Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy możliwe jest całkowite wyleczenie z depresji lękowej przy nawracających objawach?
Od grudnia cierpię na ciężka depresje lękową (początek bardzo ciężki- praktycznie przez 3 tygodnie byłam osobą leżącą), do lutego przyjmowałam cital w dawce 20mg, trzy tygodnie temu zmieniłam lek na asentre (początkowo na zakładkę z citalem)- cital dość dobrze poradził sobie z objawami depresyjnymi, ale lęk nadal był spory, tąd zmiana. W porównaniu z grudniem jest duża poprawa, natomiast nadal wszystko wraca, przykładowo od tygodnia znów mam ogromny lęk wolnopłynący i paniczny, smutek, ogólnie dużo gorsze samopoczucie, gdzie 2 tygodnie wcześniej wydawało się, że wracam do "żywych", czułam się naprawdę dobrze. Czy w wypadku kiedy te objawy wracają na długo, możliwe jest całkowite wyleczenie? Tracę juz nadzieję.
Anonimowo
1 miesiąc temu
Anna Krokosz
Szanowna Pani, to, co Pani obecnie przechodzi, nie jest sygnałem porażki, lecz naturalną częścią procesu zdrowienia, który rzadko przypomina linię prostą. Proszę pamiętać, że trzy tygodnie stosowania Asentry to wciąż faza adaptacji organizmu - pełne działanie przeciwlękowe tego leku ujawnia się zazwyczaj dopiero po 6-8 tygodniach, a przejściowe nasilenie lęku wolnopłynącego na początku kuracji jest częstym zjawiskiem. To, że dwa tygodnie temu czuła się Pani "wracająca do żywych", jest najlepszym dowodem na to, że Pani układ nerwowy odzyskuje zdolność do regeneracji, a obecne pogorszenie to jedynie chwilowa destabilizacja, a nie powrót do punktu wyjścia. Całkowite wyleczenie jest jak najbardziej możliwe, jednak muszę podkreślić, że same leki to często tylko połowa sukcesu. Podczas gdy farmakoterapia stabilizuje biologię mózgu, to psychoterapia daje realne narzędzia do zmiany nawyków myślowych i przerywania "pętli lęku". Leki budują fundament, ale to praca terapeutyczna uczy Panią, jak zarządzać emocjami, by lęk przestał być paraliżujący i nie wracał w przyszłości. Połączenie obu tych metod daje najwyższą skuteczność i trwale chroni przed nawrotami, dlatego zachęcam Panią do podjęcia terapii równolegle z leczeniem u psychiatry.
1 miesiąc temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Jacek Kerlin
Słyszę, jak wiele wysiłku wkładasz w radzenie sobie z tym, co przeżywasz, i jak bolesne jest to, że poprawa bywa niestabilna. W przebiegu depresji lękowej takie nawroty objawów mogą się zdarzać i nie przekreślają możliwości pełnego powrotu do zdrowia — proces zdrowienia często ma charakter falujący. Ważne, żebyś nie była z tym sama i dalej szukała wsparcia oraz dawała sobie prawo do nadziei, nawet jeśli teraz jest ona bardzo krucha.
1 miesiąc temu
Adam Bogdański
Dzień dobry,
dziękuję, że podzieliła się pani swoją historią. W przebiegu depresji lękowej często pojawiają się okresy poprawy przeplatane nawrotami objawów. Zmiana leku i pierwsze tygodnie leczenia sertraliną (Asentra) to czas, w którym organizm dopiero stabilizuje reakcję na nową farmakoterapię, dlatego przejściowe nasilenie lęku czy wahania nastroju mogą się pojawiać, nawet jeśli wcześniej była zauważalna poprawa. W takiej sytuacji warto pozostawać w kontakcie z psychiatrą i równolegle rozpocząć psychoterapię. Leki pomagają na objawy, lecz aby zmiana była skuteczna i trwała należy leczenie połączyć z psychoterapią (indywidualną lub grupową), ewentualnie innymi rodzajami wsparcia psychicznego. W pracy terapeutycznej można zająć się mechanizmem nasilającego się lęku, sposobami regulowania napięcia oraz stopniowym odbudowywaniem poczucia bezpieczeństwa w codziennym funkcjonowaniu.
