Odpowiedz jako specjalista
WsteczDlaczego ciągle czuję się zmęczona, zła i nerwowa?
Dlaczego ciągle czuję się zmęczona, zła i nerwowa?
Anonimowo
3 miesiące temu
Daria Składanowska
Dzień dobry,
Zachęcam do kontaktu z psychologiem w celu diagnozy stanu psychicznego.
Nie zawsze podłoże musi być psychiczne. Często potrzebna jest również diagnostyka ogólnego lekarza oraz psychiatry w celu oceny stanu psychicznego. Życzę wszystkiego dobrego.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca kariery
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Sylwia Kultys
Dzień dobry,
przyczyny możemy doszukiwać się we wszystkim, myślę, że pomocna będzie konsultacja z psychologiem w celu zdiagnozowania jej.
Pozdrawiam ciepło,
Sylwia Kultys
Psycholog, Psychoterapeuta w trakcie szkolenia
3 miesiące temu
Klaudia Dynur
Dzień dobry,
objawy, o których wspominasz, mogą mieć podłoże zarówno psychologiczne, jaki i somatyczne. Czasami obszary te współwystępują i choroba somatyczne prowadzi do znacznego pogorszenia zdrowia psychicznego. Wskazana byłaby zatem konsultacja z psychologiem, celem pogłębionego wywiadu, aby następnie móc ustalić dalsze postępowanie, które doprowadzi do poprawy samopoczucia. Na platformie Twój Psycholog znajdziesz specjalistów, którzy oferują także pierwsze spotkanie za darmo, do mogłoby być dobrym pierwszym krokiem w celu sprawdzenia samego stanu zdrowia.
Pozdrawiam serdecznie
Klaudia Dynur
Psycholog i seksuolog w trakcie szkolenia
3 miesiące temu
Emilia Jagiełło
Dzień dobry,
Domyślam się, że trudności które Pani opisuje wpływają negatywnie na Pani funkcjonowanie. Aby dobrze zidentyfikować co jest ich przyczyną wskazany byłby pogłębiony wywiad.
Zmęczenie i zwiększona drażliwość to objawy, które towarzyszą wielu zaburzeniom nastroju (np. depresji, zaburzeniom lękowym), ale mogą być również związane z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia (np. przy problemach w gospodarce hormonalnej, problemach funkcjonowania układu pokarmowego itd.).
3 miesiące temu
Renata Niemczynowicz
Jest wiele powodów, dlaczego możemy czuć się źle. Część z nich jesteśmy w stanie zidentyfikować sami, jednakże część znajduje się poza naszą świadomością i nie mamy do nich dostępu. Myślę, że warto by było skonsultować to z psychoterapeutą i spróbować znaleźć odpowiedź na dręczące Cię pytania na terapii.
Mam nadzieję, że znajdziesz pomocnego specjalistę i poczujesz ulgę.
mniej niż godzinę temu
Urszula Małek
To, że czujesz się zmęczona, zła i nerwowa, może być sygnałem, że coś ważnego w tobie domaga się uwagi. W Gestalcie nie pytamy od razu „dlaczego?”, tylko raczej „jak to się dzieje”? Jak przeżywasz to zmęczenie, gdzie je czujesz w ciele, w jakich sytuacjach się nasila?
Czasem takie stany pojawiają się, gdy przez dłuższy czas tłumimy emocje, przekraczamy swoje granice albo działamy wbrew sobie. Warto się temu przyjrzeć z ciekawością. Nie po to, by się oceniać, ale by zrozumieć, czego potrzebujesz.
3 miesiące temu
Justyna Bejmert
Dzień dobry. Trudno to jednoznacznie stwierdzić, bo powodów takiego samopoczucia może być wiele. Myślę, że najlepiej będzie skontaktować się z psychologiem lub lekarzem psychiatrą. Serdecznie pozdrawiam,
Justyna Bejmert
Psycholog
3 miesiące temu
Fala Wsparcia
Droga Anonimowa,
Warto skonsultować się ze specjalistą, który pomoże odkryć odpowiedzi na to pytania. Przyczyn może być wiele, ale która jest właściwa - tego dowiedzieć się możesz tylko Ty, choć oczywiście specjalista może Cię wesprzeć w poszukiwaniach.
Pozdrawiamy cieplo,
Zespół Fali Wsparcia
3 miesiące temu
Anna Olechowska
Droga Anonimowa,
Ciężko odpowiedzieć na to pytanie. Podejrzewam, że dużo dzieje się w Twoim życiu, może jesteś też przebodźcowana, co negatywnie wpływa na Twój dobrostan. Zachęcam do kontaktu z psychoterapeutą, który pomoże odnaleźć przyczyny i wesprze Cię w prowadzeniu zmian, abyś mogła przeżyć życie warte przeżycia.
Pozdrawiam ciepło,
Anna Olechowska
Psycholożka i Certyfikowana Psychoterapeutka
3 miesiące temu
Maria Sobol
Dzień dobry,
Pani napięcie i zmęczenie mogą być sygnałem, że od dłuższego czasu żyje Pani w dużym obciążeniu, być może nie ma przestrzeni na odpoczynek. Warto dać sobie chwilę zatrzymania, pomyśleć, czego Pani najbardziej teraz potrzeba – snu, spokoju, czy może zwykłego wsparcia. Jeśli ten stan się utrzymuje, dobrze byłoby skonsultować się z lekarzem lub terapeutą, żeby przyjrzeć się temu głębiej.
