Aplikacja TwójPsycholog — wsparcie, które masz zawsze pod ręką

📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach

Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Left ArrowWstecz

Czy moje obawy o wspólną przyszłość są uzasadnione? – Problemy z komunikacją w związku i relacje z jego rodzicami

Dzień dobry, Mam takie pytanie i muszę się dowiedzieć czy moje obawy są istotne czy po prostu za bardzo nad tym rozmyślam. Jestem ze swoim chłopakiem w 5-letnim związku, mieszamy razem od prawie półtora roku. Ja jestem otwarta na różne formy tworzenia tzw „wspólnego życia” np. otwarcie wspólnego konta bankowego, dodanie go do mojego ubezpieczenia zdrowotnego itp. On natomiast nie do końca chce o tym rozmawiać i nie wiem czy to jest kwestia bycia niegotowym czy kwestia tego, że po prostu nie chce. Plus nie oczekuję też jeszcze oświadczyn bo mamy jeszcze trochę czasu ale dzisiaj jak poruszyliśmy ten temat znowu z pewną osobą to zareagował trochę „ofensywnie” tak jakby chciał powiedzieć „ale ja jeszcze nie chcę, dajcie mi spokój”. Jest też problem z jego rodzicami. Pochodzi z rodziny bardzo dobrej, ułożonej. Ja z kolei ze swoją miałam parę przebojów i nie było zawsze wesoło. Jego rodzice są nadopiekuńczy. Dzwonią za każdym razem jak coś mu się dzieje, zwłaszcza jego mama. Musi wiedzieć gdzie jest i pisać czy dojechał do domu. Za to mój chłopak bardzo ceni sobie zdanie swojej mamy i jeżeli ja mam inne zdanie na jakiś temat to czuję, że czasami nawet nie bierze tego pod uwagę. Chłopak ma 23 lata w tym roku. Chciałabym się dowiedzieć czy to ja za bardzo nad tym rozmyślam, czy moje pewne obawy o naszą wspólną przyszłość i nie wiem pewne relacje z jego rodzicami w przyszłości mogą wyglądać.
związki i relacje
User Forum

J.L

9 dni temu
Łukasz Dyłka

Łukasz Dyłka

Dzień dobry,

to, co Pani opisuje, nie brzmi jak „wymyślanie problemów”. To są realne wątpliwości dotyczące wspólnej przyszłości.

Jesteście razem 5 lat, mieszkacie razem, więc naturalne jest, że zaczyna Pani myśleć o większej stabilizacji: wspólne konto, formalności, długofalowe plany. To nie są wygórowane oczekiwania, tylko kolejny etap relacji. Jeśli on na samą rozmowę reaguje obronnie albo ucina temat, to warto to potraktować poważnie. Nie jako dowód, że „nie kocha”, ale jako sygnał, że może być w innym miejscu niż Pani.

 

Druga sprawa to jego relacja z rodzicami. Sam kontakt z mamą nie jest problemem. Problem zaczyna się wtedy, gdy partner nie potrafi oddzielić zdania rodzica od własnego i nie traktuje opinii partnerki na równi. Jeśli ma Pani poczucie, że w sporze ważniejsze jest zdanie mamy niż Pani, to to jest coś, nad czym trzeba się zatrzymać. W stałym związku to partner powinien być pierwszym punktem odniesienia.

 

On ma 23 lata, więc może być jeszcze w procesie "odchodzenia" od domu rodzinnego. Pytanie brzmi: czy on widzi potrzebę budowania z Panią własnej, oddzielnej przestrzeni, czy raczej nadal mocno funkcjonuje w roli syna.

Najważniejsze teraz to nie naciskać na decyzje typu wspólne konto, tylko porozmawiać o kierunku. Wprost:
– Jak on widzi Was za 2–3 lata?
– Czy chce budować z Panią rodzinę?
– Czego potrzebuje, żeby poczuć się gotowym na większe zobowiązania?

Nie chodzi o oświadczyny tu i teraz. Chodzi o to, czy idziecie w tę samą stronę.

 

Pani obawy nie są przesadzone. To raczej sygnał, że potrzebuje Pani poczucia bezpieczeństwa i jasności. I to jest w relacji czymś zupełnie normalnym.