Takie połączenie leczenia farmakologicznego i psychoterapii często pozwala ustabilizować objawy i znacząco zmniejszyć ryzyko ich powrotów.
Wszystkiego dobrego,
Adam Bogdański Nowy Świat CPiP
1 miesiąc temu
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Pani opis pokazuje, że jest Pani w naprawdę trudnym momencie, ale też że potrafi Pani zauważać swoje postępy – choćby to, że w lutym czuła się lepiej niż w grudniu...to ważne, bo leczenie depresji i lęku często przebiega falami: pojawiają się lepsze i gorsze dni, nawet jeśli ogólnie jest poprawa.Całkowite wyleczenie jest możliwe ale zwykle wymaga czasu, cierpliwości i odpowiedniego wsparcia też często farmakologicznego, psychoterapeutycznego i codziennej troski o siebie. Ważne jest, żeby nie tracić nadziei, nawet gdy objawy wracają.
Może warto zadać sobie pytania do refleksji:
Co pomagało Pani w chwilach, gdy czuła się lepiej, i jak można tych momentów w codzienności więcej?
Jakie drobne kroki może Pani podjąć teraz, żeby złagodzić lęk i smutek?
Kto w Pani otoczeniu może być wsparciem w trudnych chwilach?Normalne i naturalne są te momenty cofnięcia ale Pani doświadczenie pokazuje też, że powrót do życia jest możliwy.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
1 miesiąc temu
Daria Składanowska
Dzień dobry,
Dziekuję za wiadomość.
Poniżej przesyłam przykładowe sposoby na obniżenie napięcia, lęku w ciele.
1. Oddychanie – Metoda 4-7-8
I. Wdech przez nos – 4 sekundy
Powoli wciągnij powietrze nosem.
II. Wstrzymaj oddech – 7 sekund
Pozwól, aby powietrze „rozszerzyło” brzuch i klatkę.
III. Powolny wydech przez usta – 8 sekund
Wydychaj powietrze powoli, jakbyś chciał je „wypuścić” z organizmu.
Oddychanie zmniejsza hiperwentylację i aktywuje układ przywspółczulny.
2. Skupienie na przedmiocie
Obserwowanie szczegółów jednego obiektu (kolor, kształt, liczenie przedmiotów np. w pokoju lub całym
domu). Zmniejsza natłok myśli (odwrócenie uwagi, koncentracja na zadaniu)
3. Ruch fizyczny
Krótki spacer lub rozciąganie, taniec itp. pomaga „spalić” nadmiar adrenaliny.
4. Zmiana temperatury
Chłodna (niemocno zimna) woda na twarz, ręce spowalnia tętno. Picie wody obniża napięcie.
5. Uważność (mindfulness)
a) Skupienie na oddechu
Polega na świadomym obserwowaniu wdechu i wydechu bez zmieniania rytmu oddechu.
Cel: uspokojenie układu nerwowego i zmniejszenie natłoku myśli.
b) Skanowanie ciała (Body Scan)
Polega na kierowaniu uwagi kolejno na różne części ciała (stopy, nogi, brzuch, ręce, twarz) i zauważaniu
napięcia lub rozluźnienia.
c) Uważna obserwacja otoczenia
Skupienie uwagi na jednym przedmiocie lub dźwięku (np. odgłosie deszczu, świecy).
Cel: przeniesienie uwagi z myśli lękowych na bodźce zewnętrzne.
d)Technika 5-4-3-2-1 (uziemienie)
Skup się na:
• 5 rzeczach które widzisz
• 4 których dotykasz
• 3 które słyszysz
• 2 które czujesz zapachem
• 1 którą czujesz w ciele
Pomaga wrócić do „tu i teraz”.
e) Uważny ruch (mindful walking)
Powolny spacer z koncentracją na ruchu ciała, oddechu i kontakcie stóp z podłożem.
