Odpowiedz jako specjalista
WsteczNiska samoocena przez łysienie. Boję się, że nie znajdę partnerki.
Jak nie martwić się tym, że przez wyłysienie przestałem podobać się kobietom i przez brak atrakcyjności (jak to kobiety mówią, masz za duże deficyty, więc wizualnie mi się nie podobasz) nie będę miał partnerki a zatem i między innymi sexu. No i co zrobić, by z tego powodu nie urodził się kompleks?
Andrzej
TwójPsycholog
Dzień dobry, brzmi to tak, jakby ta kwestia już stała się dla Pana problemem, dlatego warto nie czekać, aż trudne przeżycia z tym związane zaczną znacząco wpływać na Pana życie, a po prostu zgłosić się do psychologa na 1-2, bądź krótki cykl spotkań poświęconych temu tematowi, aby go sobie dobrze poukładać. Pozdrowienia
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Daria Kalinka-Gorczyca
Dzień dobry,
to musi być dla Pana bardzo przykre i trudne uczucie bycia odrzucanym. Zachęcam do przepracowania na terapii myśli, które Panu towarzyszą w związku z akceptacją siebie. Powinno to pomóc w lepszym radzeniu sobie z nieprzyjemnymi komentarzami.
Pozdrawiam,
Daria Kalinka-Gorczyca
Katarzyna Garlicka
Dzień dobry
Atrakcyjność jest oceniania subiektywnie przez potencjalną partnerkę. Całkiem prawdopodobne, że trafił Pan na takie kobiety, którym akurat brak bujnych włosów przeszkadza. Atrakcyjność zależy od naszej pewności siebie. Warto byłoby zastanowić się nad tym jaką ma Pan aktualnie fryzurę. Możliwe, że może Pan obciąć włosy w taki sposób, aby zakryć te niedoskonałości albo całkowicie nie mieć żadnych włosów. Wbrew pozorom są kobiety, które uważają, że łysi mężczyźni są bardzo atrakcyjni.
Warto pamiętać o tym, że aktualnie odczuwa Pan stratę i zmniejszenie pewności siebie, ponieważ utracił Pan część włosów i nie wygląda Pan tak jak kiedyś. Natomiast Pana przyszła partnerka nie będzie wiedziała jak Pan wyglądał wcześniej. Spotka Pan ją i ona oceni Pana atrakcyjność oraz pewność siebie.
Dlatego warto zadbać o fryzurę, która według Pana jest atrakcyjna i szukać partnerek dla których będzie Pan atrakcyjny. Nie przejmować się tym jak Pan kiedyś wyglądał. To jest przeszłość. Przywrócić sobie ponownie pewność siebie.
Ewentualnie w przypadku jeśli Pan rzeczywiście będzie odczuwał silny dyskomfort i nie będzie Pan się mógł pogodzić z utratą włosów to warto rozważyć zabiegi medyczne tzw. przeszczep włosów. Jednak to już jest ingerencja w organizm i ryzyko powikłań. Warto dobrze to przemyśleć.
Życzę dużo dobrego i znalezienia odpowiedniej partnerki, która Pana pokocha i będzie Pan dla niej atrakcyjny.
Zobacz podobne
Czy jak mam chorobę neurologiczną, konkretnie wodogłowie, czy to może mieć coś wspólnego z tym, że od jakiegoś czasu mam nie najlepszy nastrój
Czy jak mam chorobę neurologiczną, konkretnie wodogłowie, czy to może mieć coś wspólnego z tym, że od jakiegoś czasu mam nie najlepszy nastrój, czarne myśli o przyszłości?
Nie potrafię wybaczyć sobie nieskończonych studiów. Ze względu na szansę, którą miałam kiedyś, zasoby, predyspozycje.
Nie skończyłam studiów (beznadziejnie łatwych, które można było przejść bez wysiłku). Czuję się z tym "niepełnie" i źle. X lat temu założyłam sobie, że zrobię karierę naukową. Rzekomo miałam ku temu predyspozycje w wybranej dziedzinie. Niestety - trwale podkopał mnie warunek z jednego przedmiotu. Moi znajomi nic o tym nie wiedzą, wszyscy myślą, że mam tytuł magistra. Od lat wydaje mi się, że nie zasługuję na szczęście.
