Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy można całkowicie wyleczyć się z choroby dwubiegunowej?
Czy można całkowicie wyleczyć się z choroby dwubiegunowej?
AK
2 lata temu
Iwona Lassota
Dzień dobry,
wszystko zależy od dynamiki choroby u danej osoby ale według mojej wiedzy można przez wiele lat być w remisji dzięki psychoterapii i dobrze dobranej farmakoterapii.
Serdecznie pozdrawiam,
Iwona Lassota
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Michał Kłak
AK,
Według aktualnego stanu wiedzy ChAD jest nieuleczalny, ale dobrze dobrana farmakoterapia w połączeniu z psychoterapią pozwalają na rozwijanie umiejętności zarządzania objawami a tym samym do okresów remisji, nawet kilkuletniej. Jak już wspominano dużo zależy od dynamiki objawów u danej osoby oraz jej indywidualnej sytuacji.
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Choroba dwubiegunowa jest chorobą psychiczną, która charakteryzuje się zmianami nastroju między depresją a manią. Nie ma jednej przyczyny tej choroby, ale mogą na nią wpływać czynniki genetyczne, hormonalne, środowiskowe i stresujące. Choroba dwubiegunowa nie jest uleczalna, ale można ją leczyć i kontrolować objawy. Leczenie polega na stosowaniu leków stabilizujących nastrój, leków przeciwpsychotycznych i leków przeciwdepresyjnych. Leki te pomagają zrównoważyć poziom neuroprzekaźników w mózgu i zapobiegać skrajnym wahaniom nastroju. Oprócz leczenia farmakologicznego, ważna jest również psychoterapia i psychoedukacja. Psychoterapia pomaga pacjentowi zrozumieć swoją chorobę, radzić sobie z emocjami i poprawiać jakość życia. Psychoedukacja polega na edukowaniu pacjenta i jego rodziny o chorobie dwubiegunowej, jej objawach, leczeniu i sposobach zapobiegania nawrotom. Choroba dwubiegunowa jest chorobą przewlekłą, która wymaga stałego monitorowania i dostosowywania leczenia. Nie należy samodzielnie odstawiać leków ani zmieniać ich dawki bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu lub wystąpienia powikłań. Aby utrzymać stabilność nastroju i zapobiec nawrotom, ważne jest również prowadzenie zdrowego trybu życia, unikanie alkoholu i narkotyków, dbanie o sen i higienę oraz korzystanie z wsparcia bliskich i grup wsparcia.
2 lata temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Choroba dwubiegunowa to trwała choroba psychiczna, która charakteryzuje się naprzemiennymi epizodami manii (wzmożonej aktywności, pobudzenia, impulsywności) i depresji (obniżonego nastroju, braku energii). Obecnie nie istnieje całkowite wyleczenie tej choroby, ale można pracować nad jej objawami i prowadzić normalne, pełne życie. Leczenie choroby dwubiegunowej jest zazwyczaj wieloaspektowe i obejmuje terapie farmakologiczne i psychoterapię. Psychoterapia, zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna, może pomóc osobom z chorobą dwubiegunową w radzeniu sobie z objawami, identyfikowaniu wyzwań związanych z chorobą i rozwijaniu zdrowych strategii radzenia sobie. Choroba dwubiegunowa jest stanem przewlekłym, ale wielu pacjentów jest w stanie osiągnąć stabilność i prowadzić pełne życie dzięki odpowiedniemu leczeniu i wsparciu. Jednak ważne jest regularne monitorowanie stanu zdrowia psychicznego pod nadzorem lekarza psychiatry, aby dostosowywać leczenie w miarę potrzeby.
2 lata temu
Monika Wróbel-Rojek
Dzień dobry,
choroba afektywna dwubiegunowa jest chorobą nieuleczalną, jednak dzięki połączeniu psychoterapii i farmakoterapii możliwe jest osiągnięcie nawet kilkuletniej remisji. Dobierając odpowiednie oddziaływania terapeutyczne, istnieje możliwość znacznego podniesienia komfortu życia i dobrostanu pacjenta.
Pozdrawiam,
Monika Wróbel-Rojek
Psycholog, psychoterapeutka CBT
2 lata temu
Zobacz podobne
TW. Kryzys samobójczy, epizod depresyjny. Nic nie ma sensu.