8 dni temu

Łukasz Dyłka

Psycholog
Zobacz profilArrowRight

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Karolina Rzeszowska-Świgut

Karolina Rzeszowska-Świgut

Dzień dobry Pani.l,

 Pani obawy są istotne, bo dotyczą dwóch kluczowych filarów wspólnego życia: gotowości do „łączenia” spraw codziennych i finansowych oraz granic wobec rodziny pochodzenia. To nie wygląda na nadmierne rozmyślanie, tylko na próbę zadbania o bezpieczeństwo i przewidywalność w relacji.  

W obszarze „wspólnego życia” pomocne bywa zejście z poziomu ogólnego na poziom konkretów i małych, realnych, pozytywnych, mierzalnych kroków, zamiast od razu wchodzić w rozwiązania o dużym ciężarze symbolicznym. Takie działania pozwalają sprawdzić, czy pojawia się współpraca, a napięcie spada.  

W obszarze reakcji partnera na temat oświadczyn i formalizacji znaczenie ma odróżnienie presji społecznej od rozmowy w dwójkę. Defensywność w sytuacji „przy kimś” często bywa ochroną przed naciskiem, natomiast w domu ważne stają się zachowania w czasie: gotowość do rozmów, ustaleń i powtarzalnych działań, nawet małych. Pani może oprzeć się na własnych kryteriach tego, po czym pozna Pani, że „zaczyna się zmiana” i że idziecie w stronę wspólnej przyszłości.  

W obszarze rodziców opis wskazuje na mocne uwikłanie w relację z mamą i trudność w stawianiu granic. W dłuższej perspektywie zwykle pomaga zasada, że decyzje dotyczące Waszej codzienności zapadają w parze, a kontakt z rodzicami nie zastępuje dialogu między Wami. 

Wariant relacyjny polega na sprawdzeniu, jaką zmianę partner uznałby za potrzebną, żeby było między Wami lepiej.

Jeśli mimo prób rozmowy i małych ustaleń temat jest konsekwentnie omijany, a Pani doświadcza, że Pani głos przegrywa z głosem mamy, wtedy sygnał rozbieżności wartości i gotowości do wspólnego życia staje się bardziej wyraźny. W takiej sytuacji sensowne może być wsparcie z zewnątrz aby ustalić Pani cele, kryteria postępu oraz znalezienie skoncentrowanego rozwiązania 

8 dni temu

Karolina Rzeszowska-Świgut

Psycholog
Zobacz profilArrowRight
Agnieszka Włoszycka

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry,

 

Dziękujemy za wiadomość.

Czuję i widzę w Pani treści nie „rozmyślanie za bardzo” ale próbę zrozumienia, czy to, co Pani czuje, jest sygnałem czegoś ważnego. To naturalne, że kiedy myślimy o wspólnej przyszłości, zaczynamy przyglądać się nie tylko miłości, ale też gotowości do budowania „my”.

 

Zastanawiam się, co dla Pani oznaczają te konkretne kroki: wspólne konto, ubezpieczenie? Czy to bardziej symbol bliskości i powagi relacji czy realna potrzeba bezpieczeństwa?

Gdyby partner z większym spokojem i otwartością rozmawiał o przyszłości, nawet bez podejmowania decyzji tu i teraz czy to już byłoby dla Pani wystarczającym sygnałem?

Pisze Pani też o jego mamie i o tym, że jej zdanie bywa ważniejsze niż Pani. To może dotykać poczucia bycia „na drugim miejscu”. W jakich sytuacjach najbardziej to Pani odczuwa? Kiedy — jeśli w ogóle — czuje Pani, że partner stoi po Pani stronie?

 

W skali 0–10, gdzie 0 to „jestem spokojna o naszą wspólną przyszłość”, a 10 to „mam poważne wątpliwości”, gdzie jest Pani dziś? Co sprawia, że nie jest wyżej?

 

Warto zadać sobie samej te pytania.

Być może kluczowe nie jest pytanie, czy Pani „przesadza” ale czy tempo dojrzewania do wspólnego życia jest u Was podobne i czy możecie o tym rozmawiać bez lęku i obrony.

 

Zapraszam do refleksji i ponownego kontaktu z nami w razie potrzeby.