Nie, nie pójdę na studia w późniejszym wieku. Po pierwsze uważam, że jestem na nie za stara (nie, nie przekonują mnie historie, że ktoś tam w wieku 50 lat skończył studia. To mnie wręcz dobija). Po drugie nie mam ku temu zasobów. Po trzecie nie mogę wybaczyć sobie tego, że nie wykorzystałam szansy będąc jeszcze na utrzymaniu rodziców.
Co mam z tym zrobić? Jak z tym dalej żyć?
Jak radzić sobie z brakiem wsparcia ze strony toksycznej matki?
Matka zawsze straszy mnie przed bronieniem się, szukaniem sprawiedliwości, nieraz zakazywała się bronic, zaczynała przekonywać, że spotka cię to tamto, wymyśla takie głupoty, że np. w następnej pracy będą mi kazali pokazać umowę z poprzednim pracodawcą co jest bezprawne, nie wiem skąd ona bierze argumenty. Jest toksyczna. Gdy byłam dzieckiem i zglaszałam jej problem z rówieśnikami to powiedziała, że ona mi nie pomoże, gdy powinnam była iść na policję bo stała mi się krzywda odradzała, krzyczała, że oni mi nie pomogą itp. Teraz w pracy doświadczam mobbingu i ona twierdzi, że to nie jest mobbing. Było bardzo wiele takich sytuacji. Nie mam skąd brać wsparcia. Ojciec jest bierną sierotą. Dostaje natrętnych myśli, gdy wiem że robię dobrze bo się bronię, właśnie dlatego, że nie mam wsparcia od nikogo. Od matki wiecznie słyszałam, że zadzieram nosa albo jestem niegrzeczna jak stawiam z kimś granicę. Gdy zgłosiłam administracji bloku, że sąsiedzi trzymają meble na korytarzu, ona powiedziała, że przeze mnie sąsiedzi przestaną nas lubić. Brata traktuje jak świętą krowę, ja jestem "ta niedobra" bo mówię, że to niesprawieliwe że tylko mi każe sprzątać ze stołu itp. co za wstrętny seksizm. Mam w sobie zdrową asertywną stronę i ona nienawidzi rodziców.
Moim problemem w wieku 26 lat jest samowykluczenie z życia społecznego.
Moim problemem w wieku 26 lat jest samowykluczenie z życia społecznego. Nie mam przyjaciół, zawieranie jakichkolwiek znajomości jest niemożliwe, wieczny smutek, który 24 g na dobę czuje, załatwienie sprawy u lekarza, w urzędzie wiąże się z dużym stresem i paniką. Nieraz zrobiłem 30 km do specjalisty, np. jak wbiło mi się ciało obce w oko, to siedziałem w samochodzie i ryczałem takie emocje. Zawodowo nigdzie nie mogę się odnaleźć, staram się pracować obecnie Niemcy z rodziną, ale niestety 1 pokój na 3 osoby czuje się źle, nie mogę być sam nawet 1 g, czuje się źle. Wiem, że jak zrezygnuje z pracy, to nie mam dobrych relacji z mamą przeciwieństwa, zawsze byłem nierobem i nic nie pomagałem, nie pije alkoholu od 7 lat z powodu w sumie urodziny mojej siostry byłem bez pracy i rodzina no zaczęła mi docinać, że nic nie robię itp. parę przykrych słów które, nigdy się nie zakochałem, boje się nigdy mi nikt nie powiedział nawet mama, że mnie kocha, myślałem wielokrotnie o samobójstwie, ale się boję, mam w sobie tyle bólu, że mnie rozrywa psychicznie, jestem już zmęczony, nie mogę być sam minuty, telewizor radio na okrągło, a ja się modlę o spokój cisze.
Jak radzić sobie z przemocą słowną w rodzinie? Porady dla osób doświadczających wyzwisk
Witam. Mam problem z mężem wyzywa dziecko i mnie. Nie mam już siły tłumaczeniem mu i rozmowami które do niczego nie prowadzą. Raz wróciłam do rodziców ale miała być zmiana a tu jest tak samo.. dom jest na niego samochod też. Jak to zmienić?