Cel: zmniejszenie napięcia i poprawa koncentracji.
6. Rozmowa z kimś
Kontakt z drugą osobą obniża poziom kortyzolu.
7. Słuchanie ulubionej muzyki
Reguluje rytm serca i oddechu.
8. Zapachy relaksacyjne- aromatoterapia
Przykłady zapachów relaksacyjnych:
• Lawenda – najczęściej badana, wykazuje działanie uspokajające i może obniżać lęk i ciśnienie krwi.
• Rumianek rzymski – wspiera relaksację i redukcję napięcia emocjonalnego.
• Ylang-ylang – może zmniejszać pobudzenie i przyspieszone tętno w sytuacjach lękowych.
• Drzewo sandałowe – wspomaga koncentrację i wyciszenie.
• Mięta pieprzowa – w umiarkowanych ilościach może działać łagodząco na stres psychiczny.
Sposoby stosowania aromaterapii:
• Dyfuzory i inhalacje – olejek eteryczny w powietrzu lub kilka kropli na chusteczkę.
• Kąpiele aromatyczne – kilka kropli olejku w wannie (rozcieńczone w oleju bazowym).
• Masaże – rozcieńczony olejek eteryczny może wspomagać relaksację mięśni i redukcję napięcia.
9. Wprowadzanie regularnej organizacji dnia
Wprowadzanie przewidywalności i rutyny może zmniejszać poczucie niepewności, które często towarzyszy
lękowi. Stałe godziny snu, posiłków, praca
10.Prowadzenie dziennika objawów
Zapisywanie sytuacji wyzwalających lęk pomaga je rozpoznawać oraz znaleźć własne sposoby radzenia
sobie z lękiem. 4
Jak korzystać z dziennika
1. Zapisz sytuację – gdzie byłeś / co się wydarzyło, gdy pojawił się lęk.
2. Kiedy nastąpiła – data i godzina pomagają zauważyć wzorce (np. rano, w pracy).
3. Myśli automatyczne – np. „coś mi się stanie”, „nie dam rady”.
4. Natężenie lęku – oceń w skali 1–10 (1 – bardzo mały, 10 – bardzo silny).
5. Objawy w ciele – np. przyspieszone bicie serca, napięcie, pocenie się.
6. Sposób poradzenia sobie – np. oddychanie 4-7-8, uważność, rozmowa z kimś, spacer, taniec itp.
7. Efekt – czy lęk zmalał i do jakiego poziomu w skali od 1 do 10.
Kontakt z psychologiem może pomóc w odkryciu własnych sposobów na obniżenie lęku w cele oraz odkryciu zasobów.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Doradca kariery, Psycholog, TSR
1 miesiąc temu
Piotr Ziomber
dzień dobry
Jak najbardziej przy zaburzeniu depresyjno‑lękowym możliwe jest bardzo dobre wyzdrowienie, łącznie z całkowitym ustąpieniem objawów, a to, że teraz masz nawrót, nie znaczy, że leczenie nie zadziała.
Wymieniony lek jest lekiem o udokumentowanym działaniu przeciwdepresyjnym i przeciwlękowym, ale pełny efekt ocenia się zwykle po około 4-8 tygodniach regularnego stosowania, czasem dłużej. Jesteś dopiero około 3 tygodnie po zmianie leku, więc wahania lęku i nastroju w tym okresie są niestety typowe, a układ nerwowy dopiero adaptuje się do nowego leku.To, że Cital „zdjął” ciężką depresję, a Asentra została włączona bardziej pod lęk, wskazuje, że Twój organizm reaguje na leczenie, a nawroty lęku nie przekreślają rokowania, tylko pokazują, że dawka i czas lub całościowy plan leczenia jeszcze wymagają dopracowania.
W opisie depresji lękowej podkreśla się, że jest ona w pełni uleczalna, ale wymaga czasu, zaangażowania i odpowiedniego wsparcia (leki plus psychoterapia plus zmiany stylu życia).