 

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

mniej niż godzinę temu

Agnieszka Włoszycka

Psycholożka
Zobacz profilArrowRight
Natalia Przybylska

Natalia Przybylska

Dzień dobry, 


Po przeczytaniu Pani pytania mam poczucie, że Pani obawy wynikają z trafnego odczytywania sygnałów świadczących o różnicach w gotowości do budowania pełnej autonomii związku. W wieku 23 lat Pani partner znajduje się w procesie kształtowania dorosłej tożsamości, jednak jego silna zależność emocjonalna od rodziców oraz "ofensywne" reagowanie na temat oświadczyn czy wspólnych finansów mogą sugerować trudności z procesem separacji od rodziny. Może być tak, że Pani potrzeba stabilizacji i formalizacji (wspólne konto, ubezpieczenie) zderza się z jego potrzebą zachowania dystansu, co może być podszyte jakimś lękiem przed ostatecznym odcięciem "pępowiny". Jeśli zdanie matki jest dla niego ważniejsze niż Pani opinia, oznacza to, że w Waszym związku jest obecnie obecna "trzecia strona", co w przyszłości może generować narastające poczucie osamotnienia u Pani. Warto otwarcie porozmawiać o tym, jak oboje wyobrażacie sobie hierarchię ważności w Waszej relacji, ponieważ bez postawienia przez niego wyraźnych granic rodzicom, budowanie wspólnej przyszłości na Pani zasadach może być bardzo utrudnione.


Wszystkiego dobrego! 
Natalia Przybylska 

8 dni temu

Natalia Przybylska

Psycholog
Zobacz profilArrowRight
Bożena Nagórska

Bożena Nagórska

Dzień dobry. 

Pani obawy są jak najbardziej zasadne i świadczą o dużej uważności na fundamenty Pani związku. W wieku 23 lat, po 5 latach bycia razem, naturalne jest, że pojawiają się pytania o kierunek, w którym Państwo zmierzają.

Z perspektywy psychologicznej, szczególnie w nurcie poznawczo-behawioralnym, warto przyjrzeć się dwóm kluczowym obszarom:

- Trudności z separacją od rodziców - opisuje Pani zachowania, które mogą świadczyć o silnej zależności emocjonalnej partnera od mamy. Jeśli zdanie mamy jest dla niego ważniejsze niż Pani, a on czuje przymus raportowania każdego kroku, to mamy do czynienia z brakiem pełnej niezależności. Dla Pani – osoby z trudniejszą przeszłością rodzinną – autonomia może być kluczową wartością, stąd dysonans.

- Różne definicje zaangażowania - dla Pani wspólne konto czy ubezpieczenie to symbole stabilizacji. Dla partnera mogą one być postrzegane jako odpowiedzialność, na którą nie jest jeszcze gotowy. Jego defensywna reakcja sugeruje lęk przed presją.

Moja sugestia: 

To nie jest kwestia Pani "rozmyślania", ale różnic w potrzebach. Warto porozmawiać z partnerem o tym, jak on wyobraża sobie rolę rodziców w Waszym życiu za 5 lat.

W nurcie CBT pracujemy nad tym, jak nasze przekonania o rodzinie wpływają na obecną relację. Jeśli partner nie zauważa problemu w nadopiekuńczości rodziców, to Pani będzie tą osobą, która zawsze czuje się tą drugą. Warto rozważyć wspólną konsultację u terapeuty par lub kilka sesji indywidualnych dla Pani, aby wypracować strategię stawiania granic w tej relacji.

 

Powodzenia!

Bożena Nagórska

8 dni temu

Bożena Nagórska

Psycholog
Zobacz profilArrowRight
Piotr Ziomber

Piotr Ziomber

Pani obawy są sensowne i nie wyglądają na „przesadne rozmyślanie”, tylko na ważne sygnały, które warto uporządkować. Co może znaczyć jego unikanie „wspólnej przyszłości.” To, że po pięciu latach związku i wspólnym mieszkaniu unika rozmów o wspólnym koncie czy ubezpieczeniu, jest informacją, ale nie od razu wyrokiem na związek. Może to oznaczać lęk przed utratą autonomii , brak gotowości do takiego poziomu „scalenia” lub wzór z domu, kiedy rodzice załatwiają i decydują, a partner nie uczy się sam podejmować kroków. Badacze zwracają uwagę, że unikanie mówienia o przyszłości bywa jednym z objawów stagnacji relacji, jeśli utrzymuje się długo i blokuje konkretne decyzje. Jednocześnie sam lęk czy opór 23-latka przed „wielkimi krokami” jest dość typowy rozwojowo, kiedy kluczowe jest, czy on umie o tym z Panią otwarcie rozmawiać, zamiast uciekać w defensywę. Nadopiekuńczy rodzice często utrzymują dorosłe dzieci w roli „małego chłopca”, który raportuje, gdzie jest, i bardzo liczy się z ich zdaniem. Skutkiem bywa między innymi trudność w samodzielnym podejmowaniu decyzji, brak zaufania do własnego osądu i silne uzależnienie emocjonalne od rodzica.

