
- Strona główna
- Forum
- psychoterapia
- Czy nadwrażliwość...
Czy nadwrażliwość na dźwięki może być objawem nerwicy?
J
Magdalena Pilch
Dzień dobry. Nadwrażliwość na dźwięki, czyli mizofonia, może być objawem zaburzeń lękowych (nerwicy). Mizofonia jest na co dzień uciążliwa, wobec czego może wywoływać różne zaburzenia nastroju.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Monika Kujawińska
Dzień dobry,
Nadwrażliwość na dźwięki może być objawem pojawiającym się w spektrum autyzmu, może być również objawem silnego, długotrwałego stresu lub zaburzeń lękowych. Po jednym występującym objawie nie ma możliwości postawienia diagnozy psychologicznej. Najlepszym rozwiązaniem byłoby udanie się na konsultacje z psychologiem lub psychoterapeutą w celu doprecyzowania i rozwiania wątpliwości.
Pozdrawiam,
Monika Kujawińska
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
nadwrażliwość na dźwięki może być objawem nerwicy, ale też nerwica może objawiać się m.in. nadwrażliwością na różne bodźce, również słuchowe. Proszę zastanowić się, kiedy ta nadwrażliwość się pojawiła (czy była zawsze, czy jest od jakiegoś czasu); może to wskazywać na różne problemy psychiczne, ale i somatyczne, dlatego zachęcam do konsultacji z lekarzem psychiatrą i/lub psychoterapeutą.
Pozdrawiam
Anna Martyniuk-Białecka
Dokładnie, warto udać się na konsultację, aby zebrać pełny wywiad i obraz zgłaszanych trudności. Jeden objaw niewiele mówi o funkcjonowaniu osoby, trzeba osadzić go w kontekście.
Pozdrawiam,
Psycholog Anna Białecka

Zobacz podobne
Dzień dobry, moja 17-letnia córka chodzi na terapię do psychologa. Psycholog bardzo namawia córkę na wizyty dwa razy w tygodniu, wręcz robi się to uporczywie. Dała jej do zrozumienia, że jeśli się nie zgodzi , nie ma sensu, żeby przychodziła. Czy tak powinien się zachowywać psycholog?
Witam. Czy terapeuta osoby zaburzonej (narcyz ukryty) może mówić, żeby nie czuła się winna za to, co zrobiła swojemu partnerowi i wcześniejszym partnerom, jak i swojemu synowi?
Że stan psychiczny, w jakim on się znajduje, nie może być przyczyną jej zachowań, bo jako osoba dorosła sam decyduje o swoim życiu i zawsze mógł odejść z tej relacji jak czuł, że coś złego zaczyna się z nim dziać?
Czyli wina za przemoc psychiczna, najgorsze manipulacje, próbę doprowadzenia do samobójstwa jest po stronie ofiary? Bo jako osoba dorosła jest za siebie odpowiedzialna? Ktoś kto całe życie siebie samego okłamywał, żeby nie czuć się winnym w końcu doznaje skruchy, szuka pomocy specjalisty, żeby pomógł w uleczeniu siebie by nie krzywdzić więcej innych ludzi, słyszy coś takiego! Jaki może być te go finał? Według mnie to tylko w ulepszeniu się bycia złym.