Standardowy czas farmakoterapii po uzyskaniu poprawy to zwykle 9 do 12 miesięcy, aby utrwalić efekt i zmniejszyć ryzyko nawrotu. Objawy często ustępują „schodkowo” czyli kilka dobrych tygodni, potem cofnięcie, potem znowu lepiej i jest to normalny tor zdrowienia, a nie dowód, że już tak zostanie.
Oprócz leku jest włączona psychoterapia (szczególnie poznawczo‑behawioralna lub skoncentrowana na lęku, traumie),gdyż połączenie leku i terapii wyraźnie poprawia rokowanie przy depresji lękowej.
Traktuj obecne zaostrzenie jako epizod na drodze zdrowienia, nie jako cofnięcie do punktu wyjścia grudniowy stan „leżący” pokazuje, jak daleko już zaszłaś. Ustal z kimś bliskim prosty plan na gorsze dni sugerując minimum obowiązków, kontakt z kimś zaufanym, 2 do 3 małe zadania dziennie (np. krótki spacer, prysznic, posiłek).
Zapisuj codziennie w 2 do 3 zdaniach poziom lęku, nastroju i aktywności gdyż takie „dzienniki” często pokazują, że globalne poczucie „ciągle tak samo źle” nie do końca zgadza się z faktami. Powodzenia.
1 miesiąc temu
Zobacz podobne
Lęk przed oceną i byciem obserwowaną – jak przestać myśleć, co inni o mnie pomyślą?
Nie umiem odwrócić uwagi od tego, jak czuję że ktoś mnie obserwuje. Nie umiem do końca "zająć się sobą" czy skupić na sobie. Natychmiast gdy czuję złą energię to zajmuje to moje myśli, czuję że wchodzi do mojej głowy. Czuję się skrępowana, zawstydzona, nieswojo. Nie przeglądam treści na telefonie na które mam ochotę bo zastanawiam, co kto pomyśli. Bardzo często przychodzi mi do głowy, co ktoś pomyśli. Na poziomie świadomym wiem, że nie powinnam, ale tak niestety jest i mam złe doświadczenia z byciem ocenianą. Nie wiem, jak to odepchnąć. Często jak siedzę w restauracji to zamiast mieć SWOJE WŁASNE myśli, przychodzą mi krytyczne od innych. sytuację pogłębia to, że przyciągam wzrok i uwagę bo bardzo ładnie wyglądam i mam swój styl. Jednak nie lubię być obserwowana.
Witam, otóż mam wielki problem. Mianowicie od dłuższego czasu nie mogę zaznac spokoju, towarzyszy mi ciagly strach stres odnośnie przyszłości tego jak sobie poradzić, mam 23 lata i ciężko mi myślec co dalej. Ostatnio byłam dość długo na chorobowym przez ataki paniki, lęki, dostałam leki od Lekarza i tak naprawdę zamiast się poprawić jest gorzej, byle co a ja potrafię dostawać ataków paniki.. boję się robić cokolwiek przez to że siedzi mi w głowie to że mogę zaraz znowu to przeżywać.. a wracając wróciłam ledwo do pracy i po 4 dniach znowu go dostałam.. wielki strach w przełożonych moje łzy.. Jestem tak tym wszystkim zmęczona.. do tego doszły mi straszne zawroty głowy,mrowienia, kołatanie serca.. jedyne miejsce w którym czuje się dobrze to w swoim aucie jak prowadzę nie rozumiem dlaczego tak jest. Jak wracam do domu głową daje o Sobie znać, w pracy też ale nie aż tak bardzo.. Czy jest coś co mogłabym zrobić aby sobie pomóc?
Fantazjowanie, gdy pojawiają się emocje. Czy lepiej nauczyć się tego nie robić?
