Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy warto chodzić do psychoterapeuty psychodynamicznego bez wykształcenia psychologicznego?
Czy warto chodzić do psychoterapeuty psychodynamicznego, który jest pedagogiem, terapeutą pedagogicznym, socjoterapeutą a nie jest psychologiem ?
Mateusz
Daria Składanowska
Dzień dobry Pani Mateuszu,
To bardzo trudne pytanie. Warto pytać specjalistę o jego doświadczenie, szkołę psychoterapii (w Polsce już po 2 roku szkoły psychoterapii można prowadzić psychoterapię indywidualną), ukończone szkolenia. Lista certyfikowanych terapeutów psychodynamicznych znajduje się na stronach internetowych np. Certyfikowani Psychoterapeuci PTPPd - Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej:https://en.ptppd.pl/certyfikowani-psychoterapeuci-ptppd.html
Na dzień dzisiejszy w Polsce nie jest wymagane ukończenie studiów psychologicznych do prowadzenia psychoterapii, natomiast warto sprawdzić specjalistę, np. prosząc o pokazanie ukończonych szkoleń, studiów, doświadczenia. W sytuacji, kiedy specjalista nie chce mówić o doświadczeniu lub ukończonej szkole warto zachować czujność.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca kariery
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
Można korzystać z terapii u osoby, która nie jest psychologiem, bo prawo tego nie zabrania, ale z mojego skromnego punktu widzenia warto wybierać psychoterapeutów, którzy mają bazowe wykształcenie psychologiczne. Psychoterapia jest integralną częścią psychologii, dlatego psycholog ma znacznie szerszą wiedzę z zakresu procesów psychicznych, psychopatologii, diagnostyki, rozwoju oraz mechanizmów funkcjonowania człowieka. To bardzo ważne fundamenty, które mają realny wpływ na jakość pracy terapeutycznej, zwłaszcza przy bardziej złożonych trudnościach.
Oczywiście wybór należy do Pana i najważniejsza jest relacja terapeutyczna.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
Karolina Rak
Dzień dobry,
Decyzja o tym, czy warto korzystać z pomocy danego specjalisty, jest bardzo indywidualna i zależna od Pana potrzeb. Warto zastanowić się jakie efekty chciałby Pan osiągnąć i co jest Pana celem psychoterapii. Warto porozmawiać o tym z terapeutą (każdej specjalności) już na początku współpracy - pierwszej lub drugiej sesji. Terapeuta pomoże sprawdzić, czy Pana problem i oczekiwania pokrywają się z tym, co specjalista może zaoferować. Czasem będzie to zależeć od wiedzy i doświadczenia terapeuty (to w czym się specjalizuje), czasem właśnie od nurtu (psychoterapia psychodynamiczna skupia się często na poznaniu siebie i długotrwałym procesie, a nie na szybkich rozwiązaniach), a czasami konieczne będzie przeformułowanie problemu (np. w żadnej terapii nie da się osiągnąć efektu - "nigdy nie chcę się już niczego bać", gdyż strach to nasza naturalna emocja, której nie da się "skasować"). Warto też wiedzieć, że ogólne czynniki leczące takie jak jakość relacji terapeutycznej są istotniejsze dla wyników terapii niż sam nurt terapeutyczny, a psychoterapia historycznie była uprawiana przez ludzi z różnorodnymi wykształceniami bazowymi. Z pewnością warto jednak zwrócić uwagę na to, czy terapeuta ma formalne kształcenie zawodowe, jest w superwizji, kształci się.
Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Rak
Psycholożka i psychoterapeutka in spe
Katarzyna Gołębiewska
Dzień dobry,
W Polsce uprawnienia do prowadzenia psychoterapii posiadają osoby będące po ukończonym drugim roku szkoły psychoterapii. Polskie prawo nie wymaga, aby psychoterapeutą była osoba z wykształceniem psychologicznym. Obecnie toczy się na ten temat szeroka dyskusja.
Pana zapytanie dotyczy wykształcenia konkretnego psychoterapeuty. To temat, który można omówić na pierwszym spotkaniu. Konsultacje służą rozwianiu różnych wątpliwości i klient/pacjent jak najbardziej może dopytywać o kwestie związane z wykształceniem, doświadczeniem zawodowym i stylem pracy. Zachęcam do szczerego porozmawiania o sprawach, które Pana zastanawiają.
Pozdrawiam
Katarzyna Gołębiewska
Zobacz podobne
Zmiana rodzaju terapii: czy terapia indywidualna CBT jest lepsza dla zaburzeń kompulsyjnych?
Dzień dobry!
Chciałbym zapytać, jakie mogą być przesłanki do tego, by zmienić rodzaj terapii?
Obecnie jestem terapii grupowej od 1,5 roku. Mierzę się z zaburzeniami kompulsyjnymi odnośnie jedzenia i pornografii, o której trochę wstyd mówić na grupie. Miewam też duże trudności w komunikacji z drugim człowiekiem, bardzo często czuję, że nie chcę czegoś powiedzieć, blokuje mnie lęk, które pojawiają się dość nagle, to samo myśli, których jest ogromny natłok, bywają jakby bardziej rzeczywiste niż rzeczywistość. Z drugiej strony, mam poczucie jakiejś zmiany, rozumienia tego, co dzieje się ze mną, mimo, iż niewiele się udzielam, nieraz nie jestem w stanie za wiele z siebie "wydusić". Myślałem nad terapią indywidualną w nurcie CBT.