To może tłumaczyć, że on bardziej słucha mamy niż Pani, ma trudność w wyraźnym postawieniu granicy rodzicom,

a decyzje „partnerskie” (konto, ubezpieczenie, plany na przyszłość) mogą być dla niego przytłaczające, bo to realne odcięcie pępowiny. Z perspektywy pary ważne jest, by każdy z partnerów stopniowo uniezależniał się od rodziców i budował własną autonomię w decyzjach.  W innym przypadku trudno stworzyć stabilny związek dorosłych, a nie „synka z mamą plus partnerka obok”.​

  Proponuję podejście w kilku krokach na spokojne, bez ataku „bo Twoja mama...”:

Proszę nazwać swój cel i zamiast „chcę ślubu natychmiast”, tylko np. „chcę wiedzieć, czy oboje widzimy wspólną przyszłość i czy możemy robić małe, konkretne kroki w tę stronę (np. ubezpieczenie, wspólne oszczędności)”.

Proszę zakomunikować, że nie chodzi o nacisk na oświadczyny, ale o bezpieczeństwo, poczucie bycia drużyną i wspólne decyzje. Warto zapytać go wprost, czego on się boi lub nie chce gdyż ważne jest ustalenie, czy to „jeszcze nie teraz”, czy „w ogóle tego nie widzę”. Najpierw z nim: „Widzę, jak bardzo liczysz się ze zdaniem mamy, i rozumiem to. Jednocześnie chcę, żeby zdanie partnerki też było ważne. Jak Ty to widzisz? Co byłoby dla Ciebie komfortowe, jeśli chodzi o to, co mówisz rodzicom o nas, a co zostaje między nami?”. Proszę obserwować  nie słowa, tylko działania i czy po rozmowie jest minimalne przesunięcie (np. zgoda na jedno małe wspólne zobowiązanie, nieco większa lojalność wobec Pani przy różnicy zdań)? Czy nadal każde trudne pytanie kończy się defensywą, uciekaniem od tematu i brakiem gotowości do wspólnego szukania rozwiązań? Stałe unikanie rozmów o problemach jest jednym z czynników ryzyka dla związku.​

Proszę zadbać też o siebie. Ma Pani  prawo chcieć partnerstwa, w którym Pani zdanie ma wagę równą zdaniu jego matki, a plany na przyszłość można omawiać bez „zębów na wierzchu”. Jeśli przez dłuższy czas nadal będzie się Pani czuła ignorowana, ustawiana na drugim miejscu za rodzicami i nie widziała żadnej zmiany to też jest ważna informacja, na podstawie której może Pani podjąć decyzję, czy taki model związku jest dla Pani do przyjęcia.