Mam 40 lat i nie widzę sensu życia. Ja nie żyje, ja po prostu funkcjonuje. Praca, dom, praca. Nie mam partnera, znajomych, przyjaciół. Rodzina ma mnie w dupie. Gdy zwierzyłam się siostrze pół roku temu z myśli samobójczych, odcięła się ode mnie. Zamiast pomóc, przestała się odzywać. Pewnie dostanę odpowiedzi, żebym poszła do terapeuty tylko po co ? Biorę seronil, trochę mnie wyciszył , zmniejszył intensywność myśli samobójczych. Żadne leki, terapia nie zmienią mojego życia, może skoro i tak kiedyś umrę to po co to ciągnąć i się męczyć
Na ogół jestem wesoła osoba, ale gdy zostaję sama w domu, mam dużo przemyśleń, jestem jakąś przygnębiona, zlękniona i smutna.
Na ogół jestem wesoła osoba, ale gdy zostaję sama w domu, mam dużo przemyśleń, jestem jakąś przygnębiona, zlękniona i smutna. Jakby dopiero wtedy wszystko do mnie dochodzi, jakbym przy innych ludziach nie miała czasu na przemyślenia . Od dwóch lat staram się bezskutecznie o dziecko. Moje samotne myśli są różne, ogólne o moim życiu . Czuję się jakbym nie była z tego świata, jakby nie było to moje miejsce. Gdzie nie jestem w głowie mam 'chce do domu ' jak jestem w upragnionym domu to też mam myśli że ' chce do domu ' ale przecież w nim jestem... czy mam jakiś problem ze sobą?
W tamtym roku psycholog odkryła, że mam depresję
W tamtym roku psycholog odkryła, że mam depresję i powiedziała, że powinnam iść do psychiatry, ja na początku do niego nie poszłam, ale nadal czuję się źle i nie wiem co robić, czy zwrócić się do mojego psychologa czy psychiatry. Nie jestem też pewna czy będę umiała się otworzyć przed kimś nowym.
Mam 21 lat, dwukrotnie chorowałem na nowotwór. Kompletnie mnie to zniszczyło psychicznie.
Mam 21 lat, dwukrotnie chorowałem na nowotwór. Kompletnie mnie to zniszczyło psychicznie. Jestem w kropce. Nie wiem co mam ze sobą zrobić. Nic nie sprawia mi radości. Mam dobrą pracę i dobre wyniki na uczelni, ale nie sprawia mi to radości. Bardzo pragnę bliskości drugiej osoby, lecz nigdy jej nie zaznałem. Nigdy nie miałem dziewczyny i nie widzę szans na zmianę tego stanu w przyszłości. Czuję się przez to bezwartościowy, niegodny bycia kochanym. Nie chcę dłużej żyć w samotności, ale nie jestem w stanie zainteresować sobą drugiej osoby. Codziennie żałuję, że nie umarłem na te nowotwory. Oszczędziłoby mi to tego całego cierpienia i samotności. Proszę o jakąkolwiek poradę.
Czuję straszną pustkę.
Czuję straszną pustkę. Cały czas, choć moje życie wcale nie jest wcale ponure, to nawet gdy jestem szczęśliwa, czuję tę przygniatającą pustkę. Próbowałam różnych rzeczy - najpierw wleciały energetyki, później coraz to gorsze używki, ale nic nie pomaga. Próbowałam zakończyć to życie, by zobaczyć, jakie emocje wtedy we mnie wstąpią, ale dalej nic. Miałam ciężkie dzieciństwo, przemoc psychiczna i fizyczna to była codzienność, alkoholizm wszędzie dookoła. Jeśli to ważne, mam 15 lat i czuję, że to zbyt mało, by marnować sobie tak życie. Nie chcę iść na terapię, a i tak rodzice do tego nie dopuszczą.
Depresja poporodowa - objawy, leczenie i wsparcie dla młodych rodziców
Depresja poporodowa to stan, który może pojawić się w okresie po narodzinach dziecka. Gdy trudności emocjonalne utrzymują się dłużej lub są intensywne, odpowiednia pomoc specjalisty i wsparcie bliskich mogą być niezwykle cenne i potrzebne.