Czuję, że potrzebuję psychoterapii, jednak nie wiem gdzie oraz jaka byłaby najlepsza? Byłam adoptowana, mimo że widziałam miłość, mam w sobie pewną pustkę i niespełnienie.
Dzień dobry! Mam 23 lata i już od jakiegoś czasu przymierzam się do pójścia na psychoterapię, ale w sumie zawsze na koniec stwierdzam, że przecież sobie poradzę lub powstrzymują mnie względy finansowe. Byłam adoptowana w wieku 2 lat( wiem, że spotkało mnie wielkie szczęście), ale mam w sobie jakąś pustkę... Doświadczyłam wielu wyrazów miłości, ale także strachu, kontroli, ciągłej próby dopasowania się ze strachu przed odrzuceniem. Kocham moją rodzinę i jestem za nią baardzo wdzięczna, ale zawsze czułam się i czuję inna praktycznie pod każdym względem. Niedługo kończę studia i dopada mnie też kryzys związany z dalszą ścieżką mojego życia. Z jednej strony mam poczucie, że jestem dość mocno świadoma siebie i mogę to jakoś przezwyciężyć sama, ale z drugiej coraz częściej wieczorny natłok myśli i przeczących sobie emocji nie daje mi spokoju. Od kilku lat mam też problemy ze wstawaniem( tarczyca już uregulowana)- ale nadal najlepiej bym ciągle spała, bo non stop czuję się zmęczona. W wolnym czasie od zajęć i pracy nie mogę się zabrać za nic produktywnego- co prowadzi do późniejszych wyrzutów sumienia- i tak zataczam kółka z tygodnia na tydzień. Doszłam do momentu, że uświadomiłam sobie, że potrzebuję pomocy, bo jeśli nie przepracuję siebie, nie będę mogła w swojej pracy zawodowej dobrze wspierać innych. Jaka forma terapii byłaby dla mnie najkorzystniejsza? Gdzie mogę szukać pomocy oprócz sektora prywatnego?
Jak poradzić sobie z poczuciem zmarnowanego życia i depresją? Jaka terapia mogłaby pomóc?
Mam silne poczucie zmarnowania sobie życia. Miałem bardzo dobre warunki do rozwoju bez patologii, jednak przez swoją nieśmiałość wszystko zaprzepaściłem. Miałem wspaniałe podwórko a ja przez swoje lęki wolałem siedzieć w domu. Mogłem mieć dobre wykształcenie to ja przez nerwy wpadłem w prokrastynację i nie uczyłem się. Mogłem mieć wspaniałą dziewczynę to ja przez swoje kompleksy odrzuciłem ją. Zamiast pójść na imprezę to wolałem grać na komputerze mimo, że często byłem zapraszany i ludzie mnie lubili. Wiem, że to już przeszłość i trzeba się skupić na tym co jest i co może być jednak mając tyle spalonych za sobą mostów tylu odtrąconych ludzi ciężko stworzyć coś od nowa. Często mam epizody depresyjne i myśli samobójcze jednak na następny dzień wszystko mija i jest dobrze. Jak terapia mogłaby mi pomóc?
Hej, jestem na oddziale dziennym i ciekawi mnie sytuacja z jednym z psychologów, który jest też terapeutą zajęciowym.
Hej, jestem na oddziale dziennym i ciekawi mnie sytuacja z jednym z psychologów, który jest też terapeutą zajęciowym.
Byłam z nim na dwóch rozmowach i dały mi bardzo dużo, ale właśnie po tej pierwszej, na wyjściu na papierosa, czułam się nieswojo i skrępowana. Na przerwach między zajęciami idziemy z grupą zapalić, i gdy on też wychodzi, rozmawia z niektórymi osobami, jako psycholog, doradza, ale czasami mam wrażenie, że rozmowy nabierają takiego luźnego i koleżeńskiego tonu i chyba przez to poczułam wtedy lekki dyskomfort. Dlatego też się zastanawiam czy jest to profesjonalne podejście, też pomyślałam, że może działać w formie takiego "szpiega", żeby obserwować grupę. Wydaje mi się, że nie jest to duży problem, bo jednak dużo mi dały te dwie sesje z nim, ale zaczęłam się zastanawiać, czy, i tak, jest to w porządku?
Problemy z akceptacją partnera przez mamę i poczucie niesprawiedliwego traktowania
Dzień dobry mam na imię Agata mam 32 lata. Choruje na guzkowe zapalenie naczyń od urodzenia. Mieszkam narazie z rodzicami. I jest taki problem moja mama nie akceptuje mojego faceta. Poza tym traktuje mnie jak służąca. Jestem tylko od zapierdzielania w domu i zadowalania jej. Mam również młodszą siostrę o 3 lata. Ma dobrą pracę i męża. I moja mama traktuje ją jak boginię. Próbują ingerować w mogę życie. Najlepiej one by wybrały mi faceta. Jestem już tym wszystkim zmęczona. I czuje się gorsza od siostry. Że je rozczarowuje. Wiem że nie powinnam ich zadowalać bo to moje życie. Ale mamy zachowanie w stosunku do mnie boli mnie. Traktuje mnie jak małe dziecko które trzeba prowadzić za rączkę.
Wypalenie zawodowe - przyczyny, objawy i jak sobie z nim radzić?
Czy czujesz się ciągle zmęczony i zniechęcony do pracy? Możliwe, że doświadczasz wypalenia zawodowego – stanu wyczerpania, który dotyka coraz więcej osób. To poważny problem wpływający na zdrowie psychiczne – sprawdź, jak sobie z nim radzić.