu, że przebywanie w innym kraju oraz w międzynarodowym środowisku naprawdę sprawia mi ogromną radość. Dzięki temu odkryłam również wiele innych możliwości i pomysłów, które z czasem stały się moimi marzeniami. W tym roku spełniłam jedno z nich – zaczęłam podróżować autostopem. Dowiedziałam się również o innych możliwościach, takich jak wolontariaty, krótkie projekty Erasmus+ czy praca sezonowa za granicą. Poznając ludzi i słuchając o ich doświadczeniach, zaczęłam odczuwać ogromny żal do siebie, że nie zaczęłam robić takich rzeczy wcześniej. Od dawna chodziły mi po głowie praca sezonowa, możliwość zamieszkania za granicą czy podróżowanie autostopem, ale w moim najbliższym otoczeniu nie znałam nikogo, kto robiłby tego typu rzeczy. Wydawało mi się to bardzo odległym i trudnym do zrealizowania marzeniem. Teraz, kiedy rozpoczynam ostatni rok studiów i czeka mnie napisanie pracy magisterskiej, mam sporo wyrzutów sumienia, że mogłam wcześniej wykorzystywać czas między studiami na takie wyjazdy. Po studiach planuję aplikować na praktyki Erasmus+ i spróbować znaleźć za granicą pracę sezonową na dłuższy okres. Wiem jednak, że prawdopodobnie nie będzie ona związana z moim zawodem. W związku z tym bardzo boję się, że jeśli poświęcę trochę czasu na realizowanie swoich marzeń i podróżowanie kosztem rozwoju zawodowego, później będzie mi trudniej znaleźć pracę jako psycholog. Z jednej strony bardzo zależy mi na rozwoju w tym kierunku, a z drugiej czuję ogromną potrzebę poznawania świata, zdobywania doświadczeń i życia w innych krajach. Zastanawiam się więc, czy w ogóle możliwe jest połączenie tych dwóch ścieżek – rozwijania kariery w psychologii i jednoczesnego podróżowania, pracy za granicą oraz zdobywania międzynarodowych doświadczeń? Czy warto pozwolić sobie na kilka lat bardziej „przygodnego” życia, czy lepiej już teraz skupić się przede wszystkim na budowaniu kariery zawodowej?