8 dni temu

Piotr Ziomber

Psycholog
Zobacz profilArrowRight
Left ArrowOdpowiedz jako specjalista

Zobacz podobne

Mąż od zachorowania na depresję wniósł o rozwód, zrzuca na mnie winę, nie jest sobą
Postaram się napisać zwięźle. Mąż był cudownym człowiekiem, empatycznym, inteligentnym, wesołym, rodzinnym. Zawsze mi mówił jaki jest szczęśliwy że mamy siebie, jak bardzo mnie kocha. Po kolei spotkało nas: najpierw było moje poronienie, potem ogromne obciążenie finansowe, czyli kupno domu, pogorszenie się warunków pracy, covid, starania się o dziecko i ten stres związany z badaniami dlaczego nie zachodzę w ciążę . Potem zagrożona ciąża, krwawienia, wylądowanie w szpitalu pod koniec ciąży, stres związany z pierwszymi dniami życia dziecka. Moja depresja poporodowa. Myślę, że ma trochę wyrzutów sumienia, że jak powiedziałam, że potrzebuje pomocy to nie zareagował. Potem samobójstwo jego najlepszego przyjaciela. Moja zmiana pracy i że na początku nie potrafiłam pogodzić pracy z domem. Za bardzo oparłam się o niego, a za mało ja dałam tego oparcia jemu, tak jak dawniej dawałam. Nie byłam troskliwa i nie tworzyłam domu za co mnie kochał. A też tego potrzebował, bo spadła na niego opieka nade mną, dzieckiem i jeszcze dom miał na głowie. Nie potrafił mi powiedzieć o swoich problemach i dusił je w sobie. Jesienią widziałam, że coś jest nie tak, ale mówił, że ma problemy z pracą. Aż w końcu wszystko go według mnie przerosło. W styczniu wyszłam z depresji myślałam, że będzie już wszystko dobrze. A w lutym zakomunikował, że ma depresję. Jest nieszczęśliwy i chce rozwodu. Nie chciał iść na terapię dla par, powiedział, że to nie ma sensu, zresztą on w niczym nie widzi już sensu. Po tym normalnie chodziliśmy do łóżka, wychodziliśmy razem i widziałam wtedy w jego oczach mojego męża. Jak widziałam, że coś zaczyna do niego docierać, to budował mur. W kwietniu złożył pozew o rozwód i się wyprowadził na moją prośbę. Na początku jeszcze się zastanawiał nad powrotem, ale teraz jest zdecydowany na rozwód. Kiedy przyjeżdża do córki nieraz widzę smutek i żal że wychodzi, a niekiedy prawie ucieka z irytacją. Potrafi w ciągu chwili tak poprostu stać się inny. Leczy sie psychiatrycznie, ale widzę tylko, że się pogarsza. Od lipca znów zacznie chodzić do psychologa. Nie wiem czy w ogóle on dostrzega nagłe zmiany w swoim zachowaniu. Wypomina mi, że musiał się wyprowadzić po złożeniu pozwu. Od swojej mamy się odciął, bo go krytykuje, ona go zna i widzi, że nie jest sobą, że będzie tego żałować, bardzo martwi się o niego, nie ma dnia, żeby nie płakała. Za to zbliżył się do ojca (jego rodzice są rozwiedzeni), który nie zauważa zmian u niego. Tylko, że on nie zna mojego męża tak dobrze. Od dzieciństwa mieli dość okrojony kontakt. Mój mąż zawsze mówił że ma z nim kontakt bo ojciec pomaga mu w różnych rzeczach w domu i że nigdy mu nie pokazuje jaki jest naprawdę. Mąż zaczął mówić, że jestem toksyczna. Że tak naprawdę tylko wmawiam sobie, że go kocham. A jednocześnie mówi ,że jedynymi osobami na świecie, które go kochają to ja i nasza córka. Mówi, że go kontrolowałam przez telefon pisząc „co porabiasz?” albo „o której będziesz?”