Lęku nie da się usunąć. Zamartwianie się, które go podtrzymuje, jest czynnością. Da się ją zmienić. Sprawdzasz różne scenariusze, planujesz rozmowy, których jeszcze nie było, a wieczorem rozmyślasz, jak minął dzień. Na sesjach rozkładamy tę czynność na części: kiedy się włącza, co ją uruchamia, co dostajesz w zamian i jakim kosztem. Jeśli rozpoznajesz w tym siebie, to znaczy, że jest z czym pracować.
Zamartwianie się utrzymuje się, ponieważ coś daje, czego na pierwszy rzut oka nie widać. Wygląda jak przygotowanie: sprawdzam wszystkie wersje rozmowy, więc jestem gotowy na każdą. Kilka razy faktycznie się opłaciło i te kilka razy pamięta się lepiej niż wszystkie pozostałe, w których nic z tego nie wynikło. Wystarczy to, żeby wracać do sprawdzania przy każdej kolejnej rozmowie, także tej, która pójdzie dobrze bez żadnego przygotowania. Podobnie z odkładaniem trudnych spraw na później: ulga po odłożeniu jest natychmiastowa, a sprawa czeka i przez ten czas robi się większa, niż była. Stąd wiadomo, gdzie szukać zmiany. Samego lęku nie da się wyłączyć na życzenie, ale warunki, w których się uruchamia, dają się rozpoznać i przestawić. To jest ta część, na którą masz realny wpływ, i od niej zmienia się reszta.
Z CZYM MOGĘ POMÓC?
Przyjmuję osoby dorosłe. Każdy przychodzi z czymś swoim, a mimo to kilka spraw wraca regularnie: lęk i zamartwianie się, napięcie w ciele bez uchwytnej przyczyny, nadmierna samokrytyka, obniżony nastrój, przeciążenie pracą i obowiązkami, poczucie utknięcia w miejscu.
ADHD
Pracuję z osobami z ADHD nad poprawą codziennego funkcjonowania: jak podejść do zadania, żeby dało się je zacząć, co robić z napięciem i wyrzutami sumienia po dniu, w którym znowu nic nie poszło zgodnie z planem, jak poradzić sobie z emocjami, które dają o sobie znać dopiero wtedy, kiedy zdążyły już zadziałać, i jak zbudować swój codzienny rytm. Wygląda to jak każda inna terapia poznawczo-behawioralna: sprawdzamy, jak Twoja uwaga i Twój rytm działają naprawdę, dobieramy sposoby do tego, co u Ciebie faktycznie się sprawdza, i osobno zajmujemy się tym, co przez lata narosło wokół zdania „wystarczy się bardziej postarać". Jeśli podejrzewasz u siebie ADHD, mogę na wstępie zrobić badanie przesiewowe i podpowiedzieć, gdzie zgłosić się po pełną diagnozę. Zakładam przy tym, że trudności mogą się okazać czymś innym niż ADHD, i to również sprawdzamy.
JAK PRACUJĘ?
Mój nurt to terapia poznawczo-behawioralna, kształcę się w Szkole Psychoterapii Centrum CBT. Superwizja jest częścią tego szkolenia i odbywa się regularnie, a w sprawach, które tego wymagają, korzystam z superwizji także poza zajęciami. To znaczy, że nad Twoją sprawą nie zastanawiam się wyłącznie sam. Od 2016 roku pracuję w ośrodkach prywatnych i publicznych, z bardzo różnymi ludźmi.
Terapię poznawczo-behawioralną poznałem najpierw jako czytelnik, na studiach, z podręcznika. Mniej więcej w tym samym czasie czytałem stoików, do których zresztą twórcy tej terapii otwarcie się odwoływali. Zanim zacząłem stosować te metody w pracy z kimkolwiek, ćwiczyłem je na sobie, na własnych sprawach, codziennie i przez lata. Okazało się, że działają na tyle, że zacząłem widzieć to, co mi się przydarza, z więcej niż jednej strony, a przez to patrzeć na nie spokojniej. Proponuję więc to, co sprawdziłem najpierw na sobie i z czego korzystam do dziś, bo widzę z tego pożytek na co dzień.
Sesje prowadzę spokojnie i bez pośpiechu. Jest w nich miejsce na analizę i porządkowanie, na pytania, czasem na diagram albo na metaforę z książki czy filmu, jeśli akurat pokazuje coś wyraźniej. Najbardziej ciekawi mnie to, jak Twoja sprawa działa od środka, więc będę dopytywał i czasem wrócę do zdania, które padło mimochodem. Zależy mi, żeby z każdej sesji dało się wyjść z czymś, czego można użyć samodzielnie.
Spotykamy się zwykle raz w tygodniu. Kiedy sytuacja się stabilizuje, przechodzimy na co dwa tygodnie, potem raz w miesiącu, aż spotkania przestają być potrzebne, i tak to jest pomyślane od początku. Jeśli tygodniowy rytm jest dla Ciebie za dużym obciążeniem, ustalimy inny. Między sesjami zwykle jest coś do zrobienia: obserwacja, krótka notatka, czasem próba zrobienia czegoś inaczej niż zwykle. To kilkanaście minut w tygodniu i to decyduje o tempie, bo jedna rozmowa zmienia mniej niż to, co dzieje się przez pozostałe sześć dni. Lubię ten moment, w którym ktoś wraca po tygodniu i mówi, że spróbował i sam zauważył różnicę.
PIERWSZE SPOTKANIE
Na pierwszym spotkaniu zbieram podstawowe informacje: z czym przychodzisz, od jak dawna to trwa, jak wygląda na co dzień i co dolega Ci najbardziej. Nie potrzebujesz gotowej diagnozy ani celu, wystarczy to, co potrafisz opisać. Nie ma sprawy zbyt małej ani zbyt dziwnej, żeby ją tu przynieść. Pod koniec powiem Ci, jak widzę tę sprawę i co proponuję dalej. Jeśli uznam, że potrzebujesz czegoś innego niż to, co robię, powiem to wprost i podpowiem, gdzie szukać.
Po Twojej stronie kryterium jest prostsze: czy wyobrażasz sobie mówienie do mnie o trudnych dla Ciebie rzeczach przez najbliższe miesiące.
Online przyjmuję wyłącznie w czwartki, w ramach własnej praktyki, a w pozostałe dni tygodnia pracuję stacjonarnie w innych miejscach. Terminów jest tu więc tyle, ile mieści jeden dzień w tygodniu. Jeśli w kalendarzu nie ma nic, co pasuje, napisz, a odpiszę, kiedy zwolni się miejsce.
Nie trzeba czekać, aż zrobi się naprawdę źle. Wystarczy, że to, o czym tu piszę, dzieje się u Ciebie na tyle często, że zaczyna kosztować.
