Wstecz

Czuję się przegrywem i nikim jako mężczyzna – wstyd, brak prawa jazdy, niska pensja, mieszkanie z rodzicami

Anonimowo

jak żyć ze świadomością że jestem nikim i przegrywem? jestem nikim jako mężczyzna od dłuższego czasu tak naprawdę nic nie sprawia mi radości wszystko zaczęło się od tego że poddałem prawo jazdy po 8 nieudanych razach 4 lata temu przy każdej jeździe nawet na próbach czułem strach nie chciałem jeździć przerażało mnie to aż w końcu poddałem i tak naprawdę wtedy zrozumiałem że jako mężczyzna jestem tak naprawdę skończony Na początku się tym nie przejmowałem ale później zdałem sobie sprawę że dla kobiet jest to duży red flag że nie masz auta prawa jazdy I to tylko się skumulowało gdy zrozumiałem też że w innych kwestiach jestem przegrywem Bo pracuje w tej samej pracy od 4 lat za najniższą krajową mieszkam z rodzicami i tak naprawdę nic nie osiągnąłem w życiu i widzę te wszystkie dziewczyny studiujące lepsze ode mnie. rok temu zacząłem leczenie zębów u ortodonty bo miałem w miarę krzywe zęby i po tym stwierdziłem ok to robię te zęby skupiam się na nich mam odłożone pieniądze na protetyka itp więc powinno mi starczyć po tym chciałem zrobić operację przegrody nosowej bo mam ciągły katar i zatkany nos często to dawało mi poczucie że coś robię nie chciałem tych 2 rzeczy mieszać naraz bo koszta i czas. Ale po czasie zrozumiałem że jestem po prostu przegrywem że to tylko wszystko wymówki. Szczególnie przy kobietach chociaż przy moich kolegach też czuję ogromny wstyd sobą że nie mam prawa jazdy że mieszkam z rodzicami że nic nie osiągnąłem mam już 23 lata i wiem że jestem nikim. Mówiłem że zrobię te zęby nos i po tym zacznę coś innego ale czasami czuje że to wymówki i czuje wtedy jeszcze bardziej wstyd i smutek że tak naprawdę nic nie osiągnąłem że jestem nikim. Nie wiem już co robić czuję się przytłoczony wszystkim nawet nie czuję się jak mężczyzna tylko jak jakiś chłopiec który nic nie osiągnął. Te prawo jazdy też ciągle czuje ogormny wstyd że do tej pory boję się przełamać i spróbować ponownie. Do tego czytam czesto na internecie różne posty odnoście jak są niektórzy starsi mężczyźni co mają po 30 lat dalej są prawiczkami czy mieszkają z rodzicami są samotni itp i widzę jak kobiety tego nie tolerują jak dla nich to jest przegryw i zdaję sobie sprawę że ja też taki będę mam już 23 lata i nic nie osiągnąłem ja też nie mogę jeździć mieszkać z rodzicami nie mam nic do zaoferowania dla kobiety ciągle mój wstyd skacze pomiędzy pracą za najniższą krajową mieszkaniem z rodzicami czy brakiem prawa jazdy i bycie prawiczkiem. Nie daje już rady psychicznie
Zdjęcie Bożena Nagórska

Bożena Nagórska

Psycholożka
756 odpowiedzi na forum

Dzień dobry.

Trudno jest patrzeć na siebie z życzliwością, gdy głos wewnątrz Pana głowy nieustannie powtarza, że jest Pan „nikim”. Warto jednak zauważyć, że ten bolesny obraz jest wynikiem Pana lęku i stanów depresyjnych, a nie faktycznym odbiciem Pana wartości. Fakt, że od 4 lat utrzymuje Pan stałą pracę i konsekwentnie realizuje kosztowne leczenie ortodontyczne, świadczy o Pana ogromnej determinacji i odpowiedzialności – wielu ludzi w Pana wieku nie posiada takiej dyscypliny finansowej ani wytrwałości.

Rezygnacja z prawa jazdy ze względu na paraliżujący strach nie jest dowodem na bycie „skończonym mężczyzną”, lecz sygnałem, że zmagał się Pan z silnym lękiem, który wymaga wsparcia, a nie potępienia. Męskość nie zależy od kawałka plastiku w portfelu ani od liczby partnerek, lecz od tego, jak traktuje Pan siebie i innych. To, co Pan nazywa „wymówkami” (leczenie zębów, operacja nosa), to w rzeczywistości konkretne kroki w stronę poprawy jakości życia i zdrowia – to jest działanie, a nie stanie w miejscu.