. Zarzuca mi, że sprawdzałam jego komórkę (nigdy, przez 15 lat związku, nie przejrzałam mu telefonu). Wypomina mi, że jak córka miała z 2-3 miesiące i pojechał z koleżanką na parogodzinny wyjazd służbowy to, że widział, że byłam zazdrosna jak wrócił choć o tym nie mówiłam. Ale chodzi o to ,że jak mi to powiedział to byłam w szoku, bo ja byłam przekonana, że pojechał na ten wyjazd z kolegą, więc jaką on zazdrość widział? To ja nie wiem. Byłam zazdrosna owszem. Ale ja wiedziałam, że cieleśnie mnie nigdy nie zdradzi. Byłam zazdrosna o jego kontakty z innymi kobietami, bo on potrafi o bardzo intymnych rzeczach rozmawiać z nimi i dużo im mówi o nas. A mi to nie pasuje co wiele razy mu mówiłam. Nawet nie chce sobie przypominać za co mnie pokochał. Uważ,a że zbuduje sobie szczęście beze mnie. Widzi we mnie tylko osobę z depresja poporodową nie widzi, że już mi przeszła. Uważa, że na dłuższą metę te rozstanie tylko dobrze nam zrobi. Że sobie radzę i że mi jest lepiej bez niego. Wszyscy pamiętają jacy byliśmy szczęśliwi z powodu zaręczyn i ślubu, a on mi powiedział w marcu, że oświadczył się i wziął ze mną ślub, bo bał się, że sobie coś zrobię. Nie wiem na jakiej podstawie tak sądzi. Zawsze miałam epizody uczucia smutku, ale myślałam że to normalne, że nie zawsze jest się szczęśliwym. Nikt nigdy mi nie powiedział, że coś ze mną nie tak. Teraz psycholog powiedział, że mogłam chorować na dystymie od paru lat. Jego psycholog powiedział mum że logicznie mówi i że depresja pomogła mu odejść ode mnie. Moja psycholog przypuszcza, że odszedł, bo podświadomie chce nas chronić przed samym sobą. Ponieważ nie wie co się z nim dzieje. Kiedy powiedziałam o tym mężowi powiedział że „być może” i że zapyta się psychologa. Nie poznaje ludzi na ulicy, inteligentny i wykształcony człowiek, a ma problem z czytaniem ze zrozumieniem wiadomości. W maju mu przeczytałam to co zapisałam sobie o moich uczuciach i widziałam wzruszenie, potem się tego wypierał. Dałam mu prezent na pamiątkę, patrzył się jakbym mu dała jadowite stworzenie i powiedział że otworzy dopiero po rozwodzie. Jednocześnie widzę (zresztą rodzina też) że lubi moje towarzystwo i lubi ze mną rozmawiać. Moja Babcia i teściowa uważają, że coś go dręczy. Im bardziej ja lub rodzina próbujemy mu wytłumaczyć, że się myli tym bardziej reaguje na to złością i ucieczką. Kocham go, zależy mi na nim, nie chce rezygnować z tej rodziny, ale zaczynam dostrzegać że to nie ma sensu. Mój Mąż zniknął i pojawił się jakiś dziwny mężczyzna na jego miejscu. Zastanawiam się czy może on poprostu taki byl, tylko mnie kochał, więc był dla mnie inny. Ale jak mogłabym tego nie zauważyć przez 15 lat związku? Chce jego szczęścia nawet kosztem swojego, ale nie wiem co na niego wpływa czy depresja, a może rzeczywiście mnie już nie kocha? Jak mam się pogodzić z jego odejściem? Zaakceptować jego decyzję? Nie mam jak go nie widzieć, bo mamy córkę 2,5 letnią. Tak bardzo go kocham i brakuje mi mojego Męża. Tego cudownego zabawnego, dobrego i pracowitego mężczyzny który zawsze był gotowy pomagać innym. Przeciwnika rozwodów i zwolennika ratowania związków.
Jestem w relacji z mężczyzną. Na początku, gdy się spotykaliśmy, ja wiedziałam, że on jest teoretycznie w związku, który się skończył, ale po prostu w nim tkwił.
