Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy możliwe jest całkowite wyleczenie z depresji lękowej przy nawracających objawach?
Od grudnia cierpię na ciężka depresje lękową (początek bardzo ciężki- praktycznie przez 3 tygodnie byłam osobą leżącą), do lutego przyjmowałam cital w dawce 20mg, trzy tygodnie temu zmieniłam lek na asentre (początkowo na zakładkę z citalem)- cital dość dobrze poradził sobie z objawami depresyjnymi, ale lęk nadal był spory, tąd zmiana. W porównaniu z grudniem jest duża poprawa, natomiast nadal wszystko wraca, przykładowo od tygodnia znów mam ogromny lęk wolnopłynący i paniczny, smutek, ogólnie dużo gorsze samopoczucie, gdzie 2 tygodnie wcześniej wydawało się, że wracam do "żywych", czułam się naprawdę dobrze. Czy w wypadku kiedy te objawy wracają na długo, możliwe jest całkowite wyleczenie? Tracę juz nadzieję.
Anonimowo
Anna Krokosz
Szanowna Pani, to, co Pani obecnie przechodzi, nie jest sygnałem porażki, lecz naturalną częścią procesu zdrowienia, który rzadko przypomina linię prostą. Proszę pamiętać, że trzy tygodnie stosowania Asentry to wciąż faza adaptacji organizmu - pełne działanie przeciwlękowe tego leku ujawnia się zazwyczaj dopiero po 6-8 tygodniach, a przejściowe nasilenie lęku wolnopłynącego na początku kuracji jest częstym zjawiskiem. To, że dwa tygodnie temu czuła się Pani "wracająca do żywych", jest najlepszym dowodem na to, że Pani układ nerwowy odzyskuje zdolność do regeneracji, a obecne pogorszenie to jedynie chwilowa destabilizacja, a nie powrót do punktu wyjścia. Całkowite wyleczenie jest jak najbardziej możliwe, jednak muszę podkreślić, że same leki to często tylko połowa sukcesu. Podczas gdy farmakoterapia stabilizuje biologię mózgu, to psychoterapia daje realne narzędzia do zmiany nawyków myślowych i przerywania "pętli lęku". Leki budują fundament, ale to praca terapeutyczna uczy Panią, jak zarządzać emocjami, by lęk przestał być paraliżujący i nie wracał w przyszłości. Połączenie obu tych metod daje najwyższą skuteczność i trwale chroni przed nawrotami, dlatego zachęcam Panią do podjęcia terapii równolegle z leczeniem u psychiatry.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Jacek Kerlin
Słyszę, jak wiele wysiłku wkładasz w radzenie sobie z tym, co przeżywasz, i jak bolesne jest to, że poprawa bywa niestabilna. W przebiegu depresji lękowej takie nawroty objawów mogą się zdarzać i nie przekreślają możliwości pełnego powrotu do zdrowia — proces zdrowienia często ma charakter falujący. Ważne, żebyś nie była z tym sama i dalej szukała wsparcia oraz dawała sobie prawo do nadziei, nawet jeśli teraz jest ona bardzo krucha.
Adam Bogdański
Dzień dobry,
dziękuję, że podzieliła się pani swoją historią. W przebiegu depresji lękowej często pojawiają się okresy poprawy przeplatane nawrotami objawów. Zmiana leku i pierwsze tygodnie leczenia sertraliną (Asentra) to czas, w którym organizm dopiero stabilizuje reakcję na nową farmakoterapię, dlatego przejściowe nasilenie lęku czy wahania nastroju mogą się pojawiać, nawet jeśli wcześniej była zauważalna poprawa. W takiej sytuacji warto pozostawać w kontakcie z psychiatrą i równolegle rozpocząć psychoterapię. Leki pomagają na objawy, lecz aby zmiana była skuteczna i trwała należy leczenie połączyć z psychoterapią (indywidualną lub grupową), ewentualnie innymi rodzajami wsparcia psychicznego. W pracy terapeutycznej można zająć się mechanizmem nasilającego się lęku, sposobami regulowania napięcia oraz stopniowym odbudowywaniem poczucia bezpieczeństwa w codziennym funkcjonowaniu.
