Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy można całkowicie wyleczyć się z choroby dwubiegunowej?
Czy można całkowicie wyleczyć się z choroby dwubiegunowej?
Iwona Lassota
Dzień dobry,
wszystko zależy od dynamiki choroby u danej osoby ale według mojej wiedzy można przez wiele lat być w remisji dzięki psychoterapii i dobrze dobranej farmakoterapii.
Serdecznie pozdrawiam,
Iwona Lassota
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Michał Kłak
AK,
Według aktualnego stanu wiedzy ChAD jest nieuleczalny, ale dobrze dobrana farmakoterapia w połączeniu z psychoterapią pozwalają na rozwijanie umiejętności zarządzania objawami a tym samym do okresów remisji, nawet kilkuletniej. Jak już wspominano dużo zależy od dynamiki objawów u danej osoby oraz jej indywidualnej sytuacji.
Usunięty Specjalista_tka
Choroba dwubiegunowa jest chorobą psychiczną, która charakteryzuje się zmianami nastroju między depresją a manią. Nie ma jednej przyczyny tej choroby, ale mogą na nią wpływać czynniki genetyczne, hormonalne, środowiskowe i stresujące. Choroba dwubiegunowa nie jest uleczalna, ale można ją leczyć i kontrolować objawy. Leczenie polega na stosowaniu leków stabilizujących nastrój, leków przeciwpsychotycznych i leków przeciwdepresyjnych. Leki te pomagają zrównoważyć poziom neuroprzekaźników w mózgu i zapobiegać skrajnym wahaniom nastroju. Oprócz leczenia farmakologicznego, ważna jest również psychoterapia i psychoedukacja. Psychoterapia pomaga pacjentowi zrozumieć swoją chorobę, radzić sobie z emocjami i poprawiać jakość życia. Psychoedukacja polega na edukowaniu pacjenta i jego rodziny o chorobie dwubiegunowej, jej objawach, leczeniu i sposobach zapobiegania nawrotom. Choroba dwubiegunowa jest chorobą przewlekłą, która wymaga stałego monitorowania i dostosowywania leczenia. Nie należy samodzielnie odstawiać leków ani zmieniać ich dawki bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia stanu lub wystąpienia powikłań. Aby utrzymać stabilność nastroju i zapobiec nawrotom, ważne jest również prowadzenie zdrowego trybu życia, unikanie alkoholu i narkotyków, dbanie o sen i higienę oraz korzystanie z wsparcia bliskich i grup wsparcia.
Usunięty Specjalista_tka
Justyna Czerniawska (Karkus)
Choroba dwubiegunowa to trwała choroba psychiczna, która charakteryzuje się naprzemiennymi epizodami manii (wzmożonej aktywności, pobudzenia, impulsywności) i depresji (obniżonego nastroju, braku energii). Obecnie nie istnieje całkowite wyleczenie tej choroby, ale można pracować nad jej objawami i prowadzić normalne, pełne życie. Leczenie choroby dwubiegunowej jest zazwyczaj wieloaspektowe i obejmuje terapie farmakologiczne i psychoterapię. Psychoterapia, zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna, może pomóc osobom z chorobą dwubiegunową w radzeniu sobie z objawami, identyfikowaniu wyzwań związanych z chorobą i rozwijaniu zdrowych strategii radzenia sobie. Choroba dwubiegunowa jest stanem przewlekłym, ale wielu pacjentów jest w stanie osiągnąć stabilność i prowadzić pełne życie dzięki odpowiedniemu leczeniu i wsparciu. Jednak ważne jest regularne monitorowanie stanu zdrowia psychicznego pod nadzorem lekarza psychiatry, aby dostosowywać leczenie w miarę potrzeby.
Monika Wróbel-Rojek
Dzień dobry,
choroba afektywna dwubiegunowa jest chorobą nieuleczalną, jednak dzięki połączeniu psychoterapii i farmakoterapii możliwe jest osiągnięcie nawet kilkuletniej remisji. Dobierając odpowiednie oddziaływania terapeutyczne, istnieje możliwość znacznego podniesienia komfortu życia i dobrostanu pacjenta.
Pozdrawiam,
Monika Wróbel-Rojek
Psycholog, psychoterapeutka CBT
Zobacz podobne
Kryzys suicydalny, nie wiem jak radzić sobie ze smutkiem, z płaczem.