Witam. Mam pytanie. Jestem w relacji z mężczyzną. Na początku, gdy się spotykaliśmy, ja wiedziałam, że on jest teoretycznie w związku, który się skończył, ale po prostu w nim tkwił. Zaczęliśmy się spotykać, ale nie określiliśmy tego jako związek, czy nawet relacja do pewnego momentu. W pewnym momencie moje życie mocno się skomplikowało, musiałam wyjechać do innego miasta, ale byliśmy w kontakcie non-stop. Zależało mi na nim coraz bardziej. Rozpoczęłam pracę, spotkałam się z innym mężczyzną i popełniłam błąd. Żałowałam tego, wiedziałam i pokazałam, że to był błąd. Mimo tego błędu wiedziałam, że zależy mi tylko na tym mężczyźnie. Oddałam mu się całkowicie. Wtedy zaczęły się kłótnie. Ten pierwszy, który nie mógł się nawet określić, kim jestem dla niego, stwierdził, że mnie kocha. Mimo szalenie złych kłótni rozwinęło się między nami ogromne uczucie. Ale on za każdym razem wracał do tej sytuacji i doprowadził do tego, że nawet nie umiałam sama powiedzieć, jak było, bo on mówił za mnie. Zaczął mnie oskarżać o wszystko. Kłóciliśmy się, ja z pokorą przyjmowałam każde wyrzutki, każde traktowanie mnie źle. Potrafił dzwonić do mnie w pracy, a ja musiałam pozwalać sobie na wyzwiska, mimo że słyszeli to klienci i inne osoby. Wszystko wytrzymywałam. Ja natomiast nigdy nie pokazałam mu nawet swoich nerwów, kiedy on mnie wkurzał. Nigdy nie wyzywałam osoby, z którą był. Wzięłam na siebie wszystko. W mojej głowie doprowadził, można powiedzieć, do traumy, że ja nie potrafię niczego odtworzyć sama i co się wiąże z tym, mam poczucie nawet utraty pamięci, bo poprzednia moja relacja była totalnym złym wyborem. On stał się moim wyborem życiowym. Jest miłością mojego życia. Oddałabym za niego życie. Chcę mu stworzyć rodzinę, dać pierwsze dziecko. Jestem pewna tego, jak niczego innego na świecie. Wie o moich wszystkich poprzednich relacjach, o moich błędach, i niestety wykorzystuje to przy każdej kłótni. Mówi, że jestem resztkami, używa słów, że jestem najgorsza. Zawsze mówi też, że mnie zabije. Kazał mi się zmienić - nie mówić o nas - po prostu się spotykać - robiłam wszystko, co chciał - czyli przez półtora roku nie powiedziałam słowa na nasz temat, na temat swoich potrzeb, czy tego, co mnie rani, a co nie. Nie obraziłam nigdy jego relacji i baby. Potraktował mnie nie raz jak śmiecia. Przyjęłam to, bo wiedziałam, że ja zrobiłam coś złego, ALE CHCĘ GO WCIĄŻ, BO GO KOCHAM naprawdę. Byłam do dziś na każde jego skinienie, podporządkowałam swoje życie totalnie jego życiu, czekałam co tydzień, czy zezwoli mi na przyjazd, pytałam o dziecko czy "mogę napisać", czy mogę powiedzieć coś. Będąc w gorszej sytuacji finansowej niż on, robiłam wszystko ponad siły, by jeździć, kiedy tylko chce być w miejscach, kiedy chce. Pamiętałam o każdej okazji, robiłam prezenty, jakie tylko mogłam. Nie podjęłam żadnej innej pracy, żeby nie dać mu powodów, pokazać, że on jest moim wyborem. Wybrałam pracę na czarno u rodziny, by dorabiać i mieć na przyjazdy w każdym momencie. Nie zrobił nic, byśmy mogli spędzić kilka dni ze sobą. Dał mi parę miesięcy niby na zrobienie czegoś - teraz zarzuca mi, że nie zrobiłam nic. Nie mogłam mówić niczego, co chcę (bo od razu jest szantaż, że mnie zablokuje albo zniknie z mojego życia), dlatego przez te miesiące nie mówiłam nic, znosiłam nawet miesiąc bez widywania się, bo miał ważne sprawy. Teraz zarzucono mi, że nie zrobiłam niczego, kiedy robiłam wszystko, co chciał, a przy kłótniach nawet nie wyzywałam go od głupka. Tak bardzo mi na nim zależy. Zarzuca mi, że to ja jestem niby toksyczna, a już sama nie wiem, które z nas. Mi zależy tylko na jednej szansie, żeby zobaczyć czy to wyjdzie. Bo ja nie powiedziałam na chwilę, że chcę rodziny, to była najpoważniejsza deklaracja w moim życiu. Jeśli nie wyjdzie, ok, odpuszczę, ale zależy mi na jednej szansie. Czy ja na to zasługuję?
Czy kolega próbuje wzbudzić we mnie zazdrość, czy się mną bawi?

