Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy można łączyć terapię psychologiczną i pedagogiczną dla 14-latka?
Dzień dobry, czy można łączyć terapię psychologiczną i terapię pedagogiczną (u dwóch różncych specjalistów) dla 14-latka ? Z góry dziękuję za wszystkie komenatrze i pozdrawiam serdecznie :)
Mateusz
Piotr Ziomber
Mateuszu
Nie ma potrzeby równolegle prowadzić dwóch terapii, gdyż to o czym piszesz to są bardziej treningi społeczne. Każda pomoc i wsparcie jest ważne, szczególnie dla młodego człowieka w poczuciu straty, bólu i żałoby, jednak trzeba to umiejętnie układać i nie można tego nawarstwiać. Odpisałem na Twojego e-maila.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Małgorzata Klimowska
Tak, jak najbardziej można. Terapia psychologiczna i pedagogiczna często się uzupełniają, ponieważ mają inne cele. Psycholog koncentruje się m.in. na emocjach i relacjach, natomiast terapia pedagogiczna wspiera rozwój umiejętności związanych z nauką czy organizacją pracy. Ważne jedynie, aby, oczywiście za zgodą rodziców i z poszanowaniem prywatności dziecka, specjaliści, którzy prowadzą obie terapie mieli możliwość współpracy. Dzięki temu wsparcie będzie spójne i bardziej skuteczne.
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
oczywiście można. Obie te formy mogą się wzajemnie uzupełniać natomiast praca w tych dwóch formach terapii będzie wyglądać zupełnie inaczej. Terapia psychologiczna będzie opierać się na pracy w sferze emocjonalnej lub społecznej, natomiast terapia pedagogiczna będzie skupiać się na usprawnieniu funkcji związanych z nauką (np. w przypadku dysortografii, dyskalkulii, trudności z koncentracją, itp.). Ważne, aby specjaliści wymieniali ze sobą spostrzeżenia dotyczące pracy z daną osobą.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Czerniawska - psycholog, psychoterapeuta CBT
Oliwia Grzemba
Witam,
Można, jak najbardziej :) Zdarza się, że np. jeden specjalista bardziej pomaga w rzeczach związanych z prawidłowym rozwojem, a inny bardziej zajmuje się tą sferą emocjonalną. Dobrze też, jakby dwójka specjalistów wiedziała o swoich oddziaływaniach, aby wspólnie móc dobrać odpowiednie metody pomocy.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry,
Tak, jest to możliwe. Psychoterapia i terapia pedagogiczna nie wykluczają się, ponieważ mają różne cele. Psychoterapia koncentruje się na wsparciu emocjonalnym i zdrowiu psychicznym, natomiast terapia pedagogiczna rozwija funkcje poznawcze oraz wspiera naukę. Ważne jest jednak, aby specjaliści współpracowali ze sobą, a plan oddziaływań był spójny i dostosowany do aktualnych potrzeb dziecka.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Jak arteterapia może pomóc w radzeniu sobie z emocjami i frustracją?
Czasem czuję, jakby coś we mnie się gotowało, ale kompletnie nie wiem, jak to wypuścić. Słowa... po prostu nie działają.
Kiedy próbuję coś powiedzieć, mam wrażenie, że to, co wychodzi, jest jakieś płaskie, niepełne, jakby nie oddawało tego, co czuję naprawdę. Wszystko to we mnie siedzi i kumuluje się w coś, co męczy mnie psychicznie, aż nie mogę złapać oddechu.
Czuję się bezsilny i sfrustrowany, bo nie mam pojęcia, jak to rozładować.
Zastanawiam się, czy nie mógłbym spróbować czegoś innego, jak na przykład... sztuka? Może to brzmi dziwnie, ale myślę, że gdyby dać sobie przestrzeń na coś takiego, jak rysowanie, malowanie, może nawet rzeźbienie, mógłbym coś z tego wydobyć, co teraz nie chce wyjść na wierzch. Jak działa arteterapia? Co właściwie się robi na takich sesjach?
Chciałbym wiedzieć, czy są jakieś proste rzeczy, które mogę zrobić sam w domu — coś, co pozwoli mi złapać kontakt z tym, co się we mnie dzieje, ale bez presji mówienia. I czy taka terapia może naprawdę pomóc mi lepiej zrozumieć siebie?
Czy da się "wyjść" z zaburzenia (wyleczyć)?
Czy da się "wyjść" z zaburzenia (wyleczyć)? Jestem kilka lat w psychoterapii indywidualnej poznawczo-behawioralnej, grupowe też za mną i leczenie farmakologiczne. Bez leków udało się "trzymać formę" blisko roku (przeciwpadaczkowe), ale obecnie na SSRI.
Wychodzi na to, że jestem osobą współuzależnioną od toksyka.
Wychodzi na to, że jestem osobą współuzależnioną od toksyka, mimo iż nie jesteśmy razem. Sto razy przekroczył granicę, dawałam szansę i boję się, że mogę to zrobić kiedyś jeszcze raz. Choć wiem, że nie powinnam. To jakaś nigdy niekończąca się historia, wieczne traumy. Mam dość, ale przecież tyle razy miałam już dość, tyle razy był definitywny koniec. I znów powtarzam błędy... Jak sobie pomóc? Czy psychoterapia jest w stanie coś zaradzić? Nie mam czasu, nie mam sił od nowa wałkować problemu samemu psychologowi, a bardziej może możliwości zostawiania małego dziecka (łącznie mam 3 dzieci). Sam psycholog, wysłuchiwanie problemów to za mało :( Jakie są szanse, że psychoterapia odmieni mnie? Jakich narzędzi można się spodziewać na psychoterapii, mam na myśli ćwiczenia czy coś, czym to się różni od wizyt u psychologa?
Interpretacja wyników testu EPQ-R
Witam, robiłam test EPQ-R w obszarze psychotyzm wyszedł mi wysoki stan 8.
Co to oznacza? Co powinnam zrobić?
TW. Myśli samobójcze. Psychoterapeuci, nie wprost, ale w sposób subtelny, obwiniają mnie o swój stan
Mam myśli samobójcze. Psychoterapeuci, nie wprost, ale w sposób subtelny, obwiniają mnie o swój stan, że to ja sama się do tego doprowadziłam. Napisałam nawet list pożegnalny i zapytałam w nim retorycznie terapeutów, czy pocieszyliby mojego jedynego krewnego po mojej śmierci. Żeby wiedzieli, jak to jest, być obwinianym. Nie, skądże, pewnie się dobrze bawią za pieniądze, jakie im dałam.