Z wyrazami szacunku,
Maria Sobol
psychoterapeutka integracyjna
3 miesiące temu
Urszula Żachowska
Dzień dobry,
odpowiedzi moze być wiele. Jeśli trudno Pani znaleźć wskazówki na odpowiedzi, warto z tym pytaniem skierować się do psychoterapeuty.ki i/lub lekarza.
Pozdrawiam
Urszula Żachowska
3 miesiące temu
Marcin Kuszyński
Dzień dobry,
z pewnością ciało daje znać, że coś się dzieje. Może być to kwestia czysto biologiczna jak brak witaminy, reakcja na stres lub rozwój choroby. Jeśli nie identyfikuje Pan/Pani jakiegoś konkretnego powodu, od kiedy stan ten zaczął się pojawiać, zachęcałbym w pierwszej kolejności do kontaktu z lekarzem pierwszego kontaktu i wykonania badań kontrolnych, lub psychologa/psychoterapeuty, chyba że poziom intensywności bardzo utrudnia Pana/Pani funkcjonowanie - wtedy do lekarza psychiatry.
Pozdrawiam serdecznie,
Marcin Kuszyński
psycholog, certyfikowany terapeuta TSR, psychoterapeuta w procesie certyfikacji
2 miesiące temu
Zobacz podobne
Jak przekonać mamę do pomocy psychologa/ psychiatry?
Dzień dobry, podejrzewam, że moja mama ma depresję albo nerwice. Obecnie złamała nogę i do żadnego psychiatry lub psychologa nie chce jechać.
Jak poradzić sobie z lękiem przed wyjściami męża i dbać o relację?
Witam,
mój problem od zawsze i źródło wiecznych sprzeczek z mężem. Pochodzę z rodziny, gdzie ojciec nie miał kolegów, nie wychodził na przysłowiowe piwo. Mama też nie, nie pracowała.
Wyszłam za mąż ponad 10 lat temu. Mąż domator.
Czasami były jakieś wyjścia z pracy, ale zazwyczaj nie chodził, bo ja nie chciałam. Im dalej w naszym małżeństwie, tym większy problem się z tego zaczął robić. To nie tak, że wcale nie chodził. Chodził, ale rzadko i po naszych sporych kłótniach.
Czasami trzymałam go i płaczem prosiłam, żeby nie wychodził.
Po skończeniu magicznej 40stki coraz częściej zaczął mówić o tym, że chce mieć czas na własne hobby, że ma prawo wyjść ze znajomymi, że się stresuje jak ma mi powiedzieć o jakimś wyjściu itd. Oprócz wyjazdów służbowych i wyjść tu na miejscu doszły teraz spotkania ze znajomymi z rodzinnego miasta.
Na wszystkie chce pójść, pojechać itd.
Obecnie jest to coś, co myślę, że doprowadzi do naszego rozstania, ponieważ ja już psychicznie nie jestem w stanie tego udźwignąć. Tego napięcia, że zaraz przyjdzie i znowu będzie chciał gdzieś wyjść. A dodam, że chodzi na boks kilka razy w tygodniu, wiec ma swój czas poza domem.
Z czego wynika moja postawa? Z domu? Z tego, że u mnie w rodzinie nie ma takich problemów? Z tego, że moi rodzice uważają, że jak ktoś wychodzi wieczorem, to zdradza? Że nie wypada, bo ma żonę i dzieci to po co ma się szlajać.
Z tego, że sama jeździłam na wiele wyjazdów służbowych i widziałam, co tam się dzieje. Wreszcie z tego, że on stawia te wyjścia ponad nasze relacje. Miałam terapię, ale niewiele to dało.
I szczerze zastanawiam się, dlaczego to ja mam się zmieniać? Dlaczego mam się godzić na jego wyjścia?
Czy to jest normalne, że mam ochotę otworzyć drzwi auta, którym właśnie jadę jako pasażerka?
Czy to jest normalne, że mam ochotę otworzyć drzwi auta, którym właśnie jadę jako pasażerka? Boję się, bo mam natręctwo myśli.
Problem z wyrażaniem uczuć i komunikacją w związku - jak sobie poradzić?
Dzień dobry. Mam problem z rozmową z bliskimi na poważne tematy. Nie umiem prosić o pomoc, wyrażać swoje uczucia, często nie potrafię powiedzieć, dlaczego zrobiłem coś tak, a nie inaczej, zamazuje w pamięci argumenty i przykłady dotyczące tego, co mnie nurtuje, co mi przeszkadza, a boję się poruszyć i nazwać coś na bieżąco.
Często nie poruszam pewnych kwestii, ponieważ boję się, że będą odebrane jako bezsensowne, że nie przyniosą efektu, że doprowadzą do konfliktu. Nie widzę sensu w podejmowaniu działań i poddawaniu pomysłów, bo, częściowo z doświadczenia, wiem, że zostaną odrzucone.
Cały ten problem w mojej głowie przekłada się na moje relacje z bliskimi i na rażące obniżenie jakości mojego małżeństwa, które jeszcze przed zawarciem sakramentu nie było rewelacyjne.
Nie wiem co z tym zrobić, nie umiem sobie z tym poradzić. Pozdrawiam i z góry dziękuję za wszelkie konstruktywne podpowiedzi
Psycholożka radzi, by robić rzeczy mimo lęku. Ale mnie lęk paraliżuje.
Byłam dzisiaj u psycholożki, powiedziała mi, że mam skakać mimo lęku, ale jak przyszło co do czego to stoję przy krawędzi, patrzę się w dół i lęk mnie paraliżuje tak, że nie daję rady skoczyć. Co robić?