Dzień dobry. 

Mam pytanie,  odnośnie do zachowania pewnego chłopaka Tomka, a mianowicie mówi mi, że tęskni za mną itd, a za chwilę opowiada mi o jakiś koleżankach, a to, że do niego piszą, a to, że musi się spotkać z jedną z koleżanek i jest tak cały czas. 

Przez jego zachowanie czuję niepewność i wątpliwości czy jestem mu bliska. Nie wiem, czemu tak robi. 

Z jednej strony daje mi do zrozumienia, że jestem dla niego ważna, a za chwilę te rozmowy o koleżankach. 

Czy on próbuje wzbudzić we mnie zazdrość, czy się mną bawi? Tomek identycznie zachowywał się tak w stosunku do swojej byłej dziewczyny Karoliny, też ciągle opowiadał jej o jakiś koleżankach i dziewczyna go zostawiła. Tomek jest pracoholikiem i lubi sporty ekstremalne np. bungee. Zastanawiam się, czy Tomek może mieć osobowość narcystyczną albo może ma unikający styl przywiązania, występuje u niego strach przed miłością i stąd jego takie zachowanie. 

Proszę o odpowiedź i z góry dziękuję 

Pozdrawiam

Jak opanować lęk przed porzuceniem i samotnością i jak zebrać w sobie siłę i odwagę, by porozmawiać o moich oczekiwaniach i obawach w związku?
Od jakiegoś czasu spotykam sie z chlopakiem. Wszystkie moje dotychczasowe związki kończyły się nagle, bez słowa, zakończone przez partnera. Panicznie boję się, że sytuacja się powtarza, gdyż od kilku dni praktycznie nie mamy kontaktu ze sobą (2 różne miasta). Z jednej strony chłopak okazywał mi sporo czułych, drobnych gestów, a z drugiej strony nic nie deklarował. Boję się, że jeśli zapytam jak on widzi nasz związek, zrażę go do siebie i mnie porzuci uważając mnie za roszczeniową, chcącą tylko więcej i więcej. Jak opanować lęk przed porzuceniem i samotnością i jak zebrać w sobie siłę i odwagę, by porozmawiać o moich oczekiwaniach i obawach w związku?
Nie panuję nad agresją, gdy dzieją się mi przykre rzeczy.

Kilka faktów o mnie: Jestem przed 30. Nie jestem brzydki, ale zawsze miałem kompleksy. Nigdy nie potrafiłem poderwać dziewczyny, zawsze to one podrywały mnie. 

Miałem bardzo trudne dzieciństwo, ojciec pił ciągle i znęcał sie i bił mamę i mnie, miał takie odpały, że robił bardzo złe rzeczy, nie napiszę tego.

Miałem ciągle problemy w szkole i problemy z agresją. Na początku gimnazjum zacząłem dużo ćwiczyć na siłowni, bardzo przybrałem, zacząłem jeździć z dużo starszymi znajomymi po zabawach i ciągle się biliśmy, imponowało mi to jak oni opowiadali co to nie robili po takich imprezach. W końcu podczas kolejnej awantury w domu pobiłem ojca i robiłem to notorycznie, gdy tylko zaczął robić awantury, aż przestał - wiedział, że nie da mi rady. 

Dorosłem, przestałem się bić, znalazłem dobrą pracę i poderwała mnie dziewczyna, zaczęliśmy chodzić ze sobą, ale dowiedziałem się, że mnie zdradza i nie zerwałem, bo nigdy nie potrafiłem tego zrobić, za to stałem się agresywny w stosunku do niej, wyzywałem ją przy każdej kłótni od najgorszych, po 4 latach zerwała ze mną, nie mogłem sobie z tym poradzić - ciągle pisałem do niej i wyzywałem ją, aż podała mnie na policję. Po tej akcji zerwałem całkiem kontakt z nią. 

Było mi bardzo ciężko, miałem myśli samobójcze a każdy dzień był nie do zniesienia, po około dwóch latach stanąłem na nogi, zacząłem się cieszyć życiem aż wreszcie napisała ona - kolejna dziewczyna, zaczęła mnie podrywać, nie chciałem jej, odrzucałem, nie odpisywałem aż w końcu uległem i się z nią spotkałem. Bardzo szybko zaczęliśmy chodzić razem, gdy po paru dniach przypadkiem spotkałem ją z byłym jak się obściskiwali, gdy to zobaczyłem uśmiechałem się do niej i poszedłem do swojego samochodu. Pobiegła za mną, zaczęła mnie przepraszać itp. Powiedziałem jej, żeby dała mi czas, ale ona była twarda i pisała cały czas do mnie aż w końcu jej wybaczyłem i od tego się zaczęło, łącznie przez rok czasu. Dowiedziałem się i widziałem jak kilkakrotnie mnie zdradzała, a ja jej zawsze wybaczałem, ale za to zacząłem ją bardzo wyzywać od najgorszych aż w końcu po roku czasu mnie zostawiła, a ja sobie nie mogę poradzić. Prawie nie jem, nie mogę też spać. Boję się, że już do końca życia sam zostanę, nie znajdę sobie nikogo. Nie potrafię panować nad sobą, jak zaczynam wyzywać od najgorszych. Jak zacząć panować nad tym?