Czuję się przegrywem w wieku 23 lat – brak prawa jazdy, mieszkanie z rodzicami, lęk o przyszłość i związki

Dzień dobry.

Ma Pan 23 lata – to wiek, w którym wielu ludzi dopiero szuka swojej drogi, popełnia błędy i mieszka z rodzicami, co w obecnych czasach jest często wyborem pragmatycznym, a nie oznaką życiowej nieporadności. Poczucie bycia „chłopcem” wynika z tego, że mierzy Pan swoją męskość zewnętrznymi atrybutami, takimi jak prawo jazdy czy status relacji, zamiast dostrzec wartość w tym, co już Pan robi – a przecież od 4 lat utrzymuje Pan stałą pracę i systematycznie inwestuje w swoje zdrowie, co wymaga dużej dyscypliny i odpowiedzialności.

Porównywanie się do wyidealizowanych obrazów z sieci lub złośliwych komentarzy o „prawiczkach” to pułapka, która zawsze będzie generować ból, ponieważ internetowe standardy często nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. To, że ktoś wyśmiewa brak doświadczenia seksualnego, świadczy o niedojrzałości tej osoby, a nie o Pana rzekomym wybrakowaniu. Męskość to nie jest plastikowa karta prawa jazdy ani liczba partnerek, ale umiejętność brania odpowiedzialności za siebie, co Pan właśnie robi, lecząc zęby czy planując operację przegrody – to są realne kroki naprawcze, z których ma Pan prawo być dumnym.

Lęk przed przyszłością i poczucie zastoju są bardzo ciężkie, ale proszę zauważyć, że Pan nie stoi w miejscu; Pan po prostu idzie we własnym tempie, które zostało spowolnione przez paraliżujący lęk przed oceną. Fakt, że szuka Pan odpowiedzi i dzieli się swoimi rozterkami, jest dowodem na to, że chce Pan dla siebie czegoś lepszego. Zamiast akceptować łatkę „przegrywa”, warto skupić się na tym, że jest Pan młodym mężczyzną w trakcie procesu budowania siebie, a każdy wykonany krok, nawet ten najmniejszy, powoli oddala Pana od tego bolesnego obrazu, który Pan sobie stworzył.

Powodzenia

Bożena Nagórska

 Szanowny Panie

Niska samoocena może wynikać z różnych przyczyn, dlatego myślę, że poza tym, co Pan pisze, może być wiele innych przyczyn. Skupia się Pan na negatywnych aspektach swojego życia, a widzi Pan jakieś pozytywy i zalety w sobie? Warto by było odważyć się porozmawiać o tym z psychologiem, ewentualnie wybrać się na terapię. Ja widzę dużo pozytywów w tym, co Pan pisze. Jakich?  Niech Pan się domyśli. 

Dzień dobry, 

W tym co Pan opisuje widoczne jest dużo lęku i przytłoczenia. Warto przyglądnąć się tym myślom i odróżnić je od faktów.  Jest Pan młodym mężczyznom, tworzącym obraz siebie w świecie, posiada Pan prace, dba Pan o zdrowie fizyczne. Pomocna byłaby rozmowa z psychologiem aby mógł Pan lepiej zrozumieć swoje obawy, potrzeby, emocje i aby zdrowie psychiczne było również zaopiekowane. 
Życzę dużo dobrego 

Weronika Trojan 

Dzień dobry. 

Słyszę w Pana słowach ogromny ciężar i surowość, z jaką Pan siebie ocenia. To, co Pan opisuje – to poczucie „bycia w tyle” czy lęk przed przyszłością – jest często związane z bardzo silnymi filtrami poznawczymi, przez które patrzy Pan na swoje życie.

Wspomniał Pan o porównywaniu się do innych w sieci. Proszę spróbować pomyśleć: czy te obrazy, które Pan widzi, są pełną prawdą o tych ludziach, czy tylko wycinkiem, który ma dobrze wyglądać? I czy to możliwe, że Pana definicja „męskości” stała się tak wąska, że nie zostawia Panu miejsca na bycie człowiekiem, który ma prawo do lęku czy potknięć?

Ma Pan 23 lata i od 4 lat utrzymuje Pan stałą pracę – to świadczy o dużej odpowiedzialności i stabilności, której wielu Pana rówieśników mogłoby Panu pozazdrościć. Dlaczego ten fakt jest dla Pana mniej istotny niż brak prawa jazdy?

Takie głęboko zakorzenione przekonania o własnym "wybrakowaniu" bywają trudne do samodzielnej zmiany, bo działają jak pętla. Wspólna praca z psychologiem nad rozbrojeniem tych myśli mogłaby Panu pomóc.

Pozdrawiam