Takie połączenie leczenia farmakologicznego i psychoterapii często pozwala ustabilizować objawy i znacząco zmniejszyć ryzyko ich powrotów.
Wszystkiego dobrego,
Adam Bogdański Nowy Świat CPiP
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Pani opis pokazuje, że jest Pani w naprawdę trudnym momencie, ale też że potrafi Pani zauważać swoje postępy – choćby to, że w lutym czuła się lepiej niż w grudniu...to ważne, bo leczenie depresji i lęku często przebiega falami: pojawiają się lepsze i gorsze dni, nawet jeśli ogólnie jest poprawa.Całkowite wyleczenie jest możliwe ale zwykle wymaga czasu, cierpliwości i odpowiedniego wsparcia też często farmakologicznego, psychoterapeutycznego i codziennej troski o siebie. Ważne jest, żeby nie tracić nadziei, nawet gdy objawy wracają.
Może warto zadać sobie pytania do refleksji:
Co pomagało Pani w chwilach, gdy czuła się lepiej, i jak można tych momentów w codzienności więcej?
Jakie drobne kroki może Pani podjąć teraz, żeby złagodzić lęk i smutek?
Kto w Pani otoczeniu może być wsparciem w trudnych chwilach?Normalne i naturalne są te momenty cofnięcia ale Pani doświadczenie pokazuje też, że powrót do życia jest możliwy.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Daria Składanowska
Dzień dobry,
Dziekuję za wiadomość.
Poniżej przesyłam przykładowe sposoby na obniżenie napięcia, lęku w ciele.
1. Oddychanie – Metoda 4-7-8
I. Wdech przez nos – 4 sekundy
Powoli wciągnij powietrze nosem.
II. Wstrzymaj oddech – 7 sekund
Pozwól, aby powietrze „rozszerzyło” brzuch i klatkę.
III. Powolny wydech przez usta – 8 sekund
Wydychaj powietrze powoli, jakbyś chciał je „wypuścić” z organizmu.
Oddychanie zmniejsza hiperwentylację i aktywuje układ przywspółczulny.
2. Skupienie na przedmiocie
Obserwowanie szczegółów jednego obiektu (kolor, kształt, liczenie przedmiotów np. w pokoju lub całym
domu). Zmniejsza natłok myśli (odwrócenie uwagi, koncentracja na zadaniu)
3. Ruch fizyczny
Krótki spacer lub rozciąganie, taniec itp. pomaga „spalić” nadmiar adrenaliny.
4. Zmiana temperatury
Chłodna (niemocno zimna) woda na twarz, ręce spowalnia tętno. Picie wody obniża napięcie.
5. Uważność (mindfulness)
a) Skupienie na oddechu
Polega na świadomym obserwowaniu wdechu i wydechu bez zmieniania rytmu oddechu.
Cel: uspokojenie układu nerwowego i zmniejszenie natłoku myśli.
b) Skanowanie ciała (Body Scan)
Polega na kierowaniu uwagi kolejno na różne części ciała (stopy, nogi, brzuch, ręce, twarz) i zauważaniu
napięcia lub rozluźnienia.
c) Uważna obserwacja otoczenia
Skupienie uwagi na jednym przedmiocie lub dźwięku (np. odgłosie deszczu, świecy).
Cel: przeniesienie uwagi z myśli lękowych na bodźce zewnętrzne.
d)Technika 5-4-3-2-1 (uziemienie)
Skup się na:
• 5 rzeczach które widzisz
• 4 których dotykasz
• 3 które słyszysz
• 2 które czujesz zapachem
• 1 którą czujesz w ciele
Pomaga wrócić do „tu i teraz”.
e) Uważny ruch (mindful walking)
Powolny spacer z koncentracją na ruchu ciała, oddechu i kontakcie stóp z podłożem.
Cel: zmniejszenie napięcia i poprawa koncentracji.
6. Rozmowa z kimś
Kontakt z drugą osobą obniża poziom kortyzolu.
7. Słuchanie ulubionej muzyki
Reguluje rytm serca i oddechu.
