Czy to depresja po wypaleniu zawodowym? Ciagle zmeczenie, bezsennosc, brak radosci i sensu zycia

To, co Pani opisuje, rzeczywiście może przypominać obraz depresji, szczególnie utrata przyjemności, przewlekłe zmęczenie, problemy ze snem, wycofanie z kontaktów i poczucie utraty sensu. Nie da się jednak postawić diagnozy wyłącznie na podstawie takiego opisu. Myślę, że ważne jest też to, że pół roku odpoczynku nie przyniosło poprawy, a samopoczucie wręcz się pogorszyło. To jest już dobry moment, żeby nie próbować dłużej „pozbierać się” samodzielnie, tylko skonsultować ten stan z psychologiem lub lekarzem psychiatrą. 

Warto również porozmawiać z lekarzem rodzinnym i wykluczyć przyczyny somatyczne przewlekłego zmęczenia i pogorszenia nastroju. Szczególnie zatrzymałbym się przy zdaniu o utracie sensu bycia. To, że teraz wszystko wydaje się męczące i pozbawione sensu, nie oznacza jeszcze, że tak będzie już zawsze. Opisuje Pani stan, który zdecydowanie zasługuje na pomoc i dokładną diagnozę.

Pozdrawiam bardzo serdecznie

Dzień dobry

Szukanie pomocy to jest pierwszy krok, aby coś w sobie zmienić i tego kroku gratuluję. Opisane objawy pasują do poważnego kryzysu psychicznego, ale diagnozy nie można postawić tutaj i w taki sposób. Należy udać się do psychiatry, gdyż objawy są niepokojące, który stwierdzi depresję lub wykluczy, ewentualnie wdroży leczenie farmakologiczne. Poczucie pustki i bezsensu może mieć różne podłoża. Jeżeli poczuje się Pan gorzej lub pojawią się myśli rezygnacyjne, natychmiast kontakt pod 112. Życzę zdrowia. 

Dzień dobry,
słyszę, że opisuje Pani duże cierpienie w kryzysie. Objawy które Pani opisuje mogą wskazywać na zaburzenia depresyjne. O dokładnej diagnozie jednak decyduje lekarz psychiatra. Czekając na wizytę u lekarza specjalisty nawet lekarz rodzinny jest w stanie pokierować Panią dalej i/lub przepisać odpowiednie leki, które mogą pomóc znieść trudne objawy. Jeśli opowiada Pani o utracie sensu życia i niosą się za tym również chęci samobójcze to najlepiej zgłosić się bezpośrednio na Izbę Przyjęć i skorzystać z opieki szpitalnej.  Doraźnym wsparciem mogą być również specjaliści z wszelkiego rodzaju placówek, np. z centrów interwencji kryzysowej, ośrodków pomocy społecznej czy organizacji pozarządowych. W dalszej kolejności warto również zadbać o odpowiednie wsparcie psychoterapeutyczne, które pomoże Pani wyjść oraz zrozumieć co doprowadziło do kryzysu.
I tego również Pani życzę,
z pozdrowieniami,
Maja Zarzycka

Dzień dobry Pani Agnieszko. Opisywane przez Panią objawy mogą wskazywać na depresję, jednak rozpoznanie wymaga konsultacji ze specjalistą. Warto umówić się do psychologa oraz psychiatry, szczególnie że trudności utrzymują się od kilku miesięcy i wpływają na sen oraz codzienne funkcjonowanie. 

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Pani Agnieszko, 

Myślę podobnie, jak osoby, które już Pani odpowiedziały. Wierzę, że jest Pani ciężko. Spoglądając całościowo na obszary życia i odczucia, (męczą Panią inni ludzie), warto poszukać profesjonalnego wsparcia. Nie musi Pani przez to wszystko przechodzić sama. Po każdej burzy kiedyś wychodzi słońce.

Trzymam za Panią mocno kciuki,
Kamil Wyrwich