Jestem osobą, która bardzo często odlatuje w fantazjowanie. Często przy odczuwaniu konkretnej emocji pozytywnej lub trudnej. Czy to normalne, czy raczej starać się jak najmniej fantazjować? Zastanawia mnie czy fantazjowanie jest właściwe, czy bardziej szkodliwe?
Całkowite wyleczenie z nerwicy
Dzień dobry. Walczę z nerwicą już 20 lat ( obecnie mam 22 lata). Powoli tracę siły i potrzebuje motywacji. Czy istnieje możliwość całkowitego wyleczenia nerwicy tak,żeby już nigdy nie wróciła?
Wstydzę się za swoje myśli, które kompletnie się zmieniają w trakcie miesiączki.
Jestem z partnerem 7 lat, mało się kłócimy, spędzamy sporo czasu ze sobą, jest okay, mieszkamy razem, jesteśmy życzliwymi ludźmi, czuję, że partner mnie wspiera, jest przy mnie zawsze, gdy potrzebuje. 3 lata temu przez rok przyjmowałam leki na depresję, na co dzień jestem osobą bardzo wrażliwą i lękliwą, brak mi pewności siebie.
Mam taki problem, że w tym tygodniu podczas miesiączki mój mózg stwierdził, że nie kocha już partnera, że chce być z kimś innym. Miałam też jeden sen, w którym filtrowalam ze swoim dawnym kolegą, z którym nie miałam nawet jakis bliskich relacji, po prostu znajomy.
Aktualnie boje się, że mój związek się rozpadnie, jestem płaczliwa, płakałam chłopakowi, że doprowadzę do tego, że nie będziemy razem, że czuję jakbym zrobiła coś bardzo złego. Płaczę z powodu wyrzutów sumienia, jakbym nas zawiodła.
Nigdy nie zdradziłam partnera, nigdy nie szukałam nikogo na boku, mój partner też nie robi takich rzeczy, ogólnie mam mało znajomych, ponieważ jestem introwertyczką, więc w sumie to nawet nie miałabym z kim zdradzać.
Nie wiem co zrobić z takimi myślami.
Pół roku temu miałam pierwszy raz podobną sytuację, tylko że przed miesiączką tak było, po miesiączce minęły takie mysli, ale od tamtego czasu już nie uważam, że mój parter jest taki słodki, nie rozczula mnie tak jak jeszcze pół roku temu. Zawsze czułam, że "to mój słodki chłopak", chciałam go tulić do siebie, bo mnie tak rozczulał
A teraz czuję jakbyśmy byli po prostu znajomymi, jesteśmy dla siebie mili i to tyle.
Chwilę przed tym pierwszym razem, gdy miałam takie myśli w głowie, to w pracy pojawił się jeden chłopak, z którym miałam bardzo miły kontakt, kontakt tylko online na chacie, bo nie poznałam go osobiście, on to był taki bajerant, pisał bardzo emocjonalnie to co kobieta chciałaby usłyszeć, nic do niego nie czułam, czasem gdzieś pojawiał się w myślach, i trochę czekałam aż do mnie napisze. Myślę, że on mógł mieć wpływ na to, że mój mózg zaczął coś wymyślać. Jak minęła miesiączka to nie myślałam już o tym chłopaku, ale jakiś lęk został.
Ze strony chłopaka nic się nie zmieniło, wspiera mnie, wie o wszysktim, ale uważa, że to tylko chwilowe wahania nastroju, że między nami nic się nie zmieniło, że możemy żyć dalej.
A ja nie wiem już co o tym wszystkim myśleć, to okropny stan, stan, w którym mam wyrzuty sumienia okropne, jakbym faktycznie zdradziła partnera, a ja naprawdę do niczego takiego nawet nie dążyłam.
Proszę o podpowiedź co mogę z tym zrobić, czy to wgl jest normalne :(
Wiem, że to minie, będzie lepiej, wrócimy do normalności, ale ta normalność już nie jest taka słodka jak kiedyś, chciałabym żeby znów mnie rozczulał
Bo nadal chce z nim być, jest wspaniały
Nie wiem co się dzieje w mojej głowie...