8. Zapachy relaksacyjne- aromatoterapia
Przykłady zapachów relaksacyjnych:
• Lawenda – najczęściej badana, wykazuje działanie uspokajające i może obniżać lęk i ciśnienie krwi.
• Rumianek rzymski – wspiera relaksację i redukcję napięcia emocjonalnego.
• Ylang-ylang – może zmniejszać pobudzenie i przyspieszone tętno w sytuacjach lękowych.
• Drzewo sandałowe – wspomaga koncentrację i wyciszenie.
• Mięta pieprzowa – w umiarkowanych ilościach może działać łagodząco na stres psychiczny.
Sposoby stosowania aromaterapii:
• Dyfuzory i inhalacje – olejek eteryczny w powietrzu lub kilka kropli na chusteczkę.
• Kąpiele aromatyczne – kilka kropli olejku w wannie (rozcieńczone w oleju bazowym).
• Masaże – rozcieńczony olejek eteryczny może wspomagać relaksację mięśni i redukcję napięcia.
9. Wprowadzanie regularnej organizacji dnia
Wprowadzanie przewidywalności i rutyny może zmniejszać poczucie niepewności, które często towarzyszy
lękowi. Stałe godziny snu, posiłków, praca
10.Prowadzenie dziennika objawów
Zapisywanie sytuacji wyzwalających lęk pomaga je rozpoznawać oraz znaleźć własne sposoby radzenia
sobie z lękiem. 4
Jak korzystać z dziennika
1. Zapisz sytuację – gdzie byłeś / co się wydarzyło, gdy pojawił się lęk.
2. Kiedy nastąpiła – data i godzina pomagają zauważyć wzorce (np. rano, w pracy).
3. Myśli automatyczne – np. „coś mi się stanie”, „nie dam rady”.
4. Natężenie lęku – oceń w skali 1–10 (1 – bardzo mały, 10 – bardzo silny).
5. Objawy w ciele – np. przyspieszone bicie serca, napięcie, pocenie się.
6. Sposób poradzenia sobie – np. oddychanie 4-7-8, uważność, rozmowa z kimś, spacer, taniec itp.
7. Efekt – czy lęk zmalał i do jakiego poziomu w skali od 1 do 10.
Kontakt z psychologiem może pomóc w odkryciu własnych sposobów na obniżenie lęku w cele oraz odkryciu zasobów.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Doradca kariery, Psycholog, TSR
Piotr Ziomber
dzień dobry
Jak najbardziej przy zaburzeniu depresyjno‑lękowym możliwe jest bardzo dobre wyzdrowienie, łącznie z całkowitym ustąpieniem objawów, a to, że teraz masz nawrót, nie znaczy, że leczenie nie zadziała.
Wymieniony lek jest lekiem o udokumentowanym działaniu przeciwdepresyjnym i przeciwlękowym, ale pełny efekt ocenia się zwykle po około 4-8 tygodniach regularnego stosowania, czasem dłużej. Jesteś dopiero około 3 tygodnie po zmianie leku, więc wahania lęku i nastroju w tym okresie są niestety typowe, a układ nerwowy dopiero adaptuje się do nowego leku.To, że Cital „zdjął” ciężką depresję, a Asentra została włączona bardziej pod lęk, wskazuje, że Twój organizm reaguje na leczenie, a nawroty lęku nie przekreślają rokowania, tylko pokazują, że dawka i czas lub całościowy plan leczenia jeszcze wymagają dopracowania.
W opisie depresji lękowej podkreśla się, że jest ona w pełni uleczalna, ale wymaga czasu, zaangażowania i odpowiedniego wsparcia (leki plus psychoterapia plus zmiany stylu życia).
Standardowy czas farmakoterapii po uzyskaniu poprawy to zwykle 9 do 12 miesięcy, aby utrwalić efekt i zmniejszyć ryzyko nawrotu. Objawy często ustępują „schodkowo” czyli kilka dobrych tygodni, potem cofnięcie, potem znowu lepiej i jest to normalny tor zdrowienia, a nie dowód, że już tak zostanie.
Oprócz leku jest włączona psychoterapia (szczególnie poznawczo‑behawioralna lub skoncentrowana na lęku, traumie),gdyż połączenie leku i terapii wyraźnie poprawia rokowanie przy depresji lękowej.
Traktuj obecne zaostrzenie jako epizod na drodze zdrowienia, nie jako cofnięcie do punktu wyjścia grudniowy stan „leżący” pokazuje, jak daleko już zaszłaś. Ustal z kimś bliskim prosty plan na gorsze dni sugerując minimum obowiązków, kontakt z kimś zaufanym, 2 do 3 małe zadania dziennie (np. krótki spacer, prysznic, posiłek).
Zapisuj codziennie w 2 do 3 zdaniach poziom lęku, nastroju i aktywności gdyż takie „dzienniki” często pokazują, że globalne poczucie „ciągle tak samo źle” nie do końca zgadza się z faktami. Powodzenia.
Zobacz podobne
Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się.
Witam, mam 16 lat, od 4 klasy podstawówki zmagam się z samookaleczaniem. Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się. Najmniejsze sytuacje doprowadzają mnie do płaczu i braku chęci do życia. Zdarzają się też zmiany osobowości np. z nieśmiałej i pomocnej zmieniam się we wredną i niepomocną. Czasem tracę też chęci do życia, tak po prostu, myślę sobie, że to wszystko nie ma sensu i nic mi się nie uda. Nawet niewielkie słowa prowadzą do zmiany mojej własnej samooceny, także żarty. Co to może być, czy ktoś może mi pomóc?
Jak radzić sobie z bezpodstawną derealizacją przy zaburzeniach lękowych?
Dzień dobry, jak radzić sobie z bezpodstawną derealizacją?? Mam za sobą historię zaburzeń lękowych, znam ten schemat i zazwyczaj sobie z nim bez problemu radzę lecz teraz występują u mnie też takie ataki bez konkretnego bodźca. Przykładowo kiedyś pojawiały się przy próbie wyjścia z domu bądź przy silnym stresie ale teraz to jest np. chwilę po wstaniu gdy leżę w łóżku czy podczas robienia czegoś w domu. Nie wiem jak radzić sobie z derealizacją gdy jest właśnie bez żadnej podstawy bo wbrew pozorom jest wtedy ona mocniejsza przykładowo dochodzi do niej ogromne poczucie zimna i takie silne przekonanie o „zamknięciu w pudełku”. Wiem że najlepszym sposobem na opanowanie tego jest ignorowanie ale ciężko to robić gdy czuje jakby lód mi przepływał pod skórą a tak wcześniej nie miałam, to wręcz zmieniło swoją formę.
Napady paniki, lęk i poczucie nierealności świata. Chciałabym sobie pomóc.
Dzień dobry, chciałabym opisać problem, który od pewnego czasu mi towarzyszy i postanowiłam coś z nim zrobić, ale na razie bezskutecznie. Od około 2-3 miesięcy nasiliły się u mnie lęki po stresującej dla mnie sytuacji związanej ze zdrowiem. O ile sam problem zdrowotny praktycznie od razu zniknął, tak lęk wzrastał z czasem. Były gorsze i lepsze dni, były nawet takie kiedy w ogóle nie czułam lęku i nie panikowałam. Zaczęło się od zwykłych lęków o samopoczucie a skończyło się na panice o wyjście z domu. Zawsze, gdy muszę wyjść do szkoły czy na spacer, to bardzo się boję i nie mogę racjonalnie myśleć, że przecież nic się nie stanie i dopiero jak ktoś weźmie mnie za rękę i wyjdzie ze mną z domu to powoli się uspokajam, chociaż nigdy nie jestem w 100% spokojna poza