Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy można całkowicie wyleczyć się z choroby dwubiegunowej?
Czy można całkowicie wyleczyć się z choroby dwubiegunowej?
AK
2 lata temu
Iwona Lassota
Dzień dobry,
wszystko zależy od dynamiki choroby u danej osoby ale według mojej wiedzy można przez wiele lat być w remisji dzięki psychoterapii i dobrze dobranej farmakoterapii.
Serdecznie pozdrawiam,
Iwona Lassota
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Michał Kłak
AK,
Według aktualnego stanu wiedzy ChAD jest nieuleczalny, ale dobrze dobrana farmakoterapia w połączeniu z psychoterapią pozwalają na rozwijanie umiejętności zarządzania objawami a tym samym do okresów remisji, nawet kilkuletniej. Jak już wspominano dużo zależy od dynamiki objawów u danej osoby oraz jej indywidualnej sytuacji.
2 lata temu
Usunięty Specjalista_tka
Choroba dwubiegunowa jest chorobą psychiczną, która charakteryzuje się zmianami nastroju między depresją a manią. Nie ma jednej przyczyny tej choroby, ale mogą na nią wpływać czynniki genetyczne, hormonalne, środowiskowe i stresujące. Choroba dwubiegunowa nie jest uleczalna, ale można ją leczyć i kontrolować objawy. Leczenie polega na stosowaniu leków stabilizujących nastrój, leków przeciwpsychotycznych i leków przeciwdepresyjnych. Leki te pomagają zrównoważyć poziom neuroprzekaźników w mózgu i zapobiegać skrajnym wahaniom nastroju. Oprócz leczenia farmakologicznego, ważna jest również psychoterapia i psychoedukacja. Psychoterapia pomaga pacjentowi zrozumieć swoją chorobę, radzić sobie z emocjami i poprawiać jakość życia. Psychoedukacja polega na edukowaniu pacjenta i jego rodziny o chorobie dwubiegunowej, jej objawach, leczeniu i sposobach zapobiegania nawrotom. Choroba dwubiegunowa jest chorobą przewlekłą, która wymaga stałego monitorowania i dostosowywania leczenia. Nie należy samodzielnie odstawiać leków ani zmieniać ich dawki bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu lub wystąpienia powikłań. Aby utrzymać stabilność nastroju i zapobiec nawrotom, ważne jest również prowadzenie zdrowego trybu życia, unikanie alkoholu i narkotyków, dbanie o sen i higienę oraz korzystanie z wsparcia bliskich i grup wsparcia.
2 lata temu
Usunięty Specjalista_tka
Justyna Czerniawska (Karkus)
Choroba dwubiegunowa to trwała choroba psychiczna, która charakteryzuje się naprzemiennymi epizodami manii (wzmożonej aktywności, pobudzenia, impulsywności) i depresji (obniżonego nastroju, braku energii). Obecnie nie istnieje całkowite wyleczenie tej choroby, ale można pracować nad jej objawami i prowadzić normalne, pełne życie. Leczenie choroby dwubiegunowej jest zazwyczaj wieloaspektowe i obejmuje terapie farmakologiczne i psychoterapię. Psychoterapia, zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna, może pomóc osobom z chorobą dwubiegunową w radzeniu sobie z objawami, identyfikowaniu wyzwań związanych z chorobą i rozwijaniu zdrowych strategii radzenia sobie. Choroba dwubiegunowa jest stanem przewlekłym, ale wielu pacjentów jest w stanie osiągnąć stabilność i prowadzić pełne życie dzięki odpowiedniemu leczeniu i wsparciu. Jednak ważne jest regularne monitorowanie stanu zdrowia psychicznego pod nadzorem lekarza psychiatry, aby dostosowywać leczenie w miarę potrzeby.
2 lata temu
Monika Wróbel-Rojek
Dzień dobry,
choroba afektywna dwubiegunowa jest chorobą nieuleczalną, jednak dzięki połączeniu psychoterapii i farmakoterapii możliwe jest osiągnięcie nawet kilkuletniej remisji. Dobierając odpowiednie oddziaływania terapeutyczne, istnieje możliwość znacznego podniesienia komfortu życia i dobrostanu pacjenta.
Pozdrawiam,
Monika Wróbel-Rojek
Psycholog, psychoterapeutka CBT
2 lata temu
Zobacz podobne
Brak motywacji i izolacja - czy to depresja, a nie lenistwo?
Witam, potrzebuje oceny osoby która posiada wiedzę w tym zakresie, nie chce sama wmawiać sobie choroby. Od półtorej roku zauważyłam zmiany w moim samopoczuciu, a od pół roku jest z dnia na dzień bardziej intensywne. Mam codziennie problem ze wstaniem z łóżka- chciałabym ciągle w nim przebywać - nie mam do niczego motywacji, każdy weekend tylko leżę, bo nie mam na nic siły a tak, czy siak jestem wykończona, proste czynności mnie męczą. pogłębiła mi się izolacja od ludzi, strasznie mnie to przytłacza. Nic mnie nie cieszy w życiu, nawet jeśli rozmawiam ze znajomymi i dzieje się poytywnegi jest mi wszystko obojętnie nie odczuwam nic, jeśli płaczę to bez powodu, rzadko kiedy czuje radość- jeśli ktoś bliski by zerwał kontakt ze mną byłoby mi obojętne, naprawdę jest to dla mnie ciężkie szczególnie że mogłabym tylko„gnić” w łóżku nie mając ochoty na nic. mniejszy apetyt.Czy to stan depresyjny czy zwykłe lenistwo? Badam się bardzo regularnie, jesli chodzi o badania krwi.
Jak wspierać córkę w depresji i samouszkodzeniach?
Witam. Córka ma 12lat, ma depresje,zdarzają jej się samookaleczenia. Chodzimy do psychologa. Staram się wspierać córkę, choć czasem jest bardzo ciężko. Jak mogę jej pomóc? Chcę odzyskać moje dziecko...
Silne bóle głowy połączone z mgłą na oku - czy to mogą być objawy depresji?
Od ponad roku mam silne bóle głowy z widzeniem mgły na oko. Mdłości, silnie drżą mi ręce co utrudnia mi funkcjonowanie. Lekarze wykluczyli choroby fizyczne. Czy może to być nerwica lub depresja? Czy powinnam się udać do psychiatry? ( bardzo boję się umówić na wizytę)
Związek na odległość a brak kontaktu i bliskości
Witam, jestem w zwiazku na odleglosci prawie 1,5 roku… zawsze brakowalo mi kontaktu, czulosci i bliskosci. Ona ma 2 dzieci, ktore sa dla niej calym swiatem. Ostatni czas jest dla mnie dramatem i wiem od razu, ze: “tez moge sie odewac”. W przedostatnia sobote w nocy zepsulo mi sie auto napisalem do niej w nocy, ze auto przestalo jechac jestem zmeczony, zostaje na noc u kolegi bo nie mam jak wracac czuje sie wlfatalnie, dostalem odpowiedz z rana “widze, ze impreza byla gruba”. Ona wiecznie opowiada o tym jak ja nie potrafie wspierac - ja wspieram logika, dzialaniem a ona potrzebuje emocji. Ok nie wazne jakos sie dogadalismy… zadzwonilem wieczorem bo dzien wczesniej nie bylo jakos rozmawiac bylem na urodzinach. Kolejny dzien… wieczorem chcialem porozmawiac ale kiedy zadzwonilem wieczorem nie odebrala bo byla na treningu wiec poszedlem spac - chcialem wsparcia, trudno nie dostalem. Dzien kolejny - wtorek… z rana sie nie odezwalem czy dojechalem do pracy - byla o to troche zla bo sie martwila - przeprosilem (aczkolwiek przywitalem sie jakcodzien przed wyjsciem do pracy). Wieczorem kiedy chcialem porozmawiac, bylem wczesniej na rowerze z dziecmi brata wysylalem jej zdjecia. Telefon mi upadl i troche mnie to zmartwilo bo sie uszkodzil - napisalem jej to… i otrzymalem wiadomosc ze tak to jest jak sie cyka fotki - napisalem sarkastycznie dziekuje za wsparcie. Odpowiedz po czasie “czuje sie zle dobranoc”. Wiec kolejny dzien bez kontaktu telefonicznego… sroda… spytalem jak ona ze zle, rozmawialismy, ze jej sie nie uklada w pracy okolo 15 ostatnia jej wiadomosc potem cisza. Napisalem, zeby wyslala mi CV bo chce jej pomoc w szukaniu nowej pracy - nie odczytala… i do konca dnia sie nie odzwala a zawsze piszemy chociaz dobranoc. Rano napisala dzien dobry- ja poirytowany zapytalem dlaczego sie nie odzywala? Ona wyslala zrzut ekranu na ktorym byla moja wiadomosc i napisala ze to ja sie nie odzywalem… napisalem “jak widac to ja sie odzywalem…” na to dostalem odpowiedz “mam problem z dzieckiem biegamy po lekarzach, nie potrzebuje twoich dram daruj sobie”. Zabolalo mnie, ze w przypadku problemu zdrowotnego dziecka nawet nie wyslala o tym krotkiej wiadomosci tylko uciela kontakt. Kolejny dzien bez rozmowy… piatek byla z synem na silowni - mialem tego dosyc wszystkiego sam juz wieczorem nie zadzwonilem, zreszta jak ostatnie kilka dni. Sobota wyjechala na turniej dziecka do Krakowa z kolezanka. Pisalismy troche… wieczorem mimo, ze bylem zniechęcony zadzwonilem ale po 10 minutach mnie zbyla bo kolezanka chciala do lazienki… rozmowa byla oschla bez czulosci bardziej z uszczypliwosciami zakonczona czule “w kontakcie” a przed tym jako ze mialem kolonoskopie i diete od ktorej zle sienczulem “od diety jeszcze nikt nie umarl” . Zdolowalo mnie to juz maksymalnie, nie slyszalem kocham od tygodnia - to potrafi mowic tylko dzieciom kilka razy dziennie. Mimo to oschle pisalismy ze soba… - w poniedzialek rano napisala powodzenia co do badania… popisalismy wieczorem ja juz nie mialem ochoty dzwonic bo czuje sie jakbym prosil o to jak pies… napisalem dluzsza wiadomosc… zero odzewu… kolo 23 napisalem wiec dobranoc i dostalem odpowiedz dobranoc bez odniesienia sie do moich wiadomosci. Sa swieta mam przyjechac ale czuje ze moj rozum przegrywa z emocjami widze ze to bez sensu mecze sie… i zaczynam obwiniac siebie “przeciez tez moge zadzwonic okazac czulosc”. Mysle o zakonczeniu relacji ale pojawiaja sie wyrzuty sumienia, tesknota i cierpienie… tlumacze sobie, ze ona jest takim typem czlowieka ze potrz buje wiecej przestrzeni mniej czulosci - ona twierdzi odwrotnie… jestem zalamany czuje ze wyjazd to glupota… nie raz mowilem, ze potrzebuje kontaktu, kocham Cie inicjatywy i zaangazowania 50/50… i nic i nie wiem dlaczego w to brne… przypominam sobie piekne slowa i momenty…
TW. Wycofanie, niska samoocena, ideacja samobójcza
Witam mam pytanie mianowicie zmagam się z problemami:
Niska samoocena,
Kompleksy
Wycofanie i izolacja
Robienie tylko tego, co się musi
Samotność
Do tego fantazje na temat samobójstwa, nasilające się od 1,5 miesiąca. Gdzie szukać pomocy psychiatra, psycholog, co zrobić?