Czytanie w sieci opinii o „przegrywach” tylko karmi Pana lęk i potwierdza najczarniejsze scenariusze, które wcale nie muszą się spełnić. Ma Pan 23 lata i całe dorosłe życie przed sobą, by zmienić pracę czy wyprowadzić się od rodziców, ale najpierw musi Pan odzyskać siły psychiczne. Przy tak silnym poczuciu wstydu i ucisku emocjonalnym, najważniejszym krokiem nie jest kolejna próba egzaminu, lecz wizyta u psychoterapeuty. Specjalista pomoże Panu wyciszyć tego wewnętrznego krytyka, który odbiera Panu prawo do radości i dumy z tego, co już Pan osiągnął. Proszę nie zostawać z tym bólem samemu – zasługuje Pan na pomoc i na to, by przestać czuć się „wybrakowanym”.

Powodzenia

Bożena Nagórska

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Zdjęcie Agnieszka Włoszycka

Agnieszka Włoszycka

Psycholożka
828 odpowiedzi na forum

Dzień dobry,

 

Dziękujemy za wiadomość.

Sądzę, że w tym przypadku głównym problemem nie jest „bycie przegrywem”, tylko bardzo silne poczucie wstydu, które zaczęło się nakręcać i obejmuje całe życie.

Według mojej opini 23 lata to moment startu, nie „bycia skończonym”. Praca za niską pensję, mieszkanie z rodzicami czy brak prawa jazdy nie są żadnym wyrokiem,  to są etapy, które można zmieniać, ale przy przeciążeniu psychicznym wszystko zaczyna wyglądać jak dowód porażki.To, co najbardziej niepokoi, to utrata radości i ciągłe samouderzanie. To może wskazywać na stan depresyjny a nie obiektywną ocenę życia. Najważniejsze teraz nie jest „naprawienie całego życia naraz”, tylko:

odcięcie się od porównywania w internecie,

wybranie jednego małego celu (np. powrót do prawa jazdy albo zdrowie),

i wsparcie psychologiczne, żeby wyjść z tego kręgu wstydu.To nie jest historia o „byciu nikim”, tylko o człowieku, który utknął w bardzo surowej ocenie siebie.

 

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Opisuje Pan siebie bardzo krytycznie, biorąc pod uwagę, że ma Pan 23 lata i utrzymuje Pan od kilku lat pracę i równocześnie płaci Pan za leczenie ortodontyczne. Wiek w którym Pan jest to często czas pierwszej pracy, robienia różnych kursów, sprawdzania tego jak Pan chce wchodzić w dorosłe życie a nie wyrok. Jest Pan w podobnej sytuacji jak wiele osób w Pana wieku, warto o tym pamiętać gdy znów będzie się Pan osądzał. Brzmi Pan jakby zakładał, że jeśli Pan coś wymyślił to powinien od razu zrealizować i to z najlepszym skutkiem, nie dając sobie czasu ani pozwolenia żeby coś mogło trwać  jakiś czas np. ta operacja na przegrodę nosa. Operacja nosa to duże przedsięwzięcie, finansowe ale też zdrowotne, nos będzie potrzebować czasu żeby się zagoić, co może trwać miesiące lub nawet rok. Osoby decydujące się na operacje często decydują się latami.

Wydaje się, że ma Pan bardzo surowy obraz jakim mężczyzną miałby Pan być już teraz. Nie ma tu miejsca na przekonanie się czego Pan chce i spróbowanie bez presji. Ważne są jakie ma Pan potrzeby, na przykład auto- czasem jest zbędne jeśli ma Pan obecnie dobrą komunikację.

Opisuje Pan kobiety jakby wszystkie miały takie same oczekiwania a tak nie jest. Brzmi, że to Pan narzuca sobie wysokie oczekiwania i nie akceptuje Pan tego jak teraz jest. Warto rozważyć psychoterapię, jest to metoda radzenia sobie i inwestycja w zadbanie o samego siebie. Czy ma Pan wsparcie w najbliższym otoczeniu w rodzinie w kolegach? Prawdopodobnie nie jest Pan jedynym, który przeżywa podobne stany i wstydzi się tego jak się Pan czuje. Warto to sprawdzić. Niestety social media pokazują nam wyidealizowaną wersje życia, która często nie jest całą prawdą. O czym również warto pamiętać.

NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: przepracowany mężczyzna przy biurku zasypanym stertami dokumentów, z telefonem i kubkiem „World's best boss”

Wypalenie zawodowe - przyczyny, objawy i jak sobie z nim radzić?

Czy czujesz się ciągle zmęczony i zniechęcony do pracy? Możliwe, że doświadczasz wypalenia zawodowego – stanu wyczerpania, który dotyka coraz więcej osób. To poważny problem wpływający na zdrowie psychiczne – sprawdź, jak sobie z nim radzić.