domem. Mimo to muszę przecież wychodzić z domu, ale wiąże się to ze stresem i byciem niespokojną. Akurat ten lęk zaczął się u mnie około miesiąc temu i raz był mniej a raz bardziej nasilony. Obecnie jestem chora i z domu wyszłam wczoraj, do szkoły. Myślałam, że już się wyleczyłam i poza tym musiałam napisać zaległy sprawdzian. Gdy miałam wyjść z domu to bardzo panikowałam i ledwo co dotarłam do auta. Przez całą drogę ulica wydawała mi się nagle bardzo mała a otoczenie wokół sztuczne. Prawdopodobnie to wszystko efekt paniki, ale jest to bardzo męczące, gdy często wątpię w prawdziwość świata dookoła i muszę sprawdzać czy nie śpię. Oczywiście nie jest tak cały czas i czasami, gdy wyjdę już z domu, to szybko się uspokajam i nie czuję żadnych objawów fizycznych. Bo oprócz takiej chwilowej "nierealności" gdy panikuję mam bóle głowy czy zawroty, nudności, ogólne zmęczenie i złe samopoczucie czyli prawdopodobnie są to ataki paniki. Wszyscy dookoła tylko mówią, że nic się przecież nie dzieje i jestem zdrowa. Ja to wiem, ale gdy panikuję te myśli o tym, że jest okej znikają pod tymi negatywnymi. Jestem świadoma tego, że to wszystko jest w mojej głowie ale ciężko mi się tego pozbyć samej. Moi rodzice twierdzą, że robię to wszystko bo nie chce mi się iść do szkoły a tak nie jest, bo ja naprawdę się boję. :( Gdy wracam do szkoły po dłuższej niż weekend przerwie, zawsze pierwsze dwa dni są dla mnie bardzo męczące i dopiero po paru dniach przestaję za każdym razem panikować i wracam do względnej normalności. Nie znoszę tego uczucia gdy rano spanikuję i potem cały dzień jestem zmęczona albo gdy zasypiam z lękiem bo panikuję z powodu czegoś wieczorem. Nie raz gdy patrzę przez okno nieco przeraża mnie jak ogromny jest świat a potem wydaje mi się bardzo mały gdy pojawia się panika. Rodzice zapisali mnie do psychologa, ale pierwsze spotkanie jest bez mojej obecności, czyli pewnie dwa tygodnie zajmie sama diagnoza wstępna u psychologa. Do psychiatry boję się pójść, bo co jak się okaże, że ja sobie to wszystko wymyślam i wcale ze mną nie jest tak źle? Może być przecież ktoś kto bardziej potrzebowałby terminu u tego specjalisty i przeze mnie by musiał czekać. A co jeśli jest na tyle źle, że będę musiała pójść do szpitala psychiatrycznego? Bardzo się boję o to co może mi być i bardzo chcę sobie pomóc jak najszybciej. Chciałabym też spytać czy jak chce pójść na samą psychoterapię to mogłabym pójść bez diagnozy i skierowania (prywatnie)? Gdybym miała zacząć brać jakieś leki na lęk to wolę jednak samą psychoterapię, bo biorę już leki i trochę stresuje mnie perspektywa brania kolejnych. Mam wrażenie, że ta panika niedługo sprawi, że w ogóle nie wyjdę z domu. Bardzo bym tego nie chciała, bo kocham wychodzić ze znajomymi czy podróżować no ale robienie tego w lęku odbierze mi całą radość. :( Jestem kompletnie świadoma, że to co odczuwam, czyli np. nierealność czy złe samopoczucie to panika, która jest w mojej głowie i jedynie nie umiem jej skutecznie się pozbyć. Czy uda mi się to całkowicie opanować jeszcze w tym roku albo przynajmniej częściowo?