Co ma robić, jeśli non stop czuję smutek przy samej sobie, przy rodzicach i przyjaciołach się śmieję, bez powodu płaczę, co uważam za głupie. Rozdrapuję sobie skórę do krwi i uważam to za normalne a jak byłam u jednego psychologa to powiedział, że to taki wiek. Nie chcę już żyć po prostu. Rodzice nic nie podejrzewają. Nie umiem sobie radzić z stresem ani smutkiem. Uważam, że szukam atencji i się śmieję z tego z moją koleżanką, że chce umrzeć i takie tam. Co ja mam już robić? Bo ja nie wiem.
W wieku nastoletnim odeszła moja mama, 4 lata temu mój brat popełnił samobójstwo. W tamtym roku byłam u psychiatry, przestałam sobie radzić z problemami
Dzień dobry. W wieku nastoletnim odeszła moja mama nagle nie wstała z nocy, 4 lata temu mój brat popełnił samobójstwo, poroniłam ogólnie wiecznie jakieś problemy. W tamtym roku byłam u psychiatry, przestałam sobie radzić z problemami, miałam też myśli samobójcze, dostałam leki brałam 3 miesiące, ale nie dawały żadnych efektów wiec zrezygnowałam z leczenia. Dalej mam wahania nastrojów, a najgorsze są moje napady agresji, denerwuje się czasami o nic. Wybucham, trzęsą mi się ręce, nie mogę złapać powietrza. Co mam zrobić w takiej sytuacji? Jaka może być przyczyna?
Niskie poczucie własnej wartości i problemy z wyglądem - jak sobie poradzić?
Mam trądzik i bardzo niskie poczucie własnej wartości. Dodatkowo z każda porażka w pracy czy w życiu codziennym jest poniżej zera. Potęguje. Nie mam nikogo, jestem z tym sama. Jak mam z tego wyjść? Nie mam kontaktu z rodzina, nie mam za bardzo znajomych, nie umiem wyjść do ludzi ani tym bardziej znaleźć sobie chłopaka. Dopada mnie prawie 30. Jestem bezradna. Byłam u wszystkich specjalistów, mam dobrane leki, chodzę do kosmetologa staram się robić co mogę ze swoją twarzą. Niestety jest to walka z wiatrakami. Mój wygląd bardzo mocno przekłada się na moja psychikę. Błędne koło. Nie daje sobie z tym rady, nie umiem tego opanować..
Jak poradzić sobie z emocjami i wyrzutami sumienia po stracie ciąży?
Nie wiem jak sobie poradzić. Byłam w ciąży. Zaszłam bardzo szybko po porodzie, 5 miesięcy po, więc był to dla mnie ogromny szok. Na początku nie chciałam tej ciąży nie mogłam się z nią pogodzić bo nie czułam się gotowa na kolejne dziecko. Bałam się że sobie nie poradzę, że odbiorę siebie mojej córce i nie będę wystarczająca dla jednego i drugiego. Myślałam o najgorszym, chciałam się cieszyć ale nie potrafiłam. Wpadalam w histerię i panikę. Po 11 tygodniach kiedy już zmieniałam nastawienie, oswajałam się z myślą że dam sobie radę z dwójką maluchów, wyobrażałam przyszłość razem okazało się że serduszko mojego dziecka zatrzymało się. Nie mogę się otrząsnąć. Czuję ogromny smutek i pustkę że już nie ma go z nami. I jednocześnie nie mogę przestać się zadręczać że tak negatywnie podeszłam do tej ciąży, że nie umiałam się nią cieszyć a teraz została taka Putka. I nie będę mogła poznać i przeprosić swojego dziecka za tamte myśli. Jestem okropnym człowiekiem i matka. Te wyrzuty sumienia nie pozwalają mi przeżywać żałoby i żyć normalnie dla córki. Czuję się wyłączona z życia.
Jak radzić sobie z codziennymi intensywnymi koszmarami u nastolatków?
Witam. Mam 14 lat. Jestem w trakcie terapii krótkoterminowej. Ale moja psycholożka dopiero mnie poznaje, więc szukam tutaj porady na: Co zrobić jeśli ma się koszmary codziennie? Są one bardzo intensywne w jednym z nich chciałam popełnić samobójstwo. Nie wyrabiam. Męcze się codziennie, aby przeżyć dzień, bo sny tak mnie dobijają. Moja psycholożka już o tych koszmarach wie. Proszę o pomoc