Jestem nastolatką i od paru lat zmagam się z dużym problemem przygnębienia
Witam, jestem nastolatką i od paru lat zmagam się z dużym problemem przygnębienia. Już jako dziecko byłam bardzo wrażliwa, zawsze miałam wielkie serce i chciałam każdemu pomóc. Teraz odczuwam to jako moją winę za krzywdę ludzi wokół mnie oraz że sprawiam każdemu przykrość. Mam duży szacunek do rodziców, bardzo ich kocham i robię dla nich dużo, nie rozmawiałam z nimi o moim problemie, ponieważ boję się, że ich to skrzywdzi. Rzadko mówię ludziom prawdę, ponieważ boję się, że ich skrzywdzę. Ludzie mnie wykorzystują, ponieważ nie potrafię odmawiać. Każdy się mną wyręcza a ja, mimo że to widzę, nic z tym nie robię. Nie było dnia ani godziny od paru lat kiedy się czymś nie stresowałam. Mam problemy z ciągłymi wahaniami nastroju; raz jestem bardzo szczęśliwa a godzinę potem płacze i wypominam sobie każdy błąd. Potem znowu się cieszę i mam nadmiar energii, a zaraz znowu płacze i zamykam się w sobie. Rozważam każdy błąd z danego dnia, wśród ludzi czuję, że każdy się ze mnie śmieje, dziwnie na mnie patrzy, ocenia mnie, obgaduje. Mimo że czuję się ładną osobą. Kiedy idę przez miasto sama, ciągle się boję że ktoś mnie śledzi, napadnie na mnie, nakrzyczy, porwie, uderzy itp. Mam wewnętrzna pewność, że każdy mężczyzna którego mijam, zaraz mnie zacznie zaczepiać i atakować. To uczucie jest tak pewne, jakbym miała pewność że jak kopne piłkę, to ona się przemieści. Ciągle czuje poczucie winy za to, co na przykład ktoś z mojej rodziny czy przyjaciół komuś zrobi. Kiedy pewna osoba zapytała bliskiej mi osoby, z wysokimi umiejętnościami artystycznymi, czy namaluję jej coś na ścianie, odpowiedziała że nie, bo nie ma czasu. To sprawiło, że cały dzień myślałam o tej osobie która poprosiła o malunek, i było mi cały czas przykro. Ciągle czuje , że nie zasługuje na moje życie, ponieważ pod względem rzeczy które posiadam, przyjaciół i miejsca zamieszkania, jest one jakby nagrodą. Proszę niech ktoś mi podpowie co robić.
Jak radzić sobie z apatią, wahaniami nastroju i problemami społecznymi?
Witam, mam 22 lata i od zawsze mierzę się z uczuciem bezsensu w życiu, apatią i problemami społecznymi. Chodzę do psychiatry ma NFZ co kilka miesięcy, mam leki antydepresyjne, przeciwlękowe, na adhd (na to też cierpię), od dwóch lat się leczę, ale czuję, że to nie ma sensu. Nic mi nie pomaga. Mam ogromne problemy z ludźmi, niby czuję potrzebę przynależności, ale gdy ktoś się zbliża, to mam ochotę uciec, wyizolować się. Nie czuję, że należe do tego świata. Mam też okropne wahania nastroju. Ostatnio w czerwcu miałam dobry miesiąc, zapisałam się na praktyki studenckie, jako wolontariusz do schroniska, do tatuatorki, zaczęłam zarabiać na rysunkach i chcieć spotykać się z ludźmi (co jest dziwne, bo mam fobie społeczną i jestem silnym odludkiem), potem nastąpił spadek i zaniedbałam zlecenia, wypisałam się ze schroniska i nie wychodziłam z domu. Zawaliłam studia przez prokastrynacje, walczę z uzależnieniem od żyletki, ale niezbyt wychodzi. Jestem tępa i jedyne czego chce to, żeby te stany, w których mam więcej energii i motywacji wróciły. Leki, jakie biorę to Dulsevia 60 mg na depresję, medikinet 30mg na ADHD, estazolam 2mg ostatnio na sen (doświadczałam paraliżów sennych, oraz krzyczałam przez sen, szeptałam o zjawach) i Perazin 100mg też na uspokojenie. Raz w życiu przeżyłam stan, w którym miałam halucynacje ze zjawą. Do teraz boję się wyprowadzić z domu i sama mieszkać. Miałam też pare lat temu paranoje na punkcie duchów, słyszałam trzask mebli i widziałam cienie. Często śnią mi się krwawe rzeczy. Mam dosyć tego, że nic się nie zmienia, że nie mogę nawet nawiązać stabilnej relacji przyjacielskiej, bo od razu mój organizm odmawia radości ze spotykania się z ludźmi. Trochę dryfuję. Nie wiem, od czego to. Tak mam zawsze. Czy jest jakiś lek, jakaś szansa, by chociaż uciszyć te wahania nastroju